Een nieuwe vriend
Luca was een vrolijke jongen van vier jaar. Hij had krullend bruin haar en wees altijd met een grote glimlach. Vandaag was het een zonnige dag. De vogels zongen in de bomen en de lucht was blauw. Luca wilde graag buiten spelen.
“Mama, mag ik buiten spelen?” vroeg Luca met een enthousiaste stem.
“Ja, dat mag, maar blijf dicht bij het huis,” antwoordde zijn moeder terwijl ze een boek las op de veranda.
Luca rende naar buiten. In de tuin zag hij zijn buurjongen Finn. Finn was ook vier jaar oud, maar hij had een rolstoel. Hij kon niet lopen zoals Luca, maar hij was altijd blij en vrolijk.
“Hallo Finn!” riep Luca. “Wil je samen spelen?”
“Ja, dat wil ik!” zei Finn met een brede lach. “Wat gaan we doen?”
“Laten we verstoppertje spelen!” stelde Luca voor.
“Goed idee! Jij telt tot tien!” zei Finn terwijl hij zich achter een boom verschool.
Luca begon te tellen. “1, 2, 3…” en hij keek snel om zich heen. Finn was goed verstopt. Plotseling hoorde hij een lachje.
“Ha! Ik zie je!” riep Luca. Hij holde naar de boom.
“Je hebt me gevonden!” zei Finn blij. “Nu ben ik aan de beurt om te tellen!”
“Haha, oké!” zei Luca. Hij verstopte zich achter een grote struik.
Finn telde luid. “1, 2, 3… ik kom eraan!” Hij rolde zijn rolstoel rond en keek in de tuin. “Waar is Luca?” vroeg hij zich af.
“Hier ben ik!” riep Luca vanuit de struik. “Ik ben goed verstopt!”
Finn lachte en zei: “Dat is een goede verstopplek!”
Ze speelden nog een tijdje verder, tot Luca een idee kreeg. “Finn, wil je iets anders proberen?”
“Wat dan?” vroeg Finn nieuwsgierig.
“Laten we een race doen!” zei Luca enthousiast.
“Een race? Maar ik kan niet rennen,” zei Finn met een beetje verdriet in zijn stem.
“Dat maakt niet uit! We kunnen ook samen racen met onze voeten! Ik kan rennen en jij kan snel met je rolstoel,” stelde Luca voor.
Finn keek op en zijn ogen glinsterden. “Ja! Dat klinkt leuk!”
“Oké, laten we een startlijn maken,” zei Luca terwijl hij met zijn handen op de grond een lijn trok. “Jij staat hier en ik ga daar,” zei Luca terwijl hij naar de andere kant van de tuin wees.
“Op de tel van drie!” zei Finn.
“Een, twee, drie, GO!” riep Luca en hij begon te rennen. Finn duwde zijn rolstoel zo snel mogelijk.
Luca keek achterom en zag Finn snel komen. “Je bent snel! Rennen maar!” riep hij.
“Ja! Dit is leuk!” lachte Finn terwijl hij harder duwde.
Ze kwamen dicht bij de finishlijn. “Bijna daar!” schreeuwde Luca.
Met een laatste duw over de lijn kwamen ze tegelijkertijd aan. “Winnaar!” riep Luca en hij gaf Finn een hoge vijf.
“We hebben gewonnen!” zei Finn blij. “Dat was leuk!”
“Zullen we weer verstoppertje spelen?” vroeg Luca.
“Ja, dat wil ik! Maar deze keer moet je goed zoeken!” zei Finn uitdagend.
Ze speelden nog een lange tijd tot het tijd was om naar binnen te gaan.
“Hé mama, kijk! We hebben samen een race gedaan!” zei Luca toen hij de veranda opkwam.
“Dat klinkt geweldig, Luca! Heb je het leuk gehad met Finn?” vroeg zijn moeder.
“Yes, mama! Finn is een geweldige vriend!” zei Luca blij.
“Houdt hij ook van spelen?” vroeg zijn moeder.
“Ja, hij vindt verstoppertje en racen leuk!” zei Luca enthousiast.
Zijn moeder glimlachte. “Dat is mooi. Het is fijn om vrienden te hebben, ongeacht hoe zij zijn.”
Luca knikte. “Ja, iedereen kan leuk zijn, zelfs als ze anders zijn!”
Een bijzondere dag
De volgende dag was het weer een zonnige dag. Luca en zijn moeder besloten naar het park te gaan. “Kom je mee, Finn?” vroeg Luca toen hij naar het park ging.
“Ja, ik kom!” zei Finn. Zijn moeder hielp hem in zijn rolstoel en samen gingen ze naar het park.
In het park zagen ze een grote glijbaan en een schommel. “Kijk, die glijbaan is groot!” zei Luca.
“Ja! Ik wil glijden!” zei Finn enthousiast.
“Maar hoe ga je dat doen?” vroeg Luca.
“Ik kan niet echt klimmen, maar ik kan er wel op worden geholpen,” zei Finn.
Luca knikte. “Laten we het doen! Ik vraag het de meneer daar.” Hij rende naar een vriend van zijn moeder. “Meneer, kunt u Finn helpen met de glijbaan?”
“Tuurlijk! Kom maar, Finn! Ik til je op,” zei de meneer vriendelijk.
“Dank u!” zei Finn blij. De meneer tilde Finn voorzichtig naar de glijbaan.
“Oké, Finn! Klaar om te glijden?” vroeg de meneer.
“Ja!” riep Finn. Hij schoof voorzichtig van de glijbaan en landde met een plof op de zachte grond.
“Dat was leuk!” zei Finn. “Ik wil nog een keer!”
Luca lachte. “Dit is geweldig! Jij kunt ook veel doen!”
“Ja! Het is leuk om te spelen!” zei Finn terwijl hij weer omhoog werd geholpen.
Ze speelden de hele middag. Het was een mooie dag met veel gelach en plezier. Luca en Finn genoten van de tijd samen.
Toen het tijd was om naar huis te gaan, zei Luca: “Dit was een geweldige dag! Finn, je bent mijn beste vriend!”
“Dank je, Luca! Jij bent ook mijn beste vriend!” zei Finn met een grote glimlach.
Luca's moeder knikte trots. “Vriendschap is heel belangrijk. Je kunt altijd van elkaar leren, ongeacht hoe je bent.”
“Hoor je dat, Finn? We zijn een geweldig team!” zei Luca blij.
“Ja, een geweldig team!” herhaalde Finn.
Ze gingen met een glimlach naar huis, blij dat ze elkaar hadden. En ze wisten dat ze samen nog veel meer avonturen zouden beleven.
