Hoofdstuk 1: De lijst met vakjes
Milan was twaalf en deed alles graag precies. Niet “ongeveer” precies, maar “ik-zet-mijn-liniaal-erbij” precies. Op de zaterdag voor Pasen zat hij aan de keukentafel met een vel ruitjespapier. Hij had een plan gemaakt voor de paasochtend: wie waar zou zoeken, in welke volgorde, en—heel belangrijk—waar de gevonden eieren verzameld moesten worden.
“Je bent een wandelende kalender,” grapte zijn zus Noor terwijl ze met een stift een konijn tekende op een servet.
“Een kalender vergeet tenminste niets,” zei Milan, zonder op te kijken. Hij trok een extra vakje bij: ‘achter de regenpijp'.
Mam zette een schaal neer met net geverfde eieren: rood, blauw, geel, groen, allemaal glanzend alsof ze net uit een sprookje rolden. “Niet te lang kijken,” zei ze. “Straks wordt het nog magisch.”
“Magisch? Het is verf,” mompelde Milan. Maar hij glimlachte toch, want het huis rook naar warme chocolade en citroen, en zelfs de koelkast leek te zoemen van verwachting.
Papa kwam binnen met een kartonnen doos. “De chocoladevoorraad. Niet aanzitten.”
Noor trok een dramatisch gezicht. “Dat is marteling.”
Milan tikte met zijn potlood op het papier. “Als we alles netjes verdelen, is het eerlijk.”
“Je klinkt als een rechter met paashaas-oren,” zei Noor.
Milan wilde antwoorden, maar toen viel zijn oog op iets vreemds in de vensterbank. Tussen de potten met basilicum en munt lag een ei. Niet geverfd. Niet glanzend. Het was matzwart, met kleine, zilveren spikkels, alsof iemand een handvol sterrenstof had gemorst.
“Eh… mam?” Milan stond op. Hij durfde het ei bijna niet aan te raken. Het leek… zwaar. Alsof het iets wist.
Mam draaide zich om. “Dat heb ik niet neergelegd.”
Papa keek over zijn schouder. “Noor?”
“Ik zweer het op de chocolade,” zei Noor, en bij dat soort eed wist je dat ze het meende.
Milan pakte het ei voorzichtig op. Het voelde koel, maar niet koud. En ergens, heel zacht, leek het te… trillen. Als een kat die spint, maar dan in je handpalm.
“Misschien is het van de buren,” zei Papa.
“De buren hebben geen sterrenstof,” zei Noor.
Milan slikte. Zijn lijst met vakjes lag nog op tafel, maar ineens leek die minder belangrijk. Dit ei stond nergens op. En toch was het er.
Hij zette het ei op een schoteltje, alsof het een bijzonder gebakje was dat elk moment kon ontploffen. “We laten het even liggen,” besloot hij. “Eerst uitzoeken.”
Noor boog dichterbij. “Het is een geheim ei. We zijn gekozen.”
“Niemand kiest mij,” zei Milan. “Ik kies mezelf. Met een plan.”
Maar toen hij knipperde, leek één zilveren spikkel te bewegen. Heel even vormde hij een klein pijltje, wijzend naar de achterdeur.
Milan keek Noor aan. Noor keek terug. En zonder dat iemand het hardop zei, wisten ze het allebei: dit was het begin van iets dat je niet in vakjes kon tekenen.
Hoofdstuk 2: De tuin met de fluisterende struiken
Buiten was de lucht helder, alsof iemand de wolken had weggeveegd met een grote spons. In de tuin stonden de krokussen open als kleine bekers vol zon. De oude appelboom had nog kale takken, maar er zaten al knoppen aan, gespannen en klaar om te knappen.
Milan hield het zwarte ei vast in beide handen. “We gaan niet rennen,” zei hij. “Als we vallen—”
“Dan breekt het en komt er een draak uit,” onderbrak Noor.
“Geen draak,” zei Milan snel. “Dat is onlogisch.”
“Magie is vaak onlogisch,” zei Noor tevreden.
Bij de achterdeur wees het pijltje—of wat Milan voor een pijltje hield—nu naar het schuurtje. Hij liep erheen. Het ei trilde weer, iets sterker. Alsof het blij was dat ze luisterden.
Het schuurtje stond scheef, zoals altijd, met een deur die piepte alsof hij elk jaar opnieuw klaagde. Milan duwde hem open. Binnen rook het naar hout, aarde en oude tennisballen.
“Hier ligt echt geen Paas… eh… sterren-ei-handleiding,” fluisterde Milan.
Noor wees naar een plank. “Kijk.”
Op de plank lag een mandje. Niet van hen; Milan wist precies welke mandjes ze hadden, met welke vlekken en welke kapotte hengsels. Dit mandje was nieuw en oud tegelijk: gevlochten riet, met een lint dat glom als ochtenddauw.
En in het mandje lag een kaartje.
Milan pakte het kaartje op. De letters verschenen pas toen hij het aanraakte, alsof inkt wakker werd.
Wacht.
Niet alles komt tegelijk.
Zoek met zachte stappen.
De sterren wijzen je.
“Dat is dus… een raadsel,” zei Milan. Hij probeerde meteen een logische uitleg te vinden. “Misschien een spel van… de scoutingleiding? Of—”
“Of de Paashaas heeft een schrijfcursus gevolgd,” zei Noor.
Het zwarte ei sprong ineens een millimeter omhoog in Milans handen. Hij schrok en liet bijna het schoteltje—dat hij niet eens meer bij zich had—vallen.
“Heb je dat gezien?” fluisterde hij.
Noor knikte, ogen groot. “Het leeft.”
Milan hield het ei stil, alsof hij een nerveus vogeltje vasthield. “Oké. Rustig. Geduld.” Dat woord proefde hij alsof het een nieuwe smaak was: lastig, maar misschien toch goed.
Ze zetten het ei voorzichtig in het mandje. Toen gebeurde er iets: de zilveren spikkels op het ei begonnen te glimmen. Eén voor één, als lampjes in een kerstboom, maar dan stiller. Ze vormden een patroon dat Milan herkende van zijn sterrenkaart-poster boven zijn bed: Orion, de jager.
“Orion…” mompelde Milan. “Waarom weet ik dat?”
“Jij weet alles,” zei Noor. “Vraag is: wat weet Orion?”
Milan keek naar het kaartje. “De sterren wijzen je.”
Hij liep naar buiten, het mandje in zijn handen, Noor op zijn hielen. In de tuin zag je overdag nauwelijks sterren, maar toch… boven de schutting, tegen de blauwe lucht, leek een heel dun spoor van glans te hangen. Als iemand een potje glitter had geschud en meteen spijt had gekregen.
“Zie jij dat?” vroeg Milan.
Noor kneep haar ogen samen. “Ja. Daar. Naar… de achterste struiken.”
Ze liepen erheen. De struiken ritselden, ook al stond er bijna geen wind. Milan voelde zijn hart sneller gaan. Hij wilde het liefst terug naar zijn lijst met vakjes. Maar de glans trok, en het ei trilde zachtjes, alsof het zei: kom.
Bij de struiken vonden ze iets dat er gisteren niet stond: een klein deurtje in de grond, net groot genoeg voor een konijn. Het was beschilderd met paaskleuren: roze stippen, gele strepen, groene krullen. Boven het deurtje hing een belletje, gemaakt van een dopje van een limonadefles.
Noor grijnsde. “Dit is dus honderd procent magisch.”
Milan slikte. “Of iemand heeft vannacht… heel creatief getuinierd.”
Hij tikte tegen het belletje. Het tingelde. De struiken fluisterden. En het deurtje klikte open.
Hoofdstuk 3: Het pad van chocoladeblaadjes
Achter het deurtje lag geen tunnel van aarde, zoals Milan verwachtte. Er lag een gangetje van licht, alsof je in een zonnestraal kon stappen. De randen glansden zacht, en op de grond lagen… blaadjes. Maar niet van een boom. Het waren dunne chocoladestukjes, gevormd als blaadjes, met nerven erin.
Noor stak haar hand uit. “Ik ga er één proeven.”
Milan trok haar terug. “Niet alles is om op te eten!”
Noor trok een wenkbrauw op. “Met Pasen is bijna alles om op te eten.”
Milan keek naar het kaartje in het mandje. Wacht. Niet alles komt tegelijk. Hij ademde in. “Oké. Eén blaadje. Maar langzaam.”
Noor pakte voorzichtig een chocoladoblaadje en liet het op haar tong smelten. “Pure chocolade,” zei ze plechtig. “Met… sinaasappel.”
Milan pakte er ook één. Het smolt warm en zacht. Hij moest toegeven: dit was lekker, en het voelde niet gevaarlijk. Het voelde… uitnodigend.
Ze stapten het gangetje in. Het licht was niet fel; het was als de gloed van een lampje onder een deken. Aan weerszijden groeiden kleine bloemen die ze niet kenden: paars met gouden puntjes, alsof iemand ze had gedoopt in verf.
“Waar zijn we?” fluisterde Milan.
“Onder de tuin,” zei Noor. “In het koninkrijk van de Paashaas.”
Het gangetje boog af en kwam uit bij een ruimte die groter was dan hun hele woonkamer. Een hol, maar dan netjes en vrolijk, met slingers van lint en gekleurde eieren die aan touwtjes hingen. Het rook naar cacao, vanille en vers gras.
In het midden stond een tafel vol… alles. Schalen met chocolade-eieren, manden met gekleurde linten, potten met glitters die niet in je vingers bleven hangen maar in de lucht dansten.
En achter de tafel stond een wezen. Het was geen gewone haas. Het had lange oren, ja, maar droeg ook een schort vol zakken en een bril die op het puntje van zijn neus balanceerde. Zijn vacht was grijs met witte stippen, alsof hij zelf ook een sterreneffect had.
Hij keek op en zuchtte diep, alsof hij net een fout in een gigantische rekensom ontdekte. “Eindelijk,” zei hij.
Milan verstijfde. “U… praat.”
De haas knikte. “Meestal niet tegen mensen. Maar jullie hebben het Nachtster-ei gevonden, en dat is… lastig.”
Noor stapte naar voren. “Hallo! Ik ben Noor. Dit is Milan. Hij is heel precies.”
“Dat merk ik,” zei de haas, en zijn ogen twinkelden. “Ik ben Puck. Paaslogistiek, magische distributie, noodsituaties.”
Milan slikte. “Waarom lag dat ei bij ons?”
Puck zette zijn bril recht. “Omdat het ei ongeduldig is geweest.”
Noor proestte. “Een ongeduldig ei. Dat is nieuw.”
Puck tikte op het zwarte ei in het mandje. “Het hoort pas vannacht uit te komen. Dan laat het een sterrenspoor achter voor de Paasprocessie. Zonder dat spoor raken mijn hulpjes in de war en verstoppen ze eieren in… eh… aquariums. Dat is vorig jaar gebeurd. Dramatisch. Vissen zijn niet dankbaar.”
Milan moest ondanks zichzelf lachen. “Dus… wat moeten wij doen?”
Puck haalde een kleine zandloper tevoorschijn. Het zand glom zilver. “Geduld oefenen. Het ei moet leren wachten. Jullie ook, blijkbaar. Tot de laatste korrel valt. Dan pas mag het open.”
Noor leunde naar Milan. “Jij bent goed in wachten, toch?”
Milan wilde protesteren, maar dacht aan zijn lijst. Aan plannen. Aan alles onder controle. En toch voelde hij nu: wachten is iets anders dan plannen. Wachten is… vertrouwen dat er iets komt, ook als je het niet kunt tekenen.
“Hoe lang duurt het?” vroeg Milan.
Puck draaide de zandloper om. “Tot het klaar is.”
“Dat helpt niet,” zei Milan.
Puck glimlachte. “Precies.”
Ze gingen zitten op kussens die eruitzagen als grote marshmallows. Noor wiebelde. Milan probeerde stil te zitten, maar zijn knieën wilden meedoen aan een eigen dans.
“Kunnen we het niet sneller laten gaan?” fluisterde Milan.
Puck deed alsof hij het niet hoorde. “Vertel me,” zei hij, “waarom vinden jullie Pasen zo leuk?”
Noor stak meteen haar hand op. “Chocolade.”
“En jij?” vroeg Puck aan Milan.
Milan dacht even. “Omdat… het voelt alsof alles opnieuw begint. En omdat het leuk is als iedereen samen zoekt. Maar dan wel eerlijk.”
Puck knikte. “Mooi. Dan zullen jullie begrijpen waarom wachten soms onderdeel is van het zoeken. Zonder wachten geen verrassing.”
Het ei in het mandje trilde nog steeds, maar nu minder wild, alsof het luisterde.
Hoofdstuk 4: De haastige hulpjes en de les van het zand
Na een tijdje—Milan wist niet hoe lang, want in het hol hing geen klok—kwamen er kleine wezentjes binnenrennen. Ze waren ongeveer zo groot als een melkpak, met mutsjes in felle kleuren en schoenen die piepten bij elke stap.
“Puck!” riepen ze door elkaar. “We zijn te vroeg begonnen!” “De verf is nog nat!” “De chocolade smelt!” “Iemand heeft een ei in een laars gestopt!”
Puck sloeg zijn handen tegen zijn kop. “Rustig! Eén tegelijk!”
Een hulpje met een groene muts sprong op de tafel. “Het sterrenspoor is weg!”
Milan ging rechtop zitten. “Omdat het ei niet open mag.”
“Ja!” piepte het hulpje. “Maar wij moeten vandaag al oefenen! Anders botsen we vannacht tegen elkaar aan en eindigen we in de compostbak!”
Noor gniffelde. “Dat klinkt… plakkerig.”
Puck keek naar Milan en Noor. “Zie je? Haast maakt chaos.”
Milan voelde zich betrapt. Hij kende chaos. Chaos was wat er gebeurde als Noor zijn pennen leende en ze nooit teruglegde op kleur. Chaos was onverdraaglijk. Maar… deze chaos had ook iets grappigs. Een hulpje struikelde over een lint en belandde in een mand met plastic eitjes. Het kwam overeind met twee eitjes als enorme brillenglazen.
“Ik zie de toekomst!” riep het.
Zelfs Milan lachte hardop.
Puck pakte de zandloper op en hield hem omhoog. “Iedereen kijkt. Dit is de Tijd van het Ei. We wachten.”
De hulpjes kreunden alsof wachten een groente was die niemand lustte.
Milan hoorde zichzelf zeggen: “Het helpt als je iets doet terwijl je wacht. Zoals… voorbereiden.”
Puck keek hem geïnteresseerd aan. “Vertel.”
Milan dacht snel. “Als jullie straks het sterrenspoor nodig hebben, kunnen jullie nu alvast oefenen met een ander spoor. Met… linten. Jullie leggen linten neer in een patroon. Dan leren jullie de route, en vannacht vervangen jullie de linten door de sterren.”
Noor knikte enthousiast. “Ja! En we kunnen opdrachten maken. ‘Spring over de blauwe stip', ‘draai bij de gele bocht'.”
De hulpjes begonnen meteen te fluisteren en te wijzen. Ze vonden linten in alle kleuren en legden die op de grond in een slingerend pad. Eén hulpje droeg een belletje als startsein. Een ander tekende pijlen met stoepkrijt dat blijkbaar ook in het hol bestond.
Puck keek naar Milan. “Dat was… geduldig slim. Je doet iets nuttigs zonder te forceren dat het ei sneller gaat.”
Milan voelde zijn wangen warm worden. “Ik haat nutteloos wachten,” gaf hij toe. “Maar dit… is anders.”
Noor gaf hem een por. “Kijk eens aan. Milan leert een nieuwe vaardigheid.”
“Niet te snel,” zei Milan, maar hij glimlachte.
Het zwarte ei leek rustiger te worden. De zilveren spikkels pulseerden langzaam, als een ademhaling. Milan legde zijn hand even op het mandje. “Kom op,” fluisterde hij. “Neem je tijd.”
En vreemd genoeg voelde het alsof het ei hem begreep.
Toen de hulpjes hun lintenroute oefenden, ging er bijna niets mis. Nou ja—één keer rende er iemand de verkeerde kant op en botste tegen een pot met glitters. De glitters vlogen omhoog en bleven boven zijn hoofd hangen als een mini-regenboogwolk.
“Staat je goed,” zei Noor.
“Dank u,” zei het hulpje beleefd, en maakte een buiging.
Milan keek weer naar de zandloper. Er was nog een beetje zand. Hij moest zich inhouden om niet te zuchten. Maar in plaats daarvan telde hij de ademhalingen van het ei: één, twee, drie.
Wachten was niet leeg. Wachten was vol—vol van kleine dingen die je anders miste.
Hoofdstuk 5: Het ei dat open wilde, en toch wachtte
De laatste korrels zilverzand vielen langzaam, alsof ze een plechtig afscheid namen. Milan wilde roepen: “Nu!” maar hij hield zich in. Hij keek naar Puck, die knikte.
Puck tilde het zwarte ei uit het mandje en zette het midden op de tafel. “Nachtster-ei,” zei hij zacht. “Je moment komt. Maar jij kiest het juiste moment.”
Het ei trilde. Eén zilveren spikkel werd een streepje. Nog één. Ze vormden een klein deurtje, net zoals in de tuin.
Noor hield haar adem in. “Ik krijg kippenvel,” fluisterde ze.
Milan ook, maar hij zei niets. Hij wilde het niet wegjagen.
Het deurtje in het ei ging open. Geen knal. Geen draak. Er kwam een zachte straal licht uit, blauw en wit, als maanlicht op sneeuw. Uit het ei rolde iets dat Milan niet had verwacht: een klein, pluizig kuikentje, maar met een vachtje dat glinsterde als een nachtelijke hemel. In zijn oogjes dansten mini-sterren.
Het kuikentje schudde zich uit en er dwarrelden lichtpuntjes de lucht in. Ze bleven hangen en vormden, boven de tafel, een dun spoor dat door de ruimte liep, de juiste richting op.
De hulpjes juichten. Eén maakte een salto. Een ander blies op een fluitje dat klonk als een lach.
Puck glimlachte breed. “Daar is het.”
Het kuikentje piepte, stapte naar Milan toe en tikte met zijn snaveltje tegen Milans vinger. Het voelde als een zacht klopje: dank je.
Milan fluisterde: “Graag gedaan.”
Noor boog dichterbij. “Mag ik het aaien?”
Het kuikentje keek haar streng aan—zo streng als een kuikentje kan kijken—en sprong toen op haar hand. Noor verstijfde alsof ze een kostbare museumvaas vasthield.
“Oké,” zei ze fluisterend. “Ik ben nu officieel kuikenbewaker.”
Puck klapte in zijn handen. “Tijd om het sterrenspoor uit te rollen naar boven. Vannacht moet het door jullie tuin, langs de struiken, over het paadje, en dan verder de wijk in. Zo vinden de paashulpjes hun route om eieren te verstoppen.”
Milan keek naar het lichtspoor. Het was prachtig, maar ook kwetsbaar. “En als het waait?”
Puck grijnsde. “Sterren waaien niet weg. Ze doen alsof ze waaien, maar ze blijven precies waar ze willen.”
Milan kon daar niets tegenin brengen. Het klonk te mooi om te ontkennen.
Samen liepen ze achter het lichtspoor aan. Het leidde hen terug door het gangetje, langs de chocoladoblaadjes (Noor wilde er nog één, Milan gaf toe), tot ze weer bij het deurtje in de tuin kwamen.
Toen ze naar buiten stapten, was de lucht al een beetje goud aan de randen, alsof de dag zichzelf inpakpapier wikkelde. Het sterrenspoor zweefde laag boven het gras en kronkelde tussen de bloemen door, richting de straat.
Puck wees. “Hier, precies langs de regenpijp. Milan, jouw lijst had dat goed.”
Milan keek naar de regenpijp en moest lachen. “Mijn lijst wist alleen niet van sterren.”
“Je lijst is goed,” zei Puck. “Maar soms komt er iets bij dat je niet kunt plannen. Dan heb je geduld nodig. En ogen.”
Noor keek naar Milan. “En een zus die je naar een magisch deurtje sleept.”
“Dat ook,” gaf Milan toe.
Het kuikentje sprong van Noor's hand en liep parmantig over het gras, terwijl hij lichtpuntjes achterliet. Het leek alsof de tuin een feestjurk aantrok.
“Wat nu?” vroeg Milan.
Puck keek naar de horizon. “Nu wacht je tot morgen. Dan zoeken jullie eieren zoals altijd. Alleen… misschien vind je meer dan chocolade.”
Milan dacht aan de paasochtend, aan Noor die gillend onder struiken dook, aan papa die deed alsof hij niets wist, aan mam die warme broodjes maakte. En aan dit kuikentje met sterrenogen, dat nu achter een pot met munt kroop en zich oprolde als een klein bolletje nacht.
“Geduld,” zei Milan zacht, meer tegen zichzelf dan tegen iemand anders.
Puck knikte tevreden. “Precies.”
Hoofdstuk 6: Paasochtend en de farandole
De volgende ochtend was de wereld licht en fris. In de keuken stond een schaal met chocolade-eieren te glanzen alsof ze zichzelf gepoetst hadden. Op tafel lagen servetten met Noor's konijntekening. Milan's ruitjespapier lag er ook, maar dit keer had hij er een extra regel bij geschreven: ‘ruimte voor verrassingen'.
“Noor!” riep mam. “Milan! Het is zover!”
Noor stormde de trap af met één sok binnenstebuiten. Milan kwam rustiger, maar zijn ogen sprankelden. Hij voelde iets in zijn borst dat leek op kriebels—niet van zenuwen, maar van zin.
Papa hield een mand vast. “Regels: niet duwen, niet valsspelen, en geen eieren in laarzen stoppen.”
Noor keek onschuldig. “Wie zou zoiets doen?”
Milan lachte. “Dat was vast een hulpje.”
Ze gingen de tuin in. Het gras glinsterde van dauw. En daar, heel subtiel, was het sterrenspoor nog te zien, alsof de nacht een geheime handtekening had achtergelaten. Milan voelde een warm trots gevoel: ze hadden geholpen.
“Oké,” zei Milan, en hij verraste zichzelf door niet met zijn lijst te beginnen. “We beginnen bij… waar je het eerst iets ziet.”
Noor keek hem aan. “Dat is nieuw.”
“Geduld,” zei Milan. “En ogen.”
Noor rende naar de struiken. “Ik zie iets! Een lint!”
Milan volgde en zag, tussen de bladeren, een klein ei met blauwe strepen. Hij pakte het op. Het was gewoon een ei—maar toen hij het in de zon hield, zag hij heel even een zilveren spikkel oplichten, zoals een knipoog.
“Mooi,” zei hij.
Ze zochten verder: achter de regenpijp (ja), in een bloempot (natuurlijk), onder de tuinbank (klassieker), en zelfs—Milan zuchtte—naast een laars bij de achterdeur. Noor hield het ei omhoog als bewijs. “Kijk! Het ei heeft zichzelf gered.”
Papa deed alsof hij het niet hoorde en vond toevallig drie chocoladehazen achter elkaar. “Wat een talent,” zei Noor droog.
Na een tijdje had iedereen een mand vol. Mam bracht warme chocolademelk naar buiten en ze gingen even zitten op de tuinstoelen. De zon maakte alles helder en feestelijk. In de verte hoorde je kinderen lachen in andere tuinen, alsof Pasen een groot geheim was dat iedereen tegelijk ontdekte.
Milan keek naar Noor. “Gisteren was raar.”
Noor knikte, mond vol chocolade. “Raar-goed.”
Milan aarzelde. “Denk je dat… het echt was?”
Noor wees naar een klein lichtpuntje dat boven de muntplant zweefde, heel even, en toen verdween. “Als het niet echt was, is het wel heel overtuigend.”
Milan glimlachte. Hij voelde dat hij iets geleerd had wat je niet uit een boek haalde: dat wachten niet hetzelfde is als nietsdoen. Dat geduld soms de deur opent naar dingen die je anders voorbij loopt.
Papa zette muziek aan op zijn telefoon—iets vrolijks met een stevige beat. Mam stond op en trok Noor overeind. “Kom. Paasfarandole!”
Noor greep Milans hand. “Geen excuses. Dit is traditie.”
Milan wilde zeggen dat hij niet danste. Dat hij liever organiseerde. Maar de tuin was vol kleur, zijn mand was vol eieren, en zijn hoofd was vol licht. Hij dacht aan het kuikentje met sterrenogen, ergens onder de munt, tevreden en stil.
“Oké,” zei Milan. “Maar wel op het ritme.”
Ze vormden een rij: mam voorop, Noor achter haar, Milan daarachter, papa als laatste die expres gekke passen deed. Ze slingerden door de tuin, langs de struiken en de appelboom, over het paadje, en Milan voelde hoe lachen makkelijker werd als je niet alles precies hoefde te sturen.
“Links!” riep Noor.
“Rechts!” riep papa.
“Gewoon volgen,” zei mam.
Milan volgde. En terwijl ze in een vrolijke farandole door de lente draaiden, leek het even alsof er boven hun hoofden een heel dun spoor van sterren meedansde, zacht en geheim, precies op tijd.
