Hoofdstuk 1 – Het vreemde papiertje
Het was vroeg in de ochtend en de kermis stond nog stil. De paarden van de draaimolen glommen in de dauw. Vier vrienden kwamen langs het hek. Ze heetten Noor, Sam, Iben en Tibo. Ze waren bijna zeven en altijd klaar voor een nieuw avontuur.
"Noor, kijk!" fluisterde Sam. Hij wees naar een klein papiertje op de grond bij de suikerspinkraam. Het papiertje had een tekening van een lachend dier en een groot vraagteken.
Iben bukte. "Misschien is het een aanwijzing," zei ze. "We kunnen een onderzoek doen."
Tibo trok zijn notitieboekje uit zijn jas. "Ik ben de detective," zei hij plechtig. "Jij bent mijn assistent, Sam. Noor en Iben zijn speurneuzen."
Noor lachte. "En jij vergeet niet dat we moeten samenwerken."
Ze namen het papiertje mee. Op het papiertje stond ook een woord in krabbels. "Carnaval?" vroeg Noor hardop. Ze keken naar de gesloten kramen. De kermis zou vanmiddag beginnen met het grote carnaval in het dorp.
"Misschien is er iemand die spelletjes verstopte," zei Iben. "Of iemand verloor iets."
"Of iemand speelt een grap," zei Sam. "Maar wie kan zoiets doen?"
Noor haalde diep adem. "Laten we zoeken naar meer aanwijzingen. We moeten eerst goed kijken. Kijk met je ogen en met je hoofd."
De vier vrienden liepen verder langs de kramen. De zon klom hoger en maakte alles gezellig warm. Ze voelden zich slim en dapper.
Hoofdstuk 2 – De voetafdruk bij het kraampje
Bij de fotomuur van het spookhuis stond een rij rieten manden. Achter de manden lag iets blauws. Het waren confetti-resten. Iben bukte en veegde zachtjes met haar hand. "Kijk, iets anders!" riep ze.
Het was een halve voetafdruk in modder, precies naast de kraam. Niet groot, niet klein. Net zoals een schoen van een kind van zeven. "Een voetafdruk!" zei Tibo triomfantelijk. "Dat is onze beste aanwijzing."
Sam haalde een potlood en tekende de vorm in zijn notitieboek. Noor keek goed. "Hij is smal aan de hiel en wijder bij de tenen," zei ze. "En er zijn kleine stukjes confetti in de rand. De persoon liep hier met confetti aan de schoenen."
Iben stelde een spel voor. "Laten we eerst meten. We kunnen met mijn touwtje de lengte nameten." Ze bond het touwtje rond de voetafdruk en hield het omhoog. "Het is precies zo lang als mijn armband plus een stukje."
Tibo knikte. "Dat betekent dat de voetafdruk van iemand is die ongeveer onze lengte heeft. Denk je dat het een vriend van school kan zijn?"
Noor dacht na. "Misschien. Of iemand van de kermis. Maar wie draagt confetti nog in de schoenen? Confetti komt meestal van de optocht."
Ze besloten de kraamhouders te vragen of ze iets hadden gezien. De man van de suikerspinkraam schudde zijn hoofd. "Ik stond binnen," zei hij. "Maar de clown van het plein liep hier net langs, met voetstappen vol confetti. Hij was in een grote rode schoen."
"Een clown? Grote schoenen?" Sam lachte. "Dan past die voetafdruk niet. Kijk maar. Dit is netjes en klein."
Noor wendde zich tot de vrienden. "We zoeken slimmer. We moeten letten op wie confetti draagt, wie kleinere schoenen heeft en wie rondloopt vóór het carnaval begint."
Iben haalde een lijst uit haar hoofd. "Mogelijkheden: kinderen die oefenen voor de optocht, vrijwilligers van de kermis of iemand die al confetti had van een feestje."
"En vergeet niet: soms kijken dingen anders als ze nat zijn," zei Tibo. "De modder kan de voetafdruk veranderen."
"Goed, detective," zei Noor vrolijk. "Laten we verder zoeken naar sporen. En jij, lezer, kun je ook meezoeken: denk jij wie confetti op zijn schoenen zou hebben?"
Hoofdstuk 3 – Vragen op het plein
De vrienden liepen naar het plein waar de optocht later zou beginnen. Er stonden gekleurde lampjes en papieren slingers. Een groep kinderen oefende danspassen. Noor vroeg: "Hebben jullie iemand gezien met confetti aan zijn schoenen?"
Een meisje met gouden vlechtjes, Lotte, stak haar hand op. "Nee, maar mijn cahier was vol met confetti toen we van een verjaardag kwamen," zei ze. "Ik heb mijn schoenen schoongemaakt met mijn jas."
Iben glimlachte en vroeg Lotte of ze even haar schoenen wilde tonen. Lotte deed dat. Geen confetti. "Hmm," zei Sam. "Het is niet Lotte."
Ze kwamen langs de grote ballonstand. Daar zat een oudere vrouw, mevrouw Janssen, en ze verkocht ballonnen. Zij wist altijd veel. "Ik zag vanmorgen iemand die snel rende en iets liet vallen," zei ze. "Het was een klein kind. Het liep naar het bosje achter de kerk."
"Het bosje?" zei Noor. "Dat is perfect. Het is niet ver."
Voordat ze wegliepen, gaf mevrouw Janssen elk kind een klein ballontje. "Voor geluk," zei ze. "En voor een duidelijke neus voor speurwerk."
Ze volgden het pad naar het bosje. Onderweg hielden ze hun ogen open voor sporen. De wind speelde met de slingers en het geluid van gelach kwam van verderop.
In het bosje vonden ze meer confetti. Kleine stukjes in verschillende kleuren. En daar, nog een voetafdruk! Deze was iets anders: aan de zijkant van de schoen zat een scheur. "Kijk!" zei Iben. "De voetafdruk heeft een gat waar een stukje stof uitstak."
Tibo legde zijn oor bij de grond, alsof de aarde een verhaal kon fluisteren. "Het lijkt op iemand met versleten schoenen," zei hij. "Of iemand met een gek stukje aan de zijkant."
"Noor," vroeg Sam, "wat doe jij als je detective bent en je een voetafdruk vindt met een scheur?"
Noor glimlachte naar de lezer. "Controleer, vergelijk en praat met mensen. En wees creatief. Wellicht is degene die dit heeft een vriend die helpt bij het carnaval."
"Of," zei Iben, "misschien is het iemand die niets verkeerds doet. Misschien verloor diegene iets moois."
Ze besloten te zoeken naar kinderen met versleten schoenen of met confetti in hun haar. Ze vroegen in het schooltje en op het plein. Eén jongen, Joris, zat stil op een bankje. Zijn jas had echte glitters. Zijn goede kant was schoon, maar zijn schoen had een klein scheurtje en er zat confetti op de zool.
"Joris!" riep Noor vriendelijk. "Mag je even praten?"
Joris keek schuldig. "Ik... ik wilde niet stelen," zei hij zacht. "Gisteren oefende ik voor de optocht en ik rende toen mijn ballon kapotging. Ik verloor iets, maar ik weet niet wat."
Tibo vroeg: "Wat verloor je?"
Joris haalde iets uit zijn zak: een klein rood lintje. "Dit vond ik vanmorgen op het pad. Ik probeerde het op te ruimen." Hij keek naar zijn schoenen en zuchtte. "Ik had confetti van het feestje en ik bracht het per ongeluk hierheen."
Noor knikte. "We moeten eerlijk zijn, Joris," zei ze. "Je hoeft niet bang te zijn. Je bent niet de enige die iets verliest. Heb je iemand anders gezien die iets liet vallen?"
Joris schudde zijn hoofd. "Niet echt."
De vier vrienden dachten na. De voetafdruk met de scheur en confetti leek op de schoen van Joris, maar de eerste man van de suikerspin had een clown genoemd met grote rode schoenen. Twee verschillende verhalen. Iben schreef alles op in haar boekje. "We hebben twee mogelijkheden," zei ze. "Of Joris liep hier met confetti, of er was ook echt een clown."
"En we moeten beslissen wie te vertrouwen is," zei Sam. "Wat denk jij, lezer? Is Joris onze verdachte? Of is het de clown?"
Hoofdstuk 4 – Het mysterie ontrafeld
De kinderen besloten een test te doen. Ze legden karton op de modder en lieten Joris over het karton lopen. Ze vergeleken de nieuwe afdruk met die in de buurt van de kraam. De vormen kwamen aardig overeen, maar de afdruk bij de kraam had ook kleine ronde gaten, alsof er spijkers of studs in de schoenen zaten.
"Noor, deze heeft gaten," zei Tibo. "Joris zijn schoen heeft geen studs."
Ze gingen terug naar de kermis en vroegen de clown, die nu bezig was een ballonfiguur te maken. Hij had grote rode schoenen, echt roodgeverfd. "Ik maak ballonnen," zei de clown vrolijk. "Maar vandaag heb ik ook hulp van mijn neef in kleine schoenen."
Net toen ze dachten dat het klaar was, kwam een meisje aanrennen: Saar, de neef van de clown. "Mijn schoenen! Mijn schoenen!" riep ze. Ze hield een doos vast. "Ik had een feestje gisteren en mijn schoenen zijn kapot. Ik gooide confetti in mijn rugzak en vergat ze uit te doen."
De clown keek bezorgd naar Saar. "Ze liep vanmorgen vroeg al naar de kermis om te helpen," zei hij. "Ze had studs op haar schoenen voor de show."
Noor keek de voetafdruk aan en dan Saar's doos met schoenen. "En de studs?" vroeg ze.
Saar knikte en haalde een schoen uit de doos. Er zaten inderdaad kleine ronde studs aan de zijkant. "Ik vergat ze te repareren en ik rende toen ik iemand hoorde."
De vier vrienden voelden hun hart sneller kloppen van opwinding. Sam sprong bijna van vreugde. "We hebben het!" riep hij. "De voetafdruk bij de kraam is van Saar!"
"Maar waarom was het papiertje daar?" vroeg Iben. Ze pakte het papiertje weer. Nu ze alles herkenden, zagen ze dat het papiertje een hint was: een tekening van een lachend dier en een vraagteken. Het was een flyer voor een speurtocht op het carnaval. "Misschien wilden ze dat we het zouden vinden," zei Noor.
Saar bloosde. "Ja. Ik had de flyer laten vallen toen ik me haastte. Ik was zenuwachtig voor de show en ik wilde niet te laat komen."
Noor knikte geruststellend. "Dat is heel menselijk. Je hebt niets verkeerds gedaan. Je bent gewoon druk en spannend bezig geweest."
Saar veegde haar tranen weg en lachte een beetje. "Dank je. Ik wilde niemand bang maken."
De vrienden lachten mee. Het mysterie was opgelost door vragen te stellen, sporen te vergelijken en vriendelijk te praten. Ze hadden goed samengewerkt en creatief nagedacht.
Hoofdstuk 5 – Eén laatste kopje
Het was bijna middag en de kermis kwam tot leven. Mensen begonnen te lachen, muziek speelde en kinderen renden rond met suikerspinnen. Mevrouw Janssen nodigde iedereen uit voor een klein rustmomentje aan haar kraam. Ze zette een pot warme chocolademelk en kleine kopjes op tafel. Niet echte koffie, maar een mok warm drankje voor de kinderen. De volwassenen kregen koffie.
De vrienden en Saar zaten samen. Ze praatten over hoe ze de voetafdruk hadden onderzocht. Noor zei: "We hebben geleerd dat het goed is om te vragen en niet meteen te oordelen."
Iben voegde toe: "En dat creatief denken helpt. Het touwtje, het karton, alles samen."
Tibo hief zijn mokje. "Op vriendschap en op speurwerk!"
Ze klonken hun kopjes zachtjes tegen elkaar. Buiten begonnen de lichten te knipperen en de eerste dansers van de optocht verschenen. Saar zei dankjewel en gaf elk vriend een klein lintje van het rode lint dat Joris had gevonden. "Om te onthouden dat iedereen wel eens iets verliest," zei ze.
"En nu mogen jullie me helpen!" zei Noor ineens. Ze wees naar de lezer. "Als jij nu naar de kermis gaat, let dan goed op sporen. Vraag, vergelijk en wees vriendelijk. Samen kun je elk mysterie oplossen."
De vrienden namen nog een slokje van hun warme drankje. De zon zakte langzaam en de kermis lachte zachtjes in het schemerlicht. Ze voelden zich trots en blij. Het was een dag vol kleine raadsels, maar met grote oplossingen. En bovenal: ze hadden een nieuw vriendje gemaakt en een extra avontuur om over te vertellen.
Einde.
