Hoofdstuk 1: Een slinger en een olifant met een plan
In het midden van het Bos van Briesjes stond Olifant Olli op zijn achterpoten. Dat zag er indrukwekkend uit, maar ook een beetje wiebelig. Zijn grote buik stak naar voren alsof hij een geheim bewaarde, en zijn slurf hield een lange, knalgroene lichtslinger vast.
“Vandaag,” zei Olli plechtig tegen niemand in het bijzonder, “wordt dit het vrolijkste pleintje van het hele bos.”
Het pleintje had een vijver, een paar paddestoelen als krukjes, en een oude eik die altijd deed alsof hij sliep. Olli wilde de slinger van de eik naar de lantaarnpaal van de vuurvliegjes spannen. Dan zouden de lampjes 's avonds twinkelen, en iedereen zou zeggen: Wauw, wat gezellig!
Olli had één klein probleem: hij was heel lief, heel groot, en ook… behoorlijk koppig.
“Je kunt beter eerst meten,” piepte Muis Mina, die op een dennenappel zat als op een troon.
“Meten is voor meetlinten,” bromde Olli. “Ik heb een slurf. Dat is ongeveer hetzelfde.”
Hij gooide de slinger omhoog. De slinger deed een elegante boog… en landde precies in de struik waar Egel Ed altijd zijn sokken liet drogen.
“Ho! Mijn sokken!” riep Ed. “Die waren net niet stekelig meer!”
Olli trok voorzichtig. De slinger kwam los, maar nu zat er een sok aan vast. Een blauwe met een gele stip.
“Oeps,” zei Olli. Hij hield de sok omhoog alsof het een zeldzame vlinder was.
“Die staat je goed,” grinnikte Mina.
Olli zuchtte. “Het is gewoon… ik wil dat het meteen lukt.”
“Niemand ziet de eerste poging,” zei Mina. “Behalve wij dan.”
Olli knikte, deed alsof hij dat een heel verstandig idee vond, en probeerde het opnieuw. Hij wikkelde de slinger rond zijn slurf, maakte een knoop die eruitzag als een verdwaalde spaghetti, en stapte naar de eik.
De eik deed één oog open. “Mmm. Is dit een massage?”
“Het is een slinger,” zei Olli. “Voor gezelligheid.”
“Gezelligheid kriebelt,” mompelde de eik.
Olli zette zijn poten wijd, strekte zijn slurf, en probeerde de slinger hoog om een tak te leggen. De slinger haakte, gleed, en plopte toen op Olli's hoofd als een kroon.
Mina klapte. “Majesteit Olli de Eerste, Koning van de Lampjes.”
Olli keek scheel omhoog. “Ik ben geen koning. Ik ben een installateur.”
“Een installateur met een kroon,” zei Ed, die zijn sok terugpakte.
Olli grinnikte ondanks zichzelf. “Oké. Eén keer lachen mag. Maar daarna: serieuze slingerzaken.”
Net toen hij de slinger weer van zijn oren trok, klonk er in de verte een belletje: tring-trang, tring-trang.
“Post!” riep een vrolijke stem.
Hoofdstuk 2: De postbode met de wervelwindtas
Over het pad hobbelde Postbode Puk aan. Puk was een papegaai met een pet die altijd schuin stond, alsof hij voortdurend in de wind liep. Om zijn nek hing een enorme posttas die bijna groter was dan hijzelf.
Hij landde op de lantaarnpaal van de vuurvliegjes en zwaaide. “Pakketjes! Brieven! En één mysterieuze ansichtkaart met een vlek die op kaas lijkt!”
Olli keek op. “Hallo, Puk. Kom je toevallig langs de eik?”
“Zeker! Ik kom overal langs,” zei Puk trots. “Behalve waar ik echt moet zijn.”
Mina fluisterde: “Dat klinkt… handig.”
Puk rommelde in zijn tas. Er kwam een wolk verenstof uit. Toen haalde hij een stapel enveloppen tevoorschijn en las hardop: “Aan… Eik. Woonachtig te: Vijverstraat, nummer… eh… boom.”
De eik bromde: “Ik ben een boom.”
“Ja! Precies!” zei Puk opgelucht. Hij gaf de brief aan Olli.
Olli knipperde. “Maar die is voor de eik.”
Puk knikte enthousiast. “Ja, daarom geef ik hem aan jou. Jij staat dichterbij.”
Olli keek naar de eik, naar de brief, en toen naar Mina. Mina trok haar schouders op alsof ze zei: probeer het maar.
Olli stapte naar de eik en hield de brief omhoog. “Eik, post.”
De eik opende beide ogen. “Is het belangrijk?”
“Geen idee,” zei Olli. “Er staat ‘dringend' op, maar dat kan ook betekenen dat iemand zijn sok kwijt is.”
Ed kuchte.
De eik nam de brief met een twijg en scheurde hem open. Er viel een folder uit: “Grote Kussendag! Kom knuffelen met een boom!”
De eik zuchtte diep. “Altijd weer.”
Puk bladerde verder. “Aan… Egel Ed. Woonachtig te: Stekelstraat, nummer… eh… acht?”
Ed sprong op. “Dat ben ik!”
Puk gaf de brief aan… Mina.
Mina keek verbaasd. “Ik ben geen egel.”
Puk knipperde. “Maar jij bent klein. Egels zijn ook klein. Dat is bijna hetzelfde.”
Ed stak zijn poot uit. “Hier, Puk. Ik sta… letterlijk naast je.”
“Ah!” riep Puk. “Adresverwarring! Dat is mijn specialiteit.”
Olli kon het niet laten. “Heb je ook iets voor mij?”
Puk trok een enorm pakket uit zijn tas. Er stond met dikke letters op: AAN OLLI DE OLIFANT, GROTE ORENLAAN.
Olli straalde. “Dat ben ik!”
Puk keek naar Olli's oren, toen naar de letters, toen weer naar de oren. “Ja, klopt. Grote oren. Duidelijk.”
Olli tilde het pakket op. Het rammelde alsof er honderd kleine belletjes in zaten.
“Wat zou het zijn?” vroeg Mina.
Olli schudde het. Rammel-rammel. “Vrolijkheid,” zei hij beslist.
Hij scheurde het open. Er kwam een… ladder uit. Een echte ladder, met vier treden. En er hing een kaartje aan: VOOR DE KAMEEL, DUINENWEG 4.
Olli keek naar de ladder. Toen naar zijn eigen poten. Toen naar Puk.
Puk floot onschuldig. “Oepsiepoepsie? Soms springt een adres gewoon in mijn tas.”
“Maar ik heb geen kameel gezien,” zei Olli.
“Misschien is hij verkleed als struik,” zei Mina.
Ed lachte. “Of als sok.”
Olli hield de ladder omhoog. “Dit is perfect! Ik heb net een ladder nodig voor mijn slinger.”
Puk knikte enthousiast, blij dat er iets klopte. “Zie je wel! Alles komt goed door… eh… toeval.”
Olli zette de ladder tegen de eik. Hij klom één trede omhoog. De ladder kraakte alsof hij een grap ging vertellen.
“Voorzichtig,” zei Mina. “Je bent… nogal olifant.”
“Dank je,” zei Olli. “Dat had ik nog niet gemerkt.”
Hij klom hoger. De slinger bungelde aan zijn slurf als een lange groene spaghetti. Hij reikte naar een tak.
Op dat moment fladderde Puk weer in zijn tas. “Wacht! Ik heb nog een brief! Aan… ‘De Lichtjescommissie'!”
Mina wees. “Dat zijn wij.”
Puk gaf de brief aan de ladder.
De ladder bleef stil.
“Eh… Puk?” zei Olli, half lachend. “De ladder leest niet.”
Puk keek geschrokken. “Oh! Ja. Dat is waar ook. Sorry, ladder.”
Olli kon niet meer. Hij lachte zo hard dat de ladder mee begon te trillen.
En toen… schoof de ladder één pootje op de zachte mosgrond. Niet gevaarlijk, meer alsof hij een stapje wilde dansen.
Olli maakte een onhandige zwaai met zijn slurf. De slinger schoot los, vloog door de lucht en landde precies om Puks nek als een sjaal.
Puk piepte: “Ik ben ingepakt!”
Ed riep: “Postbodepakket!”
Mina gierde: “Puk, je bent nu expressbezorgd!”
Olli stapte snel van de ladder af. “Sorry! Ik wilde alleen… een gezellig pleintje.”
Puk plukte de slinger van zijn snavel en lachte gelukkig mee. “Geen probleem! Ik houd van slingers. Ze lijken op lange brieven zonder woorden.”
Olli keek naar de slinger, de ladder, en de eik die nog steeds half sliep. “Oké,” zei hij, “nieuwe poging. Rustig. Zonder kronen. Zonder sjaals.”
Mina tikte tegen zijn poot. “En misschien… met een plan?”
Olli knikte. “Met een klein plan. Een mini-plan.”
Hoofdstuk 3: Het adres dat nergens paste
Ze maakten een “mini-plan” op de grond met dennennaalden. Mina tekende lijntjes. Ed legde steentjes neer als stippen. Olli gebruikte een eikel als stempel, maar dat werd per ongeluk een catapult.
“Focus,” zei Mina streng, maar haar snorharen trilden van het lachen.
Het plan was simpel: eerst de slinger vast aan de eik, dan naar de lantaarnpaal, dan vastknopen. Geen gooien. Geen rondzwaaien. Geen postbode inpakken.
“En jij,” zei Olli tegen zichzelf, “niet te koppig.”
Dat klonk een beetje als: niet te olifant. Best moeilijk.
Puk sprong op en neer. “Mag ik helpen? Ik kan knopen leggen! Ik leg altijd knopen in mijn eigen staart als ik nerveus ben.”
“Dat is… creatief,” zei Mina. “Maar liever niet.”
Puk haalde nog een brief uit zijn tas. “Oh! Deze is echt belangrijk. Er staat op: ‘Voor de slingerinstallateur'.”
Olli stak meteen zijn slurf uit. “Dat ben ik!”
Puk keek naar de achterkant. “Hm. Afzender: De Kameel.”
Olli verstijfde. “De ladder-kameel?”
“Waarschijnlijk,” zei Puk. “Misschien wil hij zijn ladder terug. Of een bedankkaartje. Of… een taart.”
Olli maakte de brief open. Er stond met grote letters:
LIEVE INSTALLATEUR,
DE LADDER IS EIGENLIJK VOOR MIJ, MAAR ALS JE HEM LEENT, ZET DAN WEL EEN STICKER: ‘NIET OP EEN OLIFANT GEBRUIKEN'.
GROETJES, KAMEEL.
Olli las het hardop. Daarna keek hij naar zijn eigen grote voeten. Toen naar de ladder. Toen naar Mina.
Mina proestte. “Niet op een olifant gebruiken! Dat is wel heel duidelijk.”
Ed veegde een traan van het lachen weg. “Alsof de ladder een bordje nodig heeft om te weten dat jij zwaar bent.”
Olli voelde zijn wangen warm worden. “Oké, oké. Ik snap het. Ik ben… een beetje veel.”
Hij pakte een stukje berkenschors en schreef met een besje: NIET OP EEN OLIFANT GEBRUIKEN. Hij plakte het op de ladder.
Puk klapte in zijn vleugels. “Wat netjes! Nu is het officieel.”
Olli zette de ladder weer tegen de eik, maar dit keer ging hij er niet op. Hij stapte ernaast, reikte met zijn slurf omhoog, en vroeg aan Puk: “Jij kunt vliegen. Kun jij het einde van de slinger over die tak leggen?”
Puk stak zijn borst vooruit. “Ik ben gemaakt voor dit soort heldendaden!”
Hij greep het uiteinde, vloog op… en bleef hangen aan een tak met zijn posttas.
“Uh-oh,” zei Puk, terwijl hij bungelde als een kerstbal. “Mijn tas is zwaarder dan mijn ideeën.”
Mina riep: “Rustig! Je hangt veilig.”
Ed liep eronder door en keek omhoog. “Wil je dat ik je een sok gooi? Voor steun?”
“Geen sokken!” riep Puk paniekerig. “Die hebben scherpe herinneringen!”
Olli stapte naar voren, tilde zijn slurf op en duwde zacht tegen Puks tas. Puk schommelde een beetje en kwam los. Hij fladderde naar de juiste tak en liet de slinger er netjes overheen vallen.
“Gelukt!” juichte Mina.
Olli glimlachte breed. “Zie je? Zonder ladder.”
De eik mompelde: “Ik voel me… versierd.”
Nu hoefde de slinger alleen nog naar de lantaarnpaal. Olli liep ernaartoe, maar zijn slurf was zo lang dat hij vergat dat de slinger achter hem aan sleepte.
Hij draaide zich om… en zag dat de slinger zich om Ed heen had gewikkeld. Ed stond daar als een ingepakte egelrol.
Ed keek omlaag naar zijn stekels waar de slinger netjes tussen zat. “Ik ben een cadeautje.”
Mina grinnikte. “Met extra prik.”
Olli schrok. “Oh nee, Ed! Doet het pijn?”
Ed schudde zijn hoofd. “Nee hoor. Het kriebelt een beetje. Eigenlijk… best gezellig.”
Olli haalde voorzichtig de slinger los. “Sorry. Ik ben soms zo druk dat ik mijn eigen staart nog zou kwijtraken. Als ik een staart had.”
Puk riep: “Ik kan je er één posten!”
Olli lachte en knoopte de slinger aan de lantaarnpaal. De vuurvliegjes kwamen meteen nieuwsgierig kijken.
“Is dit voor ons?” zoemden ze.
“Voor iedereen,” zei Olli. “En vooral voor mijn trots, want die kan wel wat licht gebruiken.”
Mina keek hem aan. “Dat was een grapje over jezelf.”
Olli knikte. “Ja. Ik oefen.”
Hoofdstuk 4: Lichtjes, lachjes en een tevreden fluistering
Toen de zon langzaam achter de dennen zakte, begonnen de lampjes in de slinger te twinkelen. Niet te fel, niet te zacht: precies alsof het pleintje een geheim glimlachje had.
De eik deed nu beide ogen open. “Hm,” zei hij. “Ik lijk op een feestboom.”
“Dat ben je ook,” zei Mina. “Een feestboom die doet alsof hij slaapt.”
Ed ging op een paddestoel zitten en zwaaide met zijn sok. “Kijk, hij past bij de slinger. Blauw met gele stip, groen met lichtjes. Mode!”
Puk sprong van paal naar tak en riep: “Post voor de gezelligheid! Afgeleverd zonder adres!”
Olli keek rond. Alles was gelukt, al was het via kronen, sjaals, bungelende posttassen en een egel-cadeautje. En hij moest toegeven: dat was eigenlijk veel leuker dan een perfecte, stille installatie.
Mina tikte tegen zijn slurf. “Dus, installateur, ben je tevreden?”
Olli dacht aan de ladder met het stickerbordje. Aan de brief van de kameel. Aan zichzelf, hoog op zijn achterpoten, met een slinger als kroon. Hij voelde zijn buik schudden van een nieuwe lach.
“Een beetje,” zei hij. “Ik bedoel… ja. Heel.”
Puk landde naast hem. “Ik ga nu verder. Er is nog een pakket voor een schildpad op Snelle Weg 1. Dat gaat vast vlot.”
“Veel succes,” zei Ed. “En geef de ladder groetjes als je hem terugbrengt.”
Puk knikte ernstig. “Ik zal hem persoonlijk toespreken.”
De vuurvliegjes maakten kleine cirkeltjes om Olli heen, alsof ze hem wilden bedanken. Olli boog zijn hoofd en keek naar het mos, waar het plan van dennennaalden nog lag.
Hij dacht: Ik kan koppig zijn, maar ik kan ook lachen. Vooral om mezelf. Dan wordt alles lichter.
Hij liep naar de slinger, controleerde één knoop, en deed alsof hij een heel belangrijke expert was. Daarna keek hij naar Mina en Ed.
“Oké,” zei hij, met een glimlach die in zijn wangen bleef hangen. “Als iemand vraagt hoe het ging, zeggen we: professioneel.”
Mina grijnsde. “Met een postbode-sjaal en een egel-cadeautje.”
Ed knikte. “Zeker professioneel.”
Olli ging zitten, zijn grote oren wapperden zacht in de avondwind. Het pleintje glom, de eik glom een beetje mee, en zelfs de vijver leek te glimlachen.
Olli boog zijn slurf dicht bij de grond, alsof hij het mos een geheim wilde vertellen, en fluisterde tevreden: “Kijk ons nou.”
