De vrolijke dierenkliniek
Op een zonnige ochtend maakt Dierenarts Tom de deur van de kliniek open. Tom is groot en draagt een witte jas. Hij lacht altijd vriendelijk. Vandaag staan er veel dieren op zijn lijstje.
In de wachtkamer zit een meisje met haar hondje Max. Max bibbert een beetje en kijkt met grote ogen om zich heen.
“Kom maar binnen, Max,” zegt Tom zacht. “Je bent veilig hier, hoor.”
Het meisje, Lotte, aait Max over zijn kop. Samen lopen ze met Tom de behandelkamer in.
Max is bang
Binnen hoort Max allemaal geluiden. Er tikt een klok. Iemand belt. Een kat miauwt. Max trilt en probeert zich te verstoppen achter Lotte.
“Oei, Max is een beetje bang,” zegt Tom met een rustige stem. “Dat is niet erg. Hier ben ik om te helpen.”
Tom zakt door zijn knieën en kijkt Max aan. “Hallo, Max. Jij bent een stoere hond. Alles komt goed.”
Tom haalt een zacht dekentje tevoorschijn. “Kijk eens, dit is lekker warm.” Hij legt het dekentje op de tafel. “Wil je erop zitten?”
Voorzichtig tilt Tom Max op het dekentje. Max snuffelt eraan. Het ruikt lekker naar schoon.
De rustige dierenarts
Tom praat zachtjes met Max. “We gaan even kijken of jij gezond bent,” zegt hij. “Dat doet geen pijn. We tellen samen tot drie. Eén, twee, drie.”
Terwijl hij praat, aait Tom Max achter zijn oor. Max ontspant een beetje. Tom luistert naar het hartje van Max met een klein rond kastje. Het klinkt als ‘boem-boem, boem-boem'.
“Wat een mooi hartje heb jij,” zegt Tom. “Luister maar.” Tom houdt het kastje bij Lotte's oor. Zij lacht. “Ik hoor Max!”
Tom kijkt naar Max zijn oren, naar zijn pootjes en naar zijn tanden. Hij zegt bij alles: “Knap gedaan, Max!”
Als Max plots een luid geluid hoort van een deur, schrikt hij weer. Tom merkt het snel.
“Geen zorgen, Max,” zegt Tom snel. Hij pakt een klein, zacht knuffelbeertje. “Dit beertje blijft bij jou. Je bent veilig.”
Max duwt met zijn neus tegen het beertje en voelt zich al beter.
Even knuffelen, dan een plan maken
Na het onderzoek geeft Tom Max een lekker hondenkoekje. “Dat heb jij echt verdiend, stoere jongen.”
Lotte glimlacht. “Dank u, dokter Tom. Max vindt het spannend hier.”
Tom knikt. “Dat begrijp ik heel goed. Er zijn veel nieuwe geluiden en geuren. Ik wil graag dat alle dieren zich fijn voelen in mijn kliniek.”
Hij denkt even na. “Misschien kan ik zachte muziek aanzetten. Of ik maak een rustige hoek met kussentjes en knuffels, speciaal voor bange dieren.”
Lotte vindt dat een goed idee. “Mag ik de volgende keer weer komen helpen?” vraagt ze.
Tom lacht. “Natuurlijk, samen zorgen we voor blije dieren.”
Max kwispelt en likt Tom op zijn hand. Tom lacht en aait hem nog eens.
De dag eindigt rustig
Tom neemt even de tijd om Max te knuffelen. “Iedereen mag bang zijn, ook jij, Max,” zegt hij. “Maar samen maken we het fijn.”
Max voelt zich rustig en veilig. Lotte geeft Tom een knuffel.
Buiten schijnt de zon. Max, Lotte en Tom zwaaien naar elkaar. Tom kijkt naar zijn kliniek en denkt aan alle dieren die hij nog mag helpen.
Die avond zet Tom zachte muziek aan in de wachtkamer. Hij legt extra kussentjes en knuffels klaar.
“Nu wordt het nog fijner voor alle dieren,” zegt Tom tevreden.
Misschien is Max morgen weer een beetje minder bang. Want in de dierenkliniek van Tom is iedereen welkom. Tom zorgt met zijn hart en zijn hoofd. Zo worden alle dieren steeds een beetje blijer.
Slaap zacht, Max. Slaap zacht, Lotte. De dierenarts waakt over alle dieren, elke dag weer.
