Hoofdstuk 1: Gekke geluiden in de nacht
Sam lag in bed en luisterde naar de wind die langs het raam floot. Buiten dwarrelden sneeuwvlokjes als kleine, witte veertjes. Binnen was het warm en rook het naar dennennaalden. Zijn kamer was net naast de woonkamer, waar de kerstboom vol lichtjes stond te stralen. Plotseling hoorde Sam iets heel vreemds. Het was geen gewone wind of het zachte geluid van vallende sneeuw. Het waren... lachjes!
"Gniffel, gniffel, hihihi!" Het kwam recht uit de woonkamer, vlakbij de kerstboom.
Sam sprong zijn bed uit, sloeg zijn favoriete pyjama-jas om zich heen en liep op zijn tenen naar de deur. Hij gluurde voorzichtig door het kiertje. De lichtjes in de boom knipperden vrolijk. Maar Sam zag iets anders. Iets heel bijzonders.
Op een van de onderste takken zat een piepklein wezentje, niet groter dan een melkpak. Het droeg een rood-groen gestreepte muts, had sproeten op zijn neus en een ondeugende glimlach. In zijn hand hield hij een goudkleurig klokje dat zachtjes tinkelde.
"Wie ben jij?" fluisterde Sam verbaasd.
Het wezentje draaide zich om en zwaaide vrolijk. "Ik ben Frits, de Kerstlutin! Maar sssst, ik ben hier op een geheime missie," zei hij met een knipoog.
Sam wreef in zijn ogen. "Wat voor missie?" vroeg hij nieuwsgierig.
Frits sprong behendig van de tak en landde op zijn voeten. "Ik kom een beetje pret en gekkigheid brengen! Maar eh... ik geloof dat er iets verkeerd is gegaan met de kerstballen..."
Sam keek naar de boom. De ballen hingen inderdaad op vreemde plekken, en één hing zelfs aan een snoer lampjes als een kerstbal-touwtje-trekken. Sam giechelde. "Je bent echt een rare lutin."
"Dat weet ik," gniffelde Frits, "en daar ben ik trots op!"
Hoofdstuk 2: De kerstboom-katastrofe
Samen slopen ze naar de kerstboom. Het was een bonte boel: slingers hingen als spaghetti, de piek hing scheef, en ergens klonk een zacht 'miauw'.
Sam bukte zich en vond zijn kat, Moes, vastgeklemd tussen de takken met een kerstmuts op zijn kop. Moes keek niet blij.
"Eh... dat was misschien niet helemaal de bedoeling," fluisterde Frits. "Ik wilde Moes versieren, maar hij vindt slingers niet zo leuk als ik dacht."
Sam grinnikte en hielp Moes uit de boom. "Misschien kan je beter de boom versieren dan de kat," stelde hij voor.
Frits knikte. "Slim idee! Maar... ik heb de kerstster kwijtgespeeld. Nu kan de boom niet af zijn."
Sam keek rond. Geen ster te bekennen. Ze zochten onder de bank, achter de gordijnen en zelfs in de fruitschaal tussen de sinaasappels. Geen ster.
"Misschien...," fluisterde Frits, "heeft de kerstster zichzelf verstopt omdat ze het niet grappig vond dat ik haar als hoedje probeerde te gebruiken."
Sam moest zo hard lachen dat hij bijna omviel. "Wat nu?" vroeg hij toen hij was uitgelachen.
Frits stak zijn borst vooruit. "We gaan de ster zoeken! Maar wel op de lutin-manier: met grapjes en liedjes. Dan wordt ze vanzelf vrolijk en komt ze tevoorschijn!"
Hoofdstuk 3: Op jacht naar de kerstster
Sam en Frits begonnen te zingen. Ze maakten gekke danspasjes, lieten kerstballen rollen als bowlingballen en oefenden hun beste kerstgrappen.
"Waarom heeft de kerstman geen handtas?" riep Frits ineens.
"Geen idee," giechelde Sam.
"Omdat hij liever handschoenen draagt!"
Samen lachten ze zo hard dat zelfs de kerstboom leek te wiebelen van plezier. Opeens klonk er een helder licht boven hun hoofden. Ze keken omhoog... en daar zweefde de kerstster, vrolijk knipperend, precies boven de boom.
"Zie je wel!" riep Frits. "Ze vindt het leuk als er gelachen wordt."
Sam sprong op een krukje en zette de ster voorzichtig op de top van de boom. Nu straalde alles nog mooier dan eerst.
"Goed gedaan, partner!" zei Frits blij. "Jij bent een echte helper van de lutins."
Sam voelde zich trots. "Het was leuk om samen te lachen. Eigenlijk zijn grapjes en pret het beste aan Kerstmis."
Hoofdstuk 4: Vrolijke verrassingen
Toen Sam en Frits naar de kerstboom keken, zagen ze dat alles weer op zijn plek hing. De boom glinsterde en straalde, de slingers dansten in het licht en Moes lag tevreden op een kussen, zonder kerstmuts.
Frits sprong op Sam's schouder. "Nu moet ik verder. Er zijn nog veel meer huizen waar ik grapjes en glimlachen moet bezorgen!"
Sam voelde zich een beetje verdrietig. "Kom je volgend jaar terug?"
Frits keek hem aan met zijn ondeugende ogen. "Misschien wel, als jij goed blijft lachen en af en toe een gekke grap vertelt."
Hij tikte Sam vriendelijk op zijn neus en hupte toen snel uit het raam, zijn muts wapperend in de wind.
Sam kroop terug in bed met een grote glimlach. De kamer was stil, maar het voelde alsof de magie van de lutin nog overal hing. In zijn dromen danste hij samen met Frits tussen de sneeuwvlokken, onder een hemel vol sterren.
En de volgende ochtend, toen de familie samen de kerstboom bewonderde, wist Sam één ding zeker: met een beetje gekkigheid en veel gelach wordt Kerstmis het allerleukst.
