Hoofdstuk 1: De Grote Schatkaart
Mila, zeven jaar oud en altijd vol ideeën, stond op haar tenen op de bank. Ze hield een oude theedoek in haar hand en zwaaide ermee alsof het een vlag was. “Kom op, luie slakken!” riep ze naar haar broers, Bram van negen en Ties van vijf. “De schatkaart is af! De Grote Schat van de Zolder wacht niet op ons!”
Bram zat op de grond met een halve boterham in zijn mond. “Wacht even, Mila! Ties heeft zijn schoenen aan de verkeerde voeten!” Ties keek naar zijn tenen. “Geeft niks,” zei hij, “dan loop ik gewoon andersom.” Mila giechelde. “Snel! Ik heb de kaart getekend met onzichtbare inkt!” Ze hield een wit blaadje omhoog, waarop met citroensap gekribbelde lijnen stonden.
“Hoe kunnen we die lezen?” vroeg Bram. “Daar heb ik aan gedacht!” Mila grijnsde geheimzinnig. “We moeten het blaadje boven het broodrooster houden, dan verschijnt de geheime route!” Bram keek bezorgd naar de broodrooster. “Gaat dat niet mis?” vroeg hij. “Nee joh,” zei Mila, “ik kijk wel uit.”
De drie kinderen renden naar de keuken. Mila hield het blaadje een beetje boven het broodrooster. Langzaam verschenen er bruine lijnen op het papier. “Kijk!” riep Ties, “een piraat!” “Dat is een pijl, gekkie,” zei Bram. “Nee, dat is zijn ooglapje!” Ties lachte om zijn eigen mop.
“De route begint bij de kapstok, dan langs mama's schoenen, onder de tafel door, en dan naar… de wasmand!” zei Mila trots. “En daarna omhoog, naar de zoldertrap! Kom, we gaan!” Bram pakte de schatkaart, Ties sprong achterop Mila's rug, en samen stormden ze het avontuur tegemoet.
Hoofdstuk 2: Chocopasta op het Spoor
De kapstok was het begin. “Eerst moeten we de eerste aanwijzing vinden,” fluisterde Mila. Bram tuurde naar de haken. “Er hangt iets aan mijn jas!” riep hij verbaasd. Hij trok een sok uit zijn mouw en vond een briefje: “Volg het spoor van de chocopasta.”
Ties likte zijn lippen. “Chocopasta?” “Niet eten, Ties!” lachte Mila. “Het spoor is voor de schat!” Bram keek om zich heen en zag bruine vegen op de vloer. “Dat heeft Ties zeker weer gedaan…” “Nee!” riep Ties, “ik eet altijd alles op!”
Met hun neuzen dicht bij de grond volgden ze het chocopastaspoor. Onder de tafel lag een lepel, helemaal bruin. “Ieeuw!” riep Mila, “wie laat dat nou liggen?” Bram haalde zijn schouders op. “Misschien was het de schatbewaker?”
Mila kroop onder de tafel en stootte haar hoofd tegen een stoel. “Au!” Ties kroop erachteraan en botste tegen Mila. “Au!” riep hij, “dat deed jij expres!” “Nee, jij botste tegen mij!” riep Mila terug. Bram lachte. “Jullie zijn een botsautoteam.”
Onder de tafel vond Mila een volgende aanwijzing: een zaklamp! “Die hebben we nodig voor de zolder!” riep ze. “En een boodschap: ‘Vergeet de wasmand niet!'” “Dat zegt mama ook altijd,” zuchtte Bram. “Maar nu is het voor de schat!” zei Mila. Ties stak de zaklamp aan en liet het licht wild door de kamer schijnen. “Ik ben de schatzoeker!” riep hij.
Hoofdstuk 3: De Wasmand Ramp
Met veel lawaai doken ze op de wasmand af. “Hier moet het volgende raadsel zijn,” zei Mila. Bram greep in de was en haalde een briefje uit een sok. “Lees voor!” riep Ties.
Bram las: “Spring drie keer rond de mand en zing het schatlied.” Mila begon meteen: “Schat, schat, waar ben je nu? Wij zoeken jou en vinden je gauw!” Ties zong vals mee en Bram deed een dansje. “Niet te hard, straks hoort mama ons,” fluisterde Mila. Maar juist op dat moment struikelde Ties over een hoop sokken en viel achterover, recht in de wasmand.
De wasmand kantelde, en met een grote bonk vielen alle sokken, broeken en onderbroeken op de grond. “Oeps,” zei Bram zacht. Ties stak zijn hoofd tussen een stapel onderbroeken uit. “Ik ben de schat!” riep hij met een onderbroek op zijn hoofd. Mila proestte het uit van het lachen. “De onderbroekenkoning!”
Plotseling hoorden ze voetstappen op de gang. “Mama!” fluisterde Mila verschrikt. “We moeten de was terug stoppen, anders worden we betrapt!” Bram en Mila begonnen de was weer in de mand te proppen. Ties probeerde de onderbroek van zijn hoofd te trekken, maar bleef met zijn oren steken. “Help!” riep hij.
Mila trok aan de onderbroek, Bram duwde. “1, 2, 3… trekken!” Met een plop vloog de onderbroek los, recht in Bram's gezicht. Iedereen moest lachen. “Jij bent nu de onderbroekenkoning!” riep Mila.
Net toen de deur openging, zaten ze alledrie netjes naast een bijna opgeruimde wasmand. Mama keek verbaasd. “Wat doen jullie?” “Eh… we spelen wasmandbingo,” zei Mila snel. Mama trok haar wenkbrauw op en glimlachte. “Zolang jullie alles maar weer netjes opruimen.” “Doen we!” beloofde Bram.
Hoofdstuk 4: De Schat op Zolder
Nu kwam het spannendste deel: de zolder. Mila leidde het peloton naar de zoldertrap. “Zaklamp aan!” fluisterde ze. “Stilletjes, wie weet is de schatbewaker wakker…” Bram sloop als een tijger. Ties liep achteruit, want hij dacht dat de schat achter hem zou zijn.
Boven op zolder was het donker en stoffig. “Brrrr, spinnen!” riep Ties. “Dat zijn gewoon stofballetjes,” zei Mila. Ze scheen met de zaklamp in de hoek, waar een oude kist stond. “Kijk! Dat is het!” fluisterde Bram opgewonden.
Ze probeerden de kist open te maken, maar het slot zat vast. “Wat nu?” vroeg Ties. Mila keek naar haar broers. “We moeten samenwerken. Iedereen tegelijk duwen!” Ze gingen met z'n drieën op de kist zitten en duwden en trokken. Ties maakte rare geluiden. “Ik ben een kraanwagen!” Bram telde af: “Drie, twee, één… duwen!”
Met een piep en een kraak sprong het slot open. De kist ging langzaam omhoog. Mila stak haar hoofd erin. “Wow…” riep ze, “kijk eens wat hier ligt!”
In de kist lagen oude foto's, een stapel stripboeken van papa, een trommel met knikkers, een gouden (plastic) beker en een briefje. “Lees voor!” zei Bram. Mila las: “De grootste schat is samen lachen!”
Ties grinnikte. “Waar is de chocopasta?” Bram lachte. “Die zit waarschijnlijk nog op jouw gezicht!” Mila glimlachte. “We hebben de schat gevonden. De echte schat is dat wij samen deze gekke avonturen beleven!”
Ze namen de plastic beker mee naar beneden en vulden hem met mama's limonade. “Op de onderbroekenkoning!” riep Bram. “Op de wasmandbingo!” lachte Mila. “Op de beste schatzoekers van de wereld!” riep Ties.
En terwijl ze samen limonade dronken, bedachten ze al hun volgende avontuur. Want met z'n drieën was elke dag een beetje schat zoeken.
