Een gekke opdracht
Lotte was zeven en had een hoofd vol plannen. Het was zaterdagochtend en de zon kwam naar binnen door de ramen. "Ik maak een lach-trofee!" zei ze plechtig. Haar kleine broertje Sam, vijf, keek met grote ogen. "Een wat?" vroeg hij. "Een trofee voor het allerhardst lachen," zei Lotte. "De winnaar krijgt de titel: Kampioen Giechelen."
Moeder lachte. "Dat klinkt gezellig," zei ze en ging koffie halen. Lotte trok een doos onder het bed vandaan: oude knopen, een lege plastic beker, glitters, twee papieren bordjes en een groene bandana van de voetbalclub van opa. "Die bandana gebruiken we als ere-muts!" riep Sam. Hij bond hem al half om zijn hoofd. "Toeter!" zei hij en deed alsof hij een scheidsrechter was. Hihi!
Er was één regel: geen gemene plagerijen. Alleen leuke streken. Sam sprong in een kussenhoop. "Doe mee, Lotte!" zei hij. Lotte knikte. Ze pakte lijm en een stapel tijdschriften. "Als ik dit maak, dan is iedereen blij," fluisterde ze, alsof het een heel belangrijke missie was.
Plak, glitters en gekke hoedjes
De werkplaats werd de woonkamer. De bank veranderde in een tafel. "Plop!" ging de glitterdoos toen Lotte hem opendeed. Glitters wervelden als mini-sterren. "Oei," zei moeder lachend, "straks glinster je nog in je slaap." Lotte en Sam waren bezig met de trofee. Lotte plakste de plastic beker op een papieren bordje. Sam versierde het met knopen. "Kijk, dit is de glimlachknop!" zei hij en plakte een grote rode knoop vooraan. "Hihi!"
Even later zat de lijm vast in Sam zijn vingers. "Boem," zei hij toen hij met zijn hand op Lotte haar neus tikte. "Eén, twee, drie, boem!" Ze giechelde. Toen kreeg Lotte per ongeluk een drup glitter op haar wang en ze voelde zich plotseling heel belangrijk. "Jij bent de glitterprinses," zei Sam. "En jij bent de bandana-scheids," zei Lotte en zette de groene bandana op Sam zijn hoofd. Hij deed serieus. "Ik beslis wie het grappigst is," zei hij met een piepstem.
Ze maakten ook een wisselgezicht: een gek gezicht van kardboard met een grote tong van papier. "Boem-boem," maakten ze en trokken rare bekken. Onomatopeeën vulden de kamer: "Hihi! Ha! Haha!" De trofee begon te lijken op een kleine lach-wolk, met stickers als ogen en een piepklein verenstaartje.
De Grote Giechelwedstrijd
De competitie begon. Moeder zat op de bank met een kop thee als jury-assistente. "Eén voor één," zei Lotte, "en wie het eerst lacht, krijgt een stip op zijn kaart." Sam rende al rond als kampioen. "Ik doe de clownsloop!" riep hij en maakte drie keer een salto die eigenlijk meer op een rollade leek. "Woeps!" Daar gingen ze alweer: "Hahahaha!"
Lotte had een plan. Ze pakte een sok en stopte er een paar knopen in. "Kiekeboe-sok!" zei ze en liet de sok bewegen als een monster. Sam deed alsof hij schrok en viel op de bank. "Knik!" ging de bank en beiden vielen in een ploflach. Zelfs moeder moest gniffelen. De bandana werd op een stoel gelegd als ere-scheidsrechter. "Wij besluiten dat de bandana beslist!" zei Sam serieus. Hij liep naar de bandana, boog diep en fluisterde: "O grote bandana, wie wint?" De bandana bleef stil. "Hij zegt... hihi... dat iedereen wint!" zei Lotte en sprong omhoog.
Op een gegeven moment begon buurmeisje Fleur tegen de deur te bonzen. Ze had het lachen gehoord. "Mag ik meedoen?" vroeg ze. Natuurlijk mocht dat. Ze kwam binnen met haar eigen gekke hoed en deed een liedje met rare geluiden: "Piep-poep-paf!" Het geluid klonk zo raar dat zelfs de plant op de vensterbank leek te wiebelen. "Hihihihi!" De hele woonkamer vulde zich met lachen. Het was een zachte, warme lach die als een deken voelde.
Een trofee, een bandana en een slaapverhaal
Na uren lachen was de lach-trofee klaar. Hij zat vol glitters en knopen en had de sok-vinger als vlag. Lotte zette de beker op de tafel en zette er voorzichtig de bandana omheen, als kroon. "Officieel," zei ze plechtig, "is iedereen kampioen van het lachen." Ze deden allemaal een uurwerkdansje: tik-tak-tik-tak, op de maat van hun hartslag die nog een beetje snel klopte van al het plezier.
Maar toen de schemer kwam, werden de oogjes zwaar. Moeder zei: "Tijd om pyjama's aan te doen." Ze liepen naar boven, nog zacht glimlachend. In bed fluisterde Sam: "Lotte, vertel jij een slaapverhaal? Maak het grappig en zacht." Lotte kroop naast hem, trok het dekentje tot onder hun kin en pakte de trofee even vast alsof hij ook mee naar bed mocht.
Lotte begon te vertellen met een zachte stem. "Er was eens een klein sterretje dat zo hard giechelde dat het fonkelde." Ze maakte een fluisterende stem: "Tik-tak, hihi." Ze vertelde hoe het sterretje met zijn glinsteroortjes de maan kietelde en de maan daardoor in lachen uitbarstte: "Hoho!" Sam giechelde even, maar werd al snel rustig. Lotte vertelde hoe de bandana van de voetbalclub een dansje deed met een kous en hoe ze samen een bed maakten van wolken. "Plof," zei Lotte zachtjes en ze imiteerde het geluid van wolken die zakten.
De plot van het verhaaltje was simpel: iedereen kon een kampioen van het lachen zijn, zelfs een klein sterretje. Lotte fluisterde de laatste zin alsof het een geheim was: "En toen vielen ze in slaap met een glimlach, omdat lachen hen warm hield, zoals een deken." Ze kuste Sam op zijn voorhoofd. "Slaap lekker, kampioen," zei ze.
Sam mompelde nog: "Morgen maken we er een groter trofee van." Lotte lachte zachtjes. "Misschien met meer glitters," fluisterde ze. Hun ogen sloten. In de gang stond de lach-trofee te glinsteren in het maanlicht, en de bandana zwiepte een stukje mee in de nachtwind. Buiten hoorde je het zachte "hmm" van de straatlantaarn, alsof ook die een glimlach had.
Binnen in het huis was alles rustig. De familie droomde van kussenhoeken, sok-monsters en dansende bandana's. En zo eindigde de dag vol giechels met een warme, stille nacht. Slaap zacht.
