De schatkaart
Op een zonnige ochtend zaten Noor, Bram, Lila en Sam samen op het plein. Het plein was hun lievelingsplek. Maar nu was het plein een beetje saai. De bloemen waren weg, het zand was nat, en de bankjes piepten als je erop ging zitten.
Noor had een oude kaart gevonden. De kaart was gekreukt en rook een beetje naar aarde. “Kijk!” riep Noor. “Er staat een kruis op de kaart. Misschien is het een schat!”
Bram keek goed naar de kaart. “Het kruis is bij de grote eik,” zei hij. “Zullen we zoeken?”
De kinderen sprongen op. Hun laarsjes stampten zacht in het zand. Ze voelden de zon op hun wangen. Samen liepen ze naar de grote eik. Onderweg hoorden ze vogels zingen en voelden ze het gras kriebelen aan hun benen.
De zoektocht
Bij de grote eik stond Sam stil. “Hier is het!” riep hij. Samen keken ze rond. Ze zagen een hoop bladeren onder de boom. Noor bukte en voelde aan de bladeren. Ze waren droog en knisperden een beetje.
Lila begon te graven met haar handen. “Kom, help mee!” zei ze. De anderen hielpen mee. Hun vingers werden een beetje vies, maar dat vonden ze niet erg. Ze lachten samen.
Opeens voelde Bram iets hards. “Au!” riep hij, “Ik voel iets!” Ze veegden samen het zand weg. Daar lag een kleine houten kist. De kist was oud en rook naar hout en een beetje naar koekjes.
Noor maakte de kist open. In de kist lagen glimmende steentjes, een zakje zaadjes en een briefje. Op het briefje stond: “Voor wie het plein weer mooi wil maken.”
De verrassing
De kinderen keken elkaar aan. “We kunnen het plein weer vrolijk maken!” zei Lila blij. Ze voelden zich trots en blij. Samen brachten ze de schat naar het midden van het plein.
Sam strooide de zaadjes in het zand. Noor gaf de steentjes aan Bram. “We maken een pad,” zei Bram. Samen legden ze de steentjes in een mooie rij. Lila las het briefje hardop voor. Iedereen luisterde stil.
Na een tijdje kwamen er kleine groene sprietjes uit de grond. Vogels kwamen dichterbij. Alles rook naar nat gras en frisse lucht. De zon scheen en het plein voelde vrolijk.
De kinderen gingen op een bankje zitten. Ze luisterden naar de vogels en keken naar hun werk. “Wat zijn we goed samen,” zei Noor zachtjes. De anderen knikten en glimlachten.
Samen maakten ze het plein weer mooi. Samen waren ze sterk, slim en dapper. Ze waren echte schatzoekers en echte vrienden.
