Hoofdstuk 1: Het raadsel bij het hek
"Luister," fluisterde Sam, de leider van de club, terwijl hij achter het lage schoolhek keek. "Er klopt iets niet."
Naast hem stonden Max, Jonas en Tijmen. Ze waren alle vier negen jaar en hadden korte haren, knieën vol schrammen en ogen die altijd nieuwsgierig glinsterden. Ze noemden zich de Vier Speurneuzen en vandaag hadden ze een nieuwe zaak: de fietsen van de kleuters die opeens met gekleurde lintjes waren versierd. Niemand wist wie dat had gedaan.
"Misschien was het de wind," stelde Max voor, nuchter met zijn handen in zijn zakken.
"Wind maakt geen strakke strikjes," zei Sam. "En kijk—" Hij wees naar de grond. De aarde bij het hek was donkerder. "Het is nat hier. Voetstappen misschien?"
Jonas bukte. "Er zijn kleine sporen, maat. Net als... schoentjes met modder aan de zolen."
Tijmen grinnikte. "Misschien was het een dief met een gids voor schoentjes!" Hij hield een denkbeeldig boek omhoog.
"Serieus," zei Sam. "We moeten aanwijzingen verzamelen. Wie heeft er zin om te helpen zoeken?"
"Ik!" riepen de anderen. "En de lezer!" voegde Jonas er snel aan toe, alsof hij iemand buiten het verhaal uitnodigde om mee te denken.
Hoofdstuk 2: Sporen in het voorplein
De Vier Speurneuzen liepen onder het afdak van het voorplein, het preau waar ze vaak schuilden als het regende. Het was een lange, smalle plek met houten banken en tekeningen aan de muren. De lucht rook er altijd een beetje naar krijt en nat hout. Sam merkte iets op toen hij zijn hand tegen de houten bank legde.
"Vochtig," zei hij. "De bank is vochtig."
"Precies," zei Max. "Het is alsof iemand hier net heeft gezeten of iets heeft neergezet dat nat was."
Ze volgden de sporen die van het hek leken te komen naar het preau. Onder het afdak zagen ze kleine druppeltjes op de grond en vlekken op de muur. De vlekken leken op water dat van iets had gedruppeld. Jonas telde de spatten. "Tien spatten, misschien twaalf. Mijn rekenmachine! O wacht—ik heb hem niet," lachte hij.
Tijmen vond een pluk touw dicht bij een bank. "Dit touw is van dat lint," zei hij en hield het omhoog. "Misschien is hier iemand met lintjes geweest."
Sam keek scherp. "En kijk daar." Hij wees naar de vloer. "Kleine pootafdrukken naast de schoenafdrukken. Het zijn geen kinderenpootjes. Het lijken... hamsterpootjes."
Alle vier stonden ze stil en keken elkaar aan. Een hamster? Ze lachten, maar Sam bleef nadenken. "Denk aan alles. Geen idee is te gek." Hij keek de lezer aan. "Wat denk jij? Een hamster of iets anders?"
Hoofdstuk 3: De getuige met schoenen
Net toen ze zich afvroegen waar de sporen heen leidden, hoorde Max een stem. "Hé! Wat doen jullie daar?" Het was juf Lotte, die altijd een grote gele paraplu had.
"Wij... we onderzoeken," zei Sam snel. "De lintjes! En natte plekken!"
Juf Lotte knikte en haalde haar schouders op. "Ik zag vanochtend een meisje langs de heg rennen met iets in haar handen. Ze droeg roze laarsjes." Ze keek naar de jongens. "Maar ze was in een haast, nat van de regen."
"Roze laarsjes!" riep Tijmen. "Dat past bij de kleine pootafdrukken—nee wacht, dat is stom." Hij kneep zijn neus.
Sam vroeg: "Juf, heeft u misschien iets gehoord? Of gezien dat vreemd was?"
Juf Lotte dacht na en zei: "Eigenlijk hoorde ik ook iets in de klas van de kleuters. Een briefje viel uit een jas. Ik heb het meegenomen, maar ik dacht dat het van iemand anders was." Ze haalde een klein, kreukelig papiertje uit haar zak en gaf het aan Sam.
Sam opende het briefje en las hardop: "Voor de kleine fietsvrienden, versier met licht. — M." De jongens keken elkaar aan. "M?" zei Max. "Wie is M?"
"Misschien Mia uit groep 3?" opperde Jonas.
"Of meneer Meijer?" zei Tijmen. "Of de mysterieuze Mevrouw Muis!" Hij grijnsde.
Sam sloeg het briefje voorzichtig dicht en zei: "Dit is een aanwijzing. Iemand wilde de fietsen versieren, niet stelen. Maar waarom nat? En wie is M? We moeten slimmer worden. Kijk goed om je heen, en denk: wie heeft toegang tot lintjes en wie was nat?"
Hoofdstuk 4: Het interview in de speelzaal
Ze besloten om in de speelzaal te vragen of iemand iets wist. In de speelzaal stonden turnmatten en een grote doos met gymspullen. Omaaal, de conciërge, was er bezig met schrobben. Hij groette hen met een brede glimlach.
"Hallo speurneuzen, wat brengen jullie hier?" vroeg hij.
"Leuk dat u er bent, Omaaal," zei Jonas. "We zoeken iemand die lintjes heeft gebruikt en nat was."
Omaaal krabde zijn baard. "Lintjes? Oh, de doos op de bovenste plank. Die is van de knutselclub." Hij wees omhoog.
Max sprong op een lage bank en pakte de doos. Binnenin vond hij stapels lint, gewone en glanzende. "Kijk," zei hij. "Deze lintjes lijken op die op de fietsen."
"Wie heeft de knutselclub?" vroeg Sam.
Omaaal noemde een naam. "Dat is Mevrouw Marnix. Ze werkt altijd in het knutselhok bij het preau na school."
"Daar gaan we dan!" zei Tijmen, terwijl ze op hun tenen liepen alsof ze echte speurneuzen waren.
Bij het knutselhok troffen ze Mevrouw Marnix aan, die net een emmer water had neergezet en een doek had. "Oh!" zei ze verbaasd. "Jullie zoeken naar lintjes?"
"Ja," zei Sam. "Heeft u iemand gezien die veel lint nam?"
Mevrouw Marnix keek zacht. "Gisteren kwam een klein meisje binnen met haar jas vol regen. Ze zei dat ze cadeau's wilde maken voor de kleuters. Ze vroeg of ze wat lint mocht, en ik gaf haar een bundel. Ze had een klein doosje bij zich en nam ook tape. Oh, en ik denk dat ze per ongeluk iets liet vallen—een briefje?" Ze haalde schuchter haar hand naar haar hart.
"Een briefje?" vroeg Jonas, nieuwsgierig.
"Ja, ze zei alleen: 'Zeg het maar als ze vragen hebben.' En ze rannte weg. Haar laarsjes waren roze en ze zei iets over 'fietsfeest'." Mevrouw Marnix veegde haar handen af. "Ik heb haar niet herkend, ze liep snel."
Sam voelde zijn hart sneller kloppen. "Dus M... is misschien Marnix? Of niet?"
"Of Mia," zei Max. "Maar Mia heeft bruine laarzen, geen roze."
Sam keek naar de vochtige vloer en de natte doek. "De laarsjes, de natte jas, het briefje. Iemand wilde verrassen. Maar waarom niet zeggen wie ze was? Misschien was ze verlegen. We moeten dapper zijn en het meisje vinden. Durven jullie mee te vragen in de kleutertuin?" vroeg hij aan zijn vrienden.
"Ja," antwoordden ze in koor.
Hoofdstuk 5: De brief onder de struik
In de kleutertuin was het rustig. Er waren klimrekken en een klein insectenhotel. De grond was zacht van de regen en langs de heg lagen bladeren met druppels. Sam liep langzaam, zijn ogen speurend over de grond. "Let op de vochtige plekken," fluisterde hij. "En op iets wat glinstert."
Jonas vond plotseling iets: een klein hoekje van papier dat uit een stapel bladeren stak. "Hier!" riep hij.
De jongens bogen zich en haalden voorzichtig het papier tevoorschijn. Het was een brief, netjes gevouwen en met een tekening van een fiets met bloemen erop. Sam opende het en las:
"Beste kinderen van de kleuters,
Ik heb jullie fietsen versierd omdat jullie altijd zo vrolijk zingen.
Ik wilde niet dat jullie wakker zouden worden en bang zouden zijn,
dus ik heb het in het donker gedaan. Soms durf ik niet te zeggen
wie ik ben omdat ik verlegen ben. Sorry als ik niet heb gewacht.
Blijf blij en fiets voorzichtig.
Liefs, M."
Sam voelde warmte in zijn borst. "Ze wilde een verrassing geven. Ze was verlegen en nat van de regen. Ze heeft geen slechte dingen gedaan."
"Dat betekent dat het mysterie opgelost is!" zei Max triomfantelijk.
Tijmen lachte en hield zijn borst trots omhoog. "En we hebben geholpen. We zijn dapper geweest."
Jonas keek naar de brief en zei zacht: "Misschien moeten we M opzoeken en zeggen dat het goed is. En haar bedanken."
Ze besloten het briefje aan juf Lotte en Mevrouw Marnix te laten zien. Iedereen was blij dat het een lieve verrassing was en geen slechterik. Mevrouw Marnix zette een kop warme chocolademelk klaar voor de jongens als beloning. Terwijl ze hun bekers vasthielden, vertelde Sam: "Durf te doen wat goed is, ook al ben je verlegen. Dat is ook dapper."
Buiten stopte de regen, de lucht werd lichtblauw en een zonnestraal brak door. De fietsen van de kleuters glinsterden met hun lintjes in het zonlicht. De Vier Speurneuzen liepen terug langs het preau, hun schoenen vochtig van de plasjes. Jonas stak een hand uit en wees naar de lucht. "En weet je wat het beste is?" vroeg hij.
"Wat?" vroegen de anderen.
"Dat we samen durven, nadenken en helpen. Dat maakt alles minder eng."
Sam knikte. "Precies. En als er ooit weer iets raars gebeurt, weten we wat we moeten doen: kijken, vragen en dapper zijn. En misschien iets minder hamstertjes noemen."
Ze lachten, en ergens, met een zacht ritsel, klapten de lintjes nog een keer in de wind alsof ze ook meefeestten.
