Maanlicht glansde over de droge prairie. Lila hield haar hoed vast. Ze was een sterke vrouw. Ze was een cowgirl. Haar paard, Kleurvlek, stond naast haar. Kleurvlek was bruin met een witte plek op zijn voorhoofd. "Kom," zei Lila zacht. "We vinden water."
Het dorpje lag ver weg. De mensen daar hadden dorstige lippen. Ze keken naar de lucht. De lucht was groot en leeg. Niemand wist waar het water was gebleven. Lila beloofde te helpen. Ze zei: "Ik vind water. Ik kom terug." De mensen klapten hun handen. Ze vertrouwden Lila. Ze waren loyaal aan elkaar. Ze hielpen elkaar.
Lila reed de prairie in. Wind streek door haar haar. De zon was warm. Kleurvlek liep rustig. Ze passeerden rotsen en hoge cactussen. Vogels zongen zacht. Af en toe stopten ze om te drinken uit het water in een klein beekje. Het beekje was bijna droog. "Nog even verder," zei Lila. Ze keek dapper.
Op een heuvel zagen ze iets glinsteren. Lila sprong van haar paard en liep naar voren. Het glinsterde als zilver. Het was een oude hoefijzerketting. Er hing stof aan. Lila bukte en raapte hem op. Ze dacht aan haar vriend Tom. Tom was een jongen uit het dorp. Hij hield van lachen en van paarden. Tom had haar geleerd hoe je moet volgen. Lila voelde zich niet alleen. Ze voelde loyale handen van vrienden.
"Water," fluisterde Kleurvlek. Zijn neus rook. Lila glimlachte. "Je ruikt het goed," zei ze. Ze volgden een smal spoor tussen twee rotsen. Het pad werd smaller en steiler. Lila zette haar hoed hoger. Ze voelde haar hart kloppen. Haar hart maakte een klein trommeltje. Het was spannend. Maar spannend op een fijne manier.
Plotseling hoorde Lila een geluid. Het klonk als een zacht geblaf. Ze keek achter een grote rots. Daar zat een kleine hond. De hond had modder en dorre takjes in zijn vacht. Zijn oogjes glinsterden. "Oh," zei Lila. "Wie ben jij?" De hond kwispelde. Hij volgde Lila meteen. Lila aaide hem. "Je komt met ons mee," zei ze. Ze noemde hem Vlam. Vlam was klein maar dapper.
Drie dagen reisden ze verder. Ze kampeerden onder sterren. Ze zongen korte liedjes. "Dag dag zon," zongen ze. "Dag dag maan." Vlam kroop dicht tegen Lila aan. Kleurvlek lag neer en snoof zacht. De nacht was warm en veilig. Lila vertelde verhalen. Verhalen over brede rivieren en grote groene bomen. Ze vertelde over mensen die elkaar helpen. Vlam luisterde met zijn hoofd schuin. Alles voelde goed.
De vierde dag brak aan met een rood-oranje lucht. Lila zag iets in de verte. Het leek op een groene waas. Lila snakte. "Water!" riep ze. Haar stem klonk blij. Kleurvlek hinnikte. Vlam sprong omhoog. Ze haastten zich. Maar toen ze dichterbij kwamen, zagen ze een grote droge rivierbedding. Er lag geen water. Alleen oude stenen en stof. Lila voelde haar schouders zakken. Ze slikte even. Ze dacht aan het dorp, aan dorstige lippen en aan Tom. Ze ademde diep in. "We zoeken verder," zei ze. Haar stem bleef warm.
Net toen Lila bijna wilde opgeven, zag ze een klein plantje groeien tussen de stenen. Een groen blaadje. Zo klein, maar sterk. "Kijk," zei Lila. "Leven." Ze boog neer en raakte het blaadje aan. Het was koel. Iets verderop zag ze een spleet in de rots. Er kwam een zachte wind uit. Lila zetten haar oor tegen de rots. Ze hoorde water! Heel ver weg, misschien een beetje. Haar ogen straalden. "We hebben hoop," fluisterde ze.
Lila en haar vrienden volgden het geluid. Het pad werd smal. Ze klauterden over rotsen. Vlam vond telkens de beste weg. Kleurvlek duwde met zijn schouders. Lila hielp waar het nodig was. Samen waren ze sterk. De zon zakte langzaam. Net toen de lucht paars werd, hoorden ze het klinken van stromend water. Het klonk als kleine belletjes. Hun harten sprongen.
Daar, achter een bocht, lagen glinsterende plassen. Klein water tussen de stenen. En verderop, verscholen in een ondiepe kloof, lag een bron. Helder water vloog omhoog als een piepklein spetterend hart. Lila lachte luid. Ze klom naar beneden. Ze voelde het koele water tegen haar handen. "Dank je," zei ze zacht tegen de plek. Kleurvlek dronk gul. Vlam sprong en plonsde met zijn pootjes. De plassen sprongen geluidjes. Alles rook fris.
Lila vulde haar waterzakken. Ze stopte ook een beetje water in een klein potje voor Tom. Ze vond het hoefijzerketting opnieuw en hing het aan haar riem. "We gaan naar huis," zei ze blij. Haar stem was warm en vol hoop. Ze voelde zich sterk en trouw aan haar belofte.
De terugweg was vrolijk. De lucht was licht. Lila zong en Vlam blafte zacht. Mensen in het dorp stonden op de heuvels te wachten. Toen Lila terugkwam, renden kinderen naar haar toe. Ze hield Tom's hand vast. Tom lachte breed. "Je bent terug!" zei hij. Lila gaf het potje met water. Iedereen proefde. De dorst zakte langzaam weg. Er klonk gejuich en gelach.
Die avond zat het dorp rond een kampvuur. Lila, Kleurvlek en Vlam stonden bij elkaar. De sterren flonkerden. Lila vertelde hoe ze de bron had gevonden. Ze vertelde over het kleine plantje en over hoe Vlam het pad vond. Mensen klopten op haar rug. Tom keek trots. "Dank je," zei hij. "Je hield je woord." Lila nam een slok water en gaf de rest door. Iedereen voelde zich warm en veilig.
Loyaliteit had gewonnen. Samen waren ze dapper geweest. Samen hadden ze gezocht en gevonden. De nacht was zacht en stil. Lila sloot haar ogen met een glimlach. Ze wist dat waar vrienden samen werken, er altijd hoop is. Kleurvlek snoof. Vlam lag tegen haar voeten. De prairie ademde rustig. Alles was goed.
