Hoofdstuk 1: De Grote Tekening
"Anna, kom je?" vraagt mama vrolijk. "We gaan een grote tekening maken voor de kinderdag!" Anna klapt in haar kleine handjes. Ze houdt van tekenen. Anna is drie jaar oud en ze heeft blonde krullen en een glimlach die iedereen blij maakt.
"Ja, mama! Ik kom eraan!" roept Anna en ze rent naar de tafel waar mama al allemaal kleurtjes en grote vellen papier heeft klaargelegd.
"Wat gaan we tekenen?" vraagt Anna nieuwsgierig.
"Wat dacht je van een mooie tuin met veel bloemen?" stelt mama voor.
Anna knikt enthousiast. Ze houdt van bloemen en vlinders en de zon. Samen beginnen ze te tekenen. Anna pakt een gele kleur en begint een grote zon te tekenen. Mama tekent rozen en margrietjes.
Hoofdstuk 2: Het Kleine Geheim
Als mama even naar de keuken gaat om sap te halen, ziet Anna een glinsterend, rood potlood. Ze weet dat het mama's speciale potlood is. Anna wil er zo graag mee tekenen, maar mama heeft gezegd het niet te gebruiken, omdat het erg breekbaar is. Ze kijkt om zich heen en pakt toch het potlood. Ze tekent een grote rode bloem.
Plotseling breekt het potlood in twee. Anna schrikt. "O nee!" fluistert ze en ze verstopt het potlood snel onder een stapel papier.
"Anna, hier is je sap," zegt mama, als ze terugkomt. "Wat een mooie bloem heb je getekend! Maar waar is mijn rode potlood?"
Anna's hartje klopt snel. Ze weet dat ze moet vertellen wat er is gebeurd, maar ze is bang dat mama boos zal worden. "Ik weet het niet, mama," zegt ze zachtjes.
Mama kijkt even om zich heen en haalt dan haar schouders op. "Oké, lieverd. Misschien vinden we het later."
Hoofdstuk 3: De Waarheid Bloeit
Die nacht kan Anna niet goed slapen. Ze denkt steeds aan het rode potlood en hoe mama het zoekt. Ze voelt zich verdrietig omdat ze niet eerlijk is geweest.
De volgende ochtend, tijdens het ontbijt, kijkt Anna naar mama. "Mama," zegt ze zachtjes. "Ik moet je iets vertellen."
Mama kijkt Anna aan met een lieve glimlach. "Wat is er, Anna?"
Anna schraapt haar keel. "Ik heb je rode potlood gepakt en het is gebroken. Het spijt me."
Mama zucht, maar ze glimlacht. "Dank je wel, Anna, dat je eerlijk bent. Dat is heel dapper van je."
Anna voelt zich opgelucht. "Ben je niet boos, mama?"
Mama schudt haar hoofd. "Nee, Anna, ik ben niet boos. We maken allemaal wel eens een fout. Belangrijk is dat je de waarheid vertelt. Dat maakt je een heel eerlijk meisje."
Anna lacht en geeft mama een grote knuffel. "Ik wil altijd eerlijk zijn, mama."
"Dat is heel goed, Anna," zegt mama. "Eerlijk zijn helpt ons elkaar te vertrouwen."
Vanaf die dag weet Anna dat eerlijk zijn belangrijk is, zelfs als het moeilijk is. Want de waarheid maakt alles mooier, net als de bloemen in hun tekening.
