Hoofdstuk 1: Een kleine wolf op de ruimtebasis
Op een verre planeet, heel ver weg van de aarde, stond een grote, glinsterende ruimtebasis. De lucht was paars en de zonnen waren blauw en groen. Hier woonde een kleine wolf. De kleine wolf heette Loef. Loef was nieuwsgierig. Loef snuffelde altijd rond en vroeg altijd: “Wat is dat? Waarom is dat zo? Mag ik eens kijken?”
Loef woonde met andere wolven in de ruimtebasis. Ze waren allemaal slimme speurwolven. Ze droegen witte ruimtepakken en hun staarten wiegden altijd vrolijk heen en weer. In de ruimtebasis werkten de wolven samen met vriendelijke wetenschappers uit andere sterrenstelsels. Er waren geen mensen, alleen dieren en soms… buitenaardse wezens!
Elke dag keek Loef uit het raam. Loef zag de sterren fonkelen. Loef zag grote, ronde planeten in de verte. Soms vlogen er raketten voorbij. De ruimtebasis was een veilige plek. Hier kon Loef alles leren over de ruimte en over vreemde wezens van andere planeten.
Op een dag hoorde Loef iets geks. Tik-tik-tik, klonk het, diep in de gang. Wat kon dat zijn? Loef kroop voorzichtig dichterbij. Een beetje bang, maar heel nieuwsgierig, gluurde Loef om het hoekje.
Hoofdstuk 2: Het geheime vriendje
Daar zat iets. Iets kleins. Iets met drie ogen en paarse stipjes op zijn buikje. Het wezentje wiebelde zenuwachtig met zijn oranje voelsprieten. “Hallo?” fluisterde Loef voorzichtig.
Het wezentje keek Loef aan en zei zacht: “Ik ben Zib. Ik kom van de planeet Plop. Ik verstop me, want ik ben een beetje bang.”
Loef glimlachte. “Je hoeft niet bang te zijn. Ik ben Loef en ik ben jouw vriend.” Zib piepte blij. “Echt waar? Mag ik hier blijven?” vroeg Zib.
Loef knikte. “Ja, maar je moet wel goed verstopt blijven. De grote wolven mogen je niet zien. Ze schrikken misschien.” Loef en Zib lachten zachtjes samen. Vanaf dat moment waren Loef en Zib beste vrienden.
Elke dag, als het stil was in de ruimtebasis, speelde Loef met Zib. Ze speelden tikkertje tussen de glinsterende piepende buizen. Ze lachten. Ze leerden woorden van elkaars taal. “Wafwaf!” zei Loef. “Plop-plop!” zei Zib. Ze deelden koekjes uit de ruimtekeuken. Ze gaven elkaar knuffels met hun zachte pootjes.
Zib vertelde alles over zijn planeet Plop. “Bij ons vallen de bomen om als het regent. En de lucht is altijd paars met grote regenbogen.” Loef vond het spannend om te horen.
Loef vertelde over het leven op de ruimtebasis. “Wij leren over sterren. We maken robots die kunnen vliegen. Soms zoeken we onbekende dingen in de ruimte.” Zib luisterde met grote ogen.
Ze waren heel anders, Loef en Zib. Maar ze leerden van elkaar. Ze waren samen blij. Samen waren ze veilig.
Hoofdstuk 3: Het grote probleem
Op een dag begon het alarm te loeien. Biep! Biep! Biep! Loef schrok. De wolven renden in het rond. Er was iets mis! De grote leiderwolf zei: “Onze zuurstoftank raakt leeg! We hebben een nieuw zuurstofkristal nodig, anders wordt het gevaarlijk!”
Loef keek bezorgd naar Zib. Zonder zuurstof kunnen we niet spelen, dacht Loef. “Wat moeten we nu doen?” vroeg Loef. Zib dacht diep na. “Op mijn planeet Plop groeien zuurstofkristallen gewoon in het bos,” zei Zib. “Misschien kan ik helpen!”
Samen slopen Loef en Zib naar het laboratorium. Daar stonden blinkende raketten en gekleurde knoppen. Zib wees naar een kleine ruimteshuttle. “Als we stil zijn, kunnen we ermee naar Plop vliegen!” fluisterde Zib.
Loef bibberde een beetje. “Is het wel veilig?” Zib knikte. “Samen zijn we sterk. Samen zijn we veilig!” Ze trokken felle ruimtehelmpjes aan. De deuren dicht. De gordels vast. “Klaar voor vertrek?” vroeg Zib. “Klaar!” lachte Loef.
De shuttle schoot met een zoemend geluid de ruimte in. Ze zagen sterren voorbij flitsen. Ze zagen planeten draaien. Loef hield Zib stevig vast. “Ik ben niet bang als jij bij me bent,” zei Loef. Zib knikte. “Samen kunnen we alles.”
Hoofdstuk 4: Naar planeet Plop!
Na een tijdje landen ze op Plop. Alles was paars en de bomen leken op grote bellen. De lucht vonkte van de kleur! “Welkom op Plop!” riep Zib vrolijk. Loef sprong uit de shuttle en snuffelde. Alles rook zoet, een beetje naar koekjes.
Samen liepen ze het kristallenbos in. De bomen glansden en zongen een zacht liedje. “Hier groeien ze,” zei Zib en wees naar glinsterende kristallen aan de wortels. Loef keek zijn ogen uit. Zib plukte voorzichtig een kristal. “Dit is voor de ruimtebasis!” zei Zib trots.
Opeens schoot er iets uit de struiken. Een kleine groene Plop-muis! “Pas op,” fluisterde Zib, “sommige dieren hier zijn verlegen.” Loef knikte. “We doen voorzichtig. We willen niemand bang maken.” Ze liepen rustig verder. Ze lachten samen om de vrolijke Plop-vogels, die liedjes floten met hun lange snavels.
Met het kristal in hun pootjes gingen ze terug naar de shuttle. Samen vlogen ze door de sterren, terug naar de ruimtebasis. Loef en Zib waren moe, maar blij. In de shuttle hielden ze elkaar vast. “Samen kunnen we alles,” fluisterde Loef nog eens.
Hoofdstuk 5: Feest op de ruimtebasis
Toen ze weer thuis waren, renden ze snel naar de grote leiderwolf. “Kijk, een zuurstofkristal!” riep Loef. De grote leiderwolf was heel blij. Meteen werkte alles weer. De ruimtebasis was weer veilig. Iedereen juichte.
Alle wolven kwamen samen. Ook de andere buitenaardse vrienden kwamen kijken. Zib kwam tevoorschijn. Eerst waren de wolven een beetje bang. Maar Loef zei: “Zib is mijn vriend. Zib heeft ons geholpen!”
De wolven keken naar Zib. Zib glimlachte en zwaaide. De wolven begonnen ook te lachen. Ze gaven Zib een dikke knuffel. “Welkom, Zib!” riepen ze allemaal.
Er kwam een groot feest. Er was sterrenlimonade en ruimtekoekjes voor iedereen. De muziek speelde. Iedereen danste en sprong. Loef en Zib lachten het hardst van allemaal. Ze waren blij. Ze waren trots.
Vanaf die dag mocht Zib altijd op de ruimtebasis blijven. Samen leerden ze nieuwe dingen. Samen speelden ze. Samen waren ze altijd veilig.
En als Loef en Zib naar de sterren keken, dachten ze: “Hoe verschillend we ook zijn, samen zijn we sterk. In de ruimte, op aarde, overal.”
Einde.
