1. De eerste paasochtend
De lucht rook naar nat gras en warme broodjes. In de straat stonden tuinen vol gele linten en plastic konijntjes die een beetje scheef in de wind hingen. Pasen was aangebroken, en dat voelde je: overal glinsterde iets, alsof de wereld stiekem met suiker was bestrooid.
Milo (bijna twaalf) stond al met zijn jas half aan in de gang. Hij was het type dat zelfs een deurbel kon laten schrikken. In zijn hand hield hij zijn favoriete vergrootglas, met een dikke, ronde lens die alles belangrijker maakte.
“Je gaat toch niet weer…,” begon zijn moeder, maar ze zuchtte al glimlachend. “Blijf uit de sloot. En laat de bloemen heel.”
“Dat is letterlijk mijn hobby,” zei Milo plechtig. “Bloemen heel laten.”
Buiten stonden zijn vrienden te wachten: Sem, die altijd een plan had; Daan, die overal grappen in zag; en Youssef, die rustig keek maar alles onthield, alsof hij een wandelende notitie-app was. Ze waren met z'n vieren al jaren een team. Een soort mini-bende, alleen dan met meer fietsbellen.
Sem zwaaide met een papieren kaart. “De buurtpaasspeurtocht start bij de oude wilg in het park. En er is een prijs.”
“Chocolade?” vroeg Daan hoopvol.
“En een ‘mysterie-ei',” zei Sem. “Staat er. Klinkt verdacht magisch.”
Milo kneep zijn ogen samen, alsof hij al een geheime boodschap voelde aankomen. “Verdacht magisch is mijn tweede hobby.”
“Je eerste was bloemen heel laten,” mompelde Youssef.
“Precies,” zei Milo. “Ik ben veelzijdig.”
Ze stapten op hun fietsen en reden het park in, langs bloeiende struiken en rijen tulpen die rechtop stonden alsof ze parade hielden. Vogels schoten door de lucht en deden alsof ze de baas waren van de ochtend.
Bij de oude wilg hing een slinger van gekleurde eieren, en op een bord stond met viltstift: WELKOM, ZOEKERS! RESPECTEER DE NATUUR: KIJK, MAAR PLUK NIET.
Daan las het hardop. “Kijk, maar pluk niet. Dus we mogen wel staren.”
“Staren is gratis,” zei Milo.
Sem vond een mand met kaartjes. “Iedereen pakt er één. Opdracht één.”
Milo trok een kaartje en las: Zoek het ei dat niet glanst maar toch schittert. Het ligt waar wortels fluisteren.
“Wortels fluisteren?” Daan keek om zich heen naar de bomen. “Hebben we hier een wortelkoor?”
Youssef wees naar de moestuinbakken bij het parkcafé. “Daar. Wortels. In bakken. Die ‘fluisteren' omdat de wind door de bladeren gaat.”
Sem knikte. “Goed gezien. Vooruit.”
Ze renden naar de bakken, maar Sem remde meteen af. “Niet op de plantjes stappen. Pasen of niet.”
Ze bogen over de aarde. Tussen jonge wortelloofjes lag een ei. Niet glanzend, maar mat, alsof het van porselein was. Het had een zachte, krijtachtige kleur: lichtblauw met kleine, gouden stipjes.
“Dat is… niet van chocolade,” zei Daan teleurgesteld.
Milo pakte het voorzichtig op. “Niet knijpen,” waarschuwde Youssef.
“Alsof ik een ei zou knijpen,” zei Milo, en juist daardoor kneep hij bijna. Het ei voelde koel aan, alsof het even in de schaduw had geslapen.
Op de schaal stond iets heel kleins, bijna onzichtbaar: een mini-message, met verf geschreven. Het was zó klein dat het meer op een krabbel van een mier leek.
Milo grijnsde breed. “Mannen. Mijn vergrootglas.”
2. Het mini-bericht op de schaal
Milo hield het vergrootglas boven het ei. De wereld werd opeens groter en scherper, alsof iemand aan een onzichtbare zoomknop draaide. De gouden stipjes werden kleine sterren. En de krabbel… werd leesbaar.
“Wat staat er?” vroeg Sem, die zo dicht op Milo's schouder hing dat Milo zijn adem in zijn oor voelde.
“Wacht,” zei Milo dramatisch. “Ik moet eerst… de hoek van het licht… goed.”
Daan trok een gek gezicht. “Je doet alsof je een professor bent.”
“Professors zijn ook mensen,” zei Milo. “Met vergrootglazen.”
Youssef hield zijn hand als een scherm tegen de zon, zodat er geen schittering op de schaal viel. “Nu.”
Milo las langzaam, alsof het een eeuwenoude spreuk was:
“VIND HET GROENE EILANDJE. LUISTER NAAR HET WATER. GEEF TERUG WAT JE NEEMT.”
Sem fronsde. “Groene eilandje? In het park hebben we een vijver met een eilandje.”
“Daar met die eenden,” zei Daan. “Die eenden geven nooit iets terug.”
Youssef tikte op de zin. “Geef terug wat je neemt. Dat klinkt als: respecteer de natuur. Niet rommelen.”
Milo draaide het ei. “Er is meer… denk ik. Nog kleiner.”
Sem zuchtte. “Kleiner dan mierentaal?”
Milo schoof het vergrootglas. En inderdaad: aan de rand van de schaal stond nog een regel, bijna verstopt in een boog:
“NEEM DE KLEUR, NIET DE BLOEM.”
Daan keek naar de tulpen in de verte. “Dus we moeten… kleur stelen?”
“Niet stelen,” zei Youssef meteen. “Alleen de kleur. Misschien… tekenen? Of foto maken?”
Sem knikte. “We gaan naar de vijver. En we nemen iets mee om kleur te ‘nemen' zonder iets kapot te maken.”
Milo klopte op zijn jaszak. “Ik heb krijtjes. Voor… eh… noodsituaties.”
Daan grijnsde. “Noodsituatie: een saaie stoep.”
Ze liepen, niet rennend nu. De woorden op het ei voelden belangrijker dan een prijs. Langs het pad lagen nog gewone chocolade-eieren, verstopt tussen struiken. Daan wilde al bukken.
“Eerst missie,” zei Sem streng.
“Maar mijn maag heeft ook een missie,” klaagde Daan.
“Neem er eentje,” zei Youssef. “Maar niet het papiertje laten slingeren.”
Daan stak zijn hand uit, maar stopte halverwege. “Oké, oké. Ik neem ‘m en ik ben netjes. Ik ben een voorbeeld-eierzoeker.”
Milo stak een vinger op. “Voorbeeld-eierzoeker klinkt als een beroep.”
Bij de vijver wiegde het riet zachtjes. In het midden lag inderdaad een klein eilandje, vol frisgroen gras en een paar lage struiken. Het water glinsterde alsof er zilveren confetti op dreef.
Op dat moment deed het matblauwe ei in Milo's hand iets geks. Het werd niet warm, niet koud. Het… trilde een beetje. Net alsof het zachtjes lachte.
“Zagen jullie dat?” fluisterde Milo.
Sem keek. “Het beweegt!”
Daan hield zijn chocolade-ei omhoog. “De mijne niet. Mijn ei is gewoon… eetbaar en eerlijk.”
Youssef kneep zijn ogen samen. “Misschien zit er iets in. Maar we gaan het niet breken. Als het een boodschap-ei is, hoort het heel te blijven.”
Het ei trilde nog een keer, en toen was het stil. Alleen het water sprak, met kleine klotsjes tegen de kant.
Sem wees naar een smalle plank die naar een steiger leidde. “Daar. We luisteren naar het water.”
3. Het groene eilandje
Op de steiger stonden ze in een rij, alsof ze een heel serieus koor gingen vormen. Ze keken naar het eilandje. Er zwom een eend voorbij die hen bekeek alsof hún plan dom was.
“Luister naar het water,” zei Sem zacht.
Daan hield zijn hand achter zijn oor. “Ik hoor… ‘kwaak'.”
“Niet alleen,” zei Youssef. “Luister echt.”
Ze werden stil. Zelfs Daan. En toen, tussen de gewone geluiden, hoorde Milo iets anders: een tik… tik… tik. Niet van de steiger. Het kwam van een plek links, waar water tegen een half verborgen steen klotste.
Milo wees. “Daar! Het tikt als… morse.”
“Jij en je geheimen,” fluisterde Daan, maar hij glimlachte wel.
Sem keek naar de oever. “Er ligt een grote steen. Misschien is daar iets achter.”
Ze liepen langs het pad, maar bleven op de stenen rand. Geen voeten in het water, geen riet platstampen. Youssef was de eerste die bukte.
Onder de steen lag geen schat, geen sleutel, geen glimmend ding. Alleen… een leeg nestje van dunne takjes, zorgvuldig in elkaar gevlochten.
Daan keek teleurgesteld. “Dat is het? Een oud vogelnest?”
“Niet oud,” zei Youssef. “Kijk. Het is nog stevig. En hier… veertjes.”
Milo hield het matblauwe ei dichterbij. Het trilde niet meer, maar de gouden stipjes leken even feller te fonkelen, alsof ze het nest begroetten.
Sem las het mini-bericht opnieuw in zijn hoofd. “Geef terug wat je neemt.”
“Maar we nemen niks,” zei Daan. “Behalve misschien mijn geduld.”
Youssef wees naar een propje plastic aan de waterkant. Een doorzichtige zak, half in de modder. “Behalve… dat mensen hier rommel achterlaten. Dat neemt de natuur van ons. En wij kunnen het teruggeven: schoonmaken.”
Sem knikte meteen. “We verzamelen afval. Dat is ons ‘teruggeven'.”
Daan zuchtte theatraal. “Pasen: chocolade, kleuren, tradities… en vuilnis.”
Milo stootte hem aan. “Denk aan het heldenverhaal. ‘De Vier van de Vergrootglas-orde redden de vijver'.”
“Dat klinkt als een strip,” zei Daan. “Oké, ik ben om.”
Ze haalden een paar papieren zakjes uit het parkcafé—na lief gevraagd te hebben, en beloofd dat ze geen broodjes zouden stelen. Daarna liepen ze langs de vijverrand en prikten rommel op met takken: plastic, een lege frisdrankfles, een verdwaald ballonlint.
Milo pakte het lint op en trok een vies gezicht. “Dit kan in een vogel blijven hangen.”
“Precies,” zei Youssef. “Daarom.”
Toen ze klaar waren, stonden de zakjes vol. Het voelde vreemd goed, alsof je een kamer opruimt en ineens weer kunt ademen.
Sem keek naar het eilandje. “En het ‘groene eilandje' zelf? Moeten we daarheen?”
“Zonder de eenden te beledigen,” zei Daan.
Er was een klein roeibootje aan een ketting bij de steiger, met een bordje: VOOR ONDERHOUD. NIET GEBRUIKEN.
Youssef schudde meteen zijn hoofd. “Niet doen.”
Milo knikte. “We respecteren de natuur én de regels.”
Net toen ze dat zeiden, dreef er iets naar de kant: een houten plankje, alsof het uit zichzelf kwam aanvaren. Er lag mos op, en het was breed genoeg om één voet op te zetten. Geen boot, geen regelbreker. Meer… een uitnodiging.
Sem keek rond. Niemand duwde het. Het water deed het gewoon.
Daan fluisterde: “Oké. Dit is dus het fantasie-gedeelte.”
Milo hield het ei omhoog. “Misschien hoort dit erbij.”
Het plankje tikte tegen de oever. Eén keer. Nog een keer. Alsof het zei: kom maar, maar wees voorzichtig.
Sem dacht na. “We gaan niet op het eiland. Maar we kunnen het plankje gebruiken om iets te bereiken, zonder het riet in te lopen.”
“Zoals?” vroeg Milo.
Youssef wees naar een klein, felgeel bloemetje dat tussen het riet groeide. “Daar. Kleur. Maar ‘neem de kleur, niet de bloem'.”
Milo haalde zijn krijtjes tevoorschijn. “We maken een afdruk op papier.”
Sem vond in zijn jaszak een notitieboekje. Milo scheurde er voorzichtig een blad uit—met toestemming, want Sem deed alsof het een heilig boek was. Ze legden het papier vlakbij het bloemetje, zonder het aan te raken, en Milo schraapte zacht met geel krijt over het papier.
Op het blad verscheen een gele waas, alsof zonlicht gevangen werd.
Daan floot zacht. “We hebben kleur gevangen zonder iets te plukken.”
Het matblauwe ei trilde weer. En dit keer… klonk er een heel zacht geluid. Niet uit het water. Uit het ei zelf.
Een piepje. Een soort mini-gelach.
Milo keek naar zijn vrienden. “Ik denk dat we het volgende bericht krijgen.”
4. Het ei dat niet open wil
Terug op het gras onder de wilg gingen ze in een kring zitten. De lucht was inmiddels warmer, en het park zat vol gezinnen met mandjes. Kinderen renden met chocoladevlekken op hun wangen. Iemand speelde ergens een vrolijk deuntje op een draagbare speaker.
Milo hield het ei met twee handen vast, alsof het een klein dier was dat kon ontsnappen. “Oké. Als jij een magisch ei bent, geef dan je geheimen.”
Daan trok een serieuze stem. “O Grote Ei-Geest, wij eisen chocolade.”
“Niet eisen,” zei Youssef, maar hij lachte.
Sem legde het gele krijtvel naast het ei. “Misschien is het bericht pas zichtbaar met de kleur erbij.”
Milo pakte zijn vergrootglas en hield het boven de gouden stipjes. Die leken nu… anders te liggen. Alsof ze samen een patroon vormden. Een pijltje.
“Daar,” zei Milo. “Kijk. Het wijst naar… het parkcafé? Of… naar de speelplaats.”
Daan knikte enthousiast. “Speelplaats! Daar is altijd drama. En schommels.”
Sem wees naar het gele vel. “En dit lijkt op een zon. Of een lamp.”
Youssef zei rustig: “Licht. We hebben licht nodig.”
Ze liepen naar de speelplaats, waar de metalen glijbaan schitterde. Sem keek rond en wees naar een grote lamp boven het prikbord met buurtinformatie. Ook overdag brandde hij niet, maar er zat een glazen kap omheen die het zonlicht ving.
Milo hield het ei onder de glazen kap, precies waar een zonstraal doorheen schoot. De lichtvlek viel op de schaal als een ronde, warme spot.
En toen gebeurde het: tussen de gouden stipjes verscheen een tekst, heel kort, alsof het uit het licht groeide.
Sem las hardop: “BIJ DE BLOESEMBOOM. ZOEK HET EITJE MET DE GROENE STREEP. DEEL WAT JE VINDT.”
Daan sperde zijn ogen open. “Oké. Dit ei is officieel slimmer dan ik.”
“Dat is niet moeilijk,” zei Milo.
Daan deed alsof hij gekwetst was. “Auw. Mijn ziel. Gelukkig heb ik chocolade.”
Ze liepen naar de bloesemboom aan de rand van het park. De takken hingen vol witte bloesems, zo licht dat je dacht dat ze elk moment weg konden zweven. Onder de boom lag een tapijt van gevallen bloemblaadjes.
Sem stopte bij het bordje: KIJK NAAR DE BLOESEM. LAAT HAAR VALLEN WAAR ZE WIL.
“Mooi,” zei Youssef. “Zelfs het bordje klinkt poëtisch.”
Daan keek naar de grond. “Oké, groen streep-eitje. Waar ben je?”
Milo ging op zijn hurken en bewoog zijn vergrootglas over de bladeren alsof hij een detective was. “Als ik een ei was, zou ik me verstoppen in… dat hoopje blaadjes.”
Sem wees. “Niet alles omwoelen. We laten het netjes.”
Ze zochten zorgvuldig: tillen zonder te gooien, kijken zonder te trekken. En toen zag Youssef het: een klein chocolade-ei met een groene streep op het folie, precies tussen twee worteltjes van de boom die boven de grond kronkelden.
“Hier,” zei hij, en hij pakte het op zonder de wortels te raken.
Daan likte bijna zijn lippen. “Eindelijk. Eetbaar bewijs.”
Maar op het ei zat iets extra's: een piepklein labeltje, vastgemaakt met een dun draadje van papier. Milo hield het label onder zijn vergrootglas.
Er stond: “DEEL WAT JE VINDT. MET MENSEN. MET DIEREN. MET DE AARDE.”
Sem keek naar de zakjes afval die ze nog bij zich hadden. “Met de aarde… betekent: we blijven opruimen. En met mensen: we delen chocolade.”
Daan klemde het ei in zijn vuist alsof het weg wilde vliegen. “Ik? Delen? Op Pasen? Dat is… traditioneel moeilijk.”
Youssef haalde zijn schouders op. “We kunnen een paar eieren aan die kleine kinderen daar geven. En we kunnen ook iets voor de vogels doen, zonder ze brood te geven.”
Milo knikte. “Vogels geen brood, dat is slecht. Maar we kunnen water in dat ondiepe bakje bij het insectenhotel bijvullen. Dat is voor insecten en vogels. En dat is natuurvriendelijk.”
Sem glimlachte. “Dat is een plan.”
Daan keek nog één keer naar het groene streep-ei. “Oké. Ik deel. Maar ik wil wel een ceremonie.”
“Ceremonie toegestaan,” zei Milo. “Zolang het niet eindigt met jou die een eend toespreekt.”
“Geen beloftes,” zei Daan.
5. Delen en teruggeven
Ze liepen naar het insectenhotel, een houten kast vol bamboestokjes en gaten, waar kleine beestjes hun eigen mini-appartementen hadden. Ernaast stond een ondiepe schaal met steentjes, bijna leeg door de zon.
Youssef vulde de schaal met water uit zijn drinkfles, voorzichtig, zodat het niet over de grond spoelde. “Zo kunnen insecten drinken zonder te verdrinken. Door de steentjes.”
Sem knikte goedkeurend. “Kijk. Wetenschap in actie.”
Daan boog zich erover. “Hallo, insecten. Dit is jullie VIP-waterbar.”
Milo pakte ondertussen de chocolade-eieren die ze onderweg nog gevonden hadden—een paar gewone, en het groene streep-ei. Hij keek naar een groepje jongere kinderen dat met mandjes rondliep en duidelijk meer gras dan eieren vond.
“Zullen we?” vroeg Sem.
Ze liepen naar de kinderen. Een meisje met een konijnenhaarband keek hen wantrouwig aan, alsof vier bijna-twaalfjarigen altijd iets van plan waren.
Milo hield zijn handen open. “We hebben wat eieren over. Willen jullie delen?”
Het meisje knipperde. “Echt?”
“Echt,” zei Daan. “Ik ben normaal heel gierig, dus dit is bijzonder.”
De kinderen lachten, en hun gezichten werden ineens lichter, alsof iemand een lamp aanknipte. Ze namen de eieren aan en zeiden dankjewel. Eén jongen gaf zelfs een high-five aan Sem.
Toen ze weer weg liepen, voelde Milo iets in zijn jaszak. Het matblauwe ei trilde, harder dan daarvoor. Hij haalde het tevoorschijn.
De gouden stipjes bewogen niet echt—het was geen film—maar ze leken wél anders te staan. En in het licht van de bloesemboom kwam er een laatste zin tevoorschijn.
Milo las: “GA NAAR DE KLEURENWEIDE. VIND DE CIRKEL. EN SLUIT AF MET EEN DANS.”
Daan sprong bijna. “EEN DANS! Ja! Ik wist dat Pasen uiteindelijk over beweging ging.”
Sem trok een wenkbrauw op. “Sinds wanneer?”
“Sinds nu,” zei Daan.
Youssef keek naar de lucht. “Kleurenweide… dat is dat veld met wilde bloemen. Maar daar mogen we niet in lopen. Er staat een touw.”
“Dan blijven we op het pad,” zei Sem meteen. “We kijken, maar plukken niet. En we stampen niets plat.”
Milo stak zijn vergrootglas in de lucht alsof het een kompas was. “Op naar de kleurenweide.”
Onderweg leek het park nog vrolijker dan eerst. Misschien omdat ze nu overal details zagen: een lieveheersbeestje op een blad, een slak die langzaam maar vastberaden de stoep overstak, een hond met een paashaasbandana die er heel ongelukkig bij keek.
Bij de kleurenweide hing inderdaad een touw langs de rand, met bordjes: WILDE BLOEMEN — RUST VOOR BIJTJES EN VLINDERS.
Daan fluisterde: “Oké, bijtjes. Respect.”
Ze liepen langs het pad. De weide was een schilderij: paars, geel, wit en rood door elkaar, alsof iemand confetti had gegooid en de natuur had gezegd: ja, leuk.
Sem speurde. “De cirkel. Waar is een cirkel?”
Youssef wees naar een plek waar de bloemen in een ronde vorm groeiden, alsof iemand een onzichtbare ring had neergelegd. In het midden lag… iets.
Milo kneep zijn ogen samen. “Daar ligt een ei. En… een krijtcirkel op de rand van het pad.”
Op de stoep was met krijt een cirkel getekend: geel, groen en blauw. Kleuren zoals hun afdruk en het matblauwe ei.
Sem knielde bij het ei, maar raakte het niet aan. “Ziet er… bijzonder uit.”
Het was een chocolade-ei, maar het folie had kleine tekeningetjes: blaadjes, waterdruppels, sterren. En er zat een kaartje bij, dit keer groot genoeg om zonder vergrootglas te lezen.
“JULLIE HEBBEN GEKEKEN ZONDER TE PAKKEN,” las Milo. “JULLIE HEBBEN GEDEELD. JULLIE HEBBEN TERUGGEGEVEN. NU: VIER HET.”
Daan klapte in zijn handen. “Oké, dit is mijn moment.”
6. De geïmproviseerde paasdans
Ze gingen in de krijtcirkel staan. Het voelde een beetje raar, alsof je vrijwillig in een spotlight stapt. Mensen op het pad keken nieuwsgierig. Een oudere vrouw met een wandelstok glimlachte alsof ze al wist wat er ging gebeuren.
Sem fluisterde: “We gaan toch niet… echt…”
“Jawel,” zei Daan. “We gaan een paasdans doen. Geïmproviseerd. Zoals het ei zei. Je gaat toch niet ongehoorzaam zijn tegen chocolade?”
Milo lachte. “Wat is de dans dan?”
Daan dacht twee seconden na. “Oké. Regels: één, we bewegen als konijnen. Twee, we doen een ‘vergrootglas-move'. Drie, we eindigen met een buiging voor de bloemen. Want respect.”
Youssef knikte serieus. “Dat is eigenlijk best netjes.”
Sem zuchtte, maar zijn ogen glinsterden. “Oké. Maar niet té gênant.”
“Te laat,” zei Milo. “We zijn met vier jongens in een krijtcirkel. Gênant is al onderweg.”
Daan begon. Hij deed twee kleine sprongen, handen voor zijn borst als konijnenpootjes. Milo volgde, maar maakte de sprongen expres overdreven hoog, alsof hij onzichtbare modder moest vermijden. Sem deed eerst half, maar toen hij zag dat niemand hem uitlachte—integendeel, een paar kinderen begonnen mee te stuiteren—ging hij losser.
Youssef bedacht de vergrootglas-move: één hand als een lens voor je oog, de andere hand wijst naar de grond, alsof je iets kleins ontdekt. Ze deden het allemaal tegelijk.
“Ha!” riep Milo. “Mini-bericht gevonden!”
Daan draaide rond, armen wijd. “Kleuren pakken zonder te plukken!”
Sem klapte op het ritme dat ze zelf maakten: spring-spring-klap, spring-spring-klap. Het klonk verrassend goed. Een jongen met een step tikte mee met zijn voet. De oudere vrouw met de wandelstok wiegde haar schouders.
Toen kwam het einde: ze draaiden naar de weide, zetten één stap achteruit (op het pad, niet in de bloemen), en maakten een diepe buiging.
“Dankjewel,” zei Youssef zacht, meer tegen de bloemen dan tegen mensen.
Milo voelde iets warms in zijn borst, alsof Pasen daar woonde: in kleuren, in lachen, in het idee dat je iets kunt vieren zonder iets kapot te maken.
Daan hijgde dramatisch. “Oké. Nu mogen we dat bijzondere ei eten, toch?”
Sem pakte het chocolade-ei op en hield het even omhoog. “We delen.”
“Altijd,” zei Milo.
Ze braken het ei in vier stukken. Het kraakte precies goed, alsof het tevreden was. Terwijl ze aten, leek de weide nog feller te kleuren, en de wind tilde een paar bloesemblaadjes op die langs het pad dwarrelden als kleine, witte sneeuwvlokken die besloten hadden vrolijk te zijn.
Daan keek naar Milo's vergrootglas. “Volgend jaar nemen we een telescoop.”
“Waarom?” vroeg Milo.
“Voor als de paashaas op de maan woont,” zei Daan.
Youssef glimlachte. “Als hij daar woont, laat hij hopelijk geen plastic achter.”
Sem knikte. “En als hij wel iets achterlaat, ruimen wij het op.”
Ze stonden nog even in de zon, met chocolade aan hun vingers en krijt aan hun schoenen, en ze deden één laatste, kleine konijnensprong—gewoon omdat het kon. Pasen voelde ineens niet als één dag, maar als een idee dat je mee kon nemen: kijk goed, wees voorzichtig, deel, en dans soms zomaar op het pad.
