Hoofdstuk 1: De verdwenen koekjes
Beer Boris woonde in een gezellig rijtjeshuis. Links woonde mevrouw Muis, rechts woonde meneer Mol. De drie tuintjes lagen als postzegels naast elkaar, met een lage schutting ertussen.
Op een dinsdagmiddag rook Boris iets heerlijks. Kaneel! Hij volgde zijn neus naar de keuken, waar een schaal met koekjes op tafel stond. Tenminste… dat had moeten staan. Nu lag er alleen een kruimelspoor, alsof iemand met een piepklein bezempje een pad had geveegd.
“Mijn koekjes!” riep Boris. Hij zette zijn detectivepet op. Niet omdat hij die nodig had, maar omdat hij zich dan slimmer voelde.
Op de tafel lag een briefje:
“BEDANKT. ZE WAREN HEERLIJK.
— EEN VRIEND”
“Een vriend die steelt,” mompelde Boris. “Dat is geen vriend. Dat is een… koekjeskaper.”
Hij keek rond. Het raam stond op een kier. Op de vensterbank lag een klein beetje aarde, donker en korrelig. Boris hield zijn snuit erbij. Het rook naar natte tuin.
Hij pakte zijn notitieboekje.
1. Koekjes weg.
2. Kruimels richting achterdeur.
3. Aarde op de vensterbank.
4. Briefje: ‘een vriend'.
“Jij mag meezoeken,” zei Boris tegen jou, alsof je naast hem stond. “Maar dan wel met je ogen open en je hoofd aan.”
Boris volgde het kruimelspoor naar de achterdeur. Buiten, op de stenen van het terras, lagen nog twee kruimels. Daarna stopte het spoor, alsof de dader ineens kon vliegen.
“Of iemand heeft de rest opgegeten,” zei Boris. “Slim. Maar niet slim genoeg.”
Hoofdstuk 2: De buren en het rare geluid
Boris besloot eerst vragen te stellen. Goede detectives rennen niet zomaar rond als een kip zonder… veren.
Hij ging naar links en belde aan bij mevrouw Muis. De deur ging open en mevrouw Muis droeg een schort met worteltjes erop.
“Dag Boris! Wat kijk je ernstig. Is je honing op?” grapte ze.
“Er zijn koekjes gestolen,” zei Boris.
Mevrouw Muis sloeg haar pootjes voor haar mond. “O nee! Wat voor koekjes?”
“Kaneelkoekjes.”
“Die lust ik wel,” zei mevrouw Muis eerlijk. “Maar ik ben veel te klein om een schaal te dragen. En ik was de hele middag bezig met… eh… sokken sorteren.”
“Sokken sorteren?” Boris keek naar haar voeten. Ze droeg geen sokken.
Mevrouw Muis hoestte. “Nou ja, denkbeeldige sokken. Heel ingewikkeld.”
Boris schreef op: Mevrouw Muis is klein. Kan liegen. Houdt van koekjes.
Hij liep naar rechts, naar meneer Mol. De deur stond al op een kier, alsof hij hem verwachtte.
“Boris!” zei meneer Mol. Zijn snorharen trilden. “Ik hoorde net iets over koekjes. Ik wil meteen zeggen: ik heb niets gezien. Behalve… een rare schaduw bij het raam.”
“Wanneer?”
“Rond drie uur. En ik hoorde een krab-krab geluid. Alsof iemand met nagels over hout ging.”
Boris dacht aan zijn eigen raam. “Krab-krab… Interessant.”
“En,” voegde meneer Mol toe, “er ligt een nieuw gat in mijn bloemperk. Niet van mij! Ik graaf netjes. Dit gat is… rommelig.”
Boris knikte langzaam. “Bedankt. Je hebt me twee aanwijzingen gegeven: een schaduw en een krab-geluid.”
Hij liep terug naar zijn keuken en keek weer naar de vensterbank. Aarde. Krab-geluid. Een gat in een bloemperk.
“Wie maakt gaten en houdt van aarde?” fluisterde Boris. “En wie kan door een klein raampje?”
Hij keek naar jou. “Denk mee. Welke dieren in een buurt zouden dat kunnen zijn?”
Hoofdstuk 3: De geheime plek in het rijtjeshuis
Boris ging naar de tuin. Achterin, bij de schutting tussen zijn huis en dat van meneer Mol, zag hij iets geks: een plank zat een beetje los. Hij duwde ertegen. De plank wiebelde en maakte een zacht kloenk.
“Dat klinkt hol,” zei Boris.
Hij knielde. Onder de plank zat een smalle opening, net groot genoeg voor een muis… of een kleine mol… of iets dat graag kruipt.
“Een verstopplek,” fluisterde Boris. “Een echte detective vindt altijd een verstopplek.”
Boris haalde diep adem en stak zijn kop voorzichtig in de opening. Het rook naar aarde, oude bladeren en… kaneel.
“Kaneel!” Boris' ogen gingen glimmen.
Hij schoof de plank verder opzij en kroop een klein stukje naar binnen. Jij zou hebben moeten zien hoe een grote beer zich klein probeert te maken. Zijn achterste bleef even hangen.
“Niet lachen,” bromde Boris. “Ik ben bezig met wetenschap.”
Binnenin was een smal gangetje, als een mini-tunneltje langs de schutting. Het leek te lopen richting het huis van meneer Mol, maar ook een beetje richting de muur tussen de twee huizen in. Een rijtjeshuismuur. Precies daar waar de huizen aan elkaar vastzitten.
Boris zag iets op de grond liggen: een stukje papier. Hij pakte het op. Het was een hoekje van een koekjeszakje. En er zat een heel klein pootafdrukje in de aarde. Niet groot, niet rond als van een beer. Meer als twee kleine streepjes naast elkaar.
Boris hield zijn notitieboekje erbij.
5. Tunnel/verstopplek onder losse plank.
6. Kaneelgeur in tunnel.
7. Klein pootafdrukje (streepjes).
Hij kroop terug naar buiten en zette de plank weer terug, maar nu precies zoals hij hem had gevonden. “De dader mag niet weten dat ik hier ben geweest.”
Toen hoorde hij het weer: krab-krab.
Het kwam niet uit de tuin. Het kwam uit… de muur. Uit de muur van het rijtjeshuis, vlak bij de keukenkast.
Boris liep naar binnen, heel zacht. Hij legde zijn oor tegen de muur. Krab-krab. Snuff-snuff.
“Daar zit iemand,” fluisterde Boris. “In of achter de muur.”
Hij keek naar jou. “Wat zou jij doen? Hard roepen? Of eerst rustig denken?”
Boris dacht rustig. Als hij hard zou roepen, zou de dader wegschieten. Hij moest slim zijn.
Hij pakte een koekje uit de trommel. Gelukkig had hij nog één laatste koekje. Hij legde het op een schoteltje bij de plint, vlak onder de plek van het geluid.
En toen ging hij achter de deur staan wachten.
Hoofdstuk 4: De koekjeskaper valt door de mand
Er was een minuut stilte. Toen nog één. Boris voelde zijn buik knorren. Niet van honger, maar van spanning.
Toen: krab-krab… tik.
Een heel klein snuitje verscheen uit een spleetje bij de plint. Daarna twee glanzende oogjes. En toen… een eekhoorn. Niet rood zoals in prentenboeken, maar grijs, met een pluimstaart die trilde als een plumeau.
De eekhoorn stapte naar het schoteltje en snoof zo hard dat zijn wangen een beetje bol werden.
“Hallo,” zei Boris ineens.
De eekhoorn sprong omhoog. Het koekje vloog bijna uit het schoteltje.
“Ik—ik deed niks!” piepte hij.
Boris bleef rustig. “Je doet nu iets. Je staat bij mijn koekje. En mijn koekjesschaal is leeg.”
De eekhoorn keek naar de grond. “Ik heet Eek. Eigenlijk heet ik Eekhoorn, maar iedereen zegt Eek. Dat klinkt sneller. En ik was… eh… heel erg hongerig.”
“Waarom dan het briefje ‘een vriend'?” vroeg Boris.
Eek friemelde met zijn staart. “Ik wilde niet gemeen zijn. Ik dacht: als ik ‘vriend' schrijf, klinkt het minder… stelerig.”
Boris trok een wenkbrauw op. “Dat is alsof je ‘regen' zegt als je een emmer water over iemand heen gooit.”
Eek zuchtte. “Ik weet het. Ik ben gewoon… nieuw. Ik woon in de spouwmuur. Lekker warm. Maar mijn voorraad nootjes is op. En toen rook ik kaneel.”
“En hoe kwam je binnen?” vroeg Boris.
Eek wees naar het raam. “Dat stond open. En ik kan goed klimmen. Daarna vond ik een gangetje onder de schutting. Heel handig. Alleen… ik maakte wel wat rommel.”
“Het gat in het bloemperk van meneer Mol?” vroeg Boris.
Eek knikte. “Ik zocht een tweede ingang. Maar ik ben geen nette graver.”
Boris zette zijn notitieboekje dicht. “Mysterie opgelost. Maar er is nog iets: je had ook kunnen aanbellen.”
Eek keek alsof hij net hoorde dat bomen kunnen praten. “Aanbellen? Bij een beer?”
“Ja,” zei Boris. “Ik ben groot, niet bijterig. Meestal.”
Eek slikte. “Sorry.”
Boris dacht even na. “We gaan dit netjes oplossen. Je komt mee. We gaan het aan de buren uitleggen. En dan bedenken we iets slims.”
Eek keek bang. “Word ik… weggestuurd?”
“Niet als je eerlijk bent,” zei Boris. “Eerlijkheid is als een zaklamp. Dan zie je waar je loopt.”
Hoofdstuk 5: Een plan, een les en een lach
Boris, Eek, mevrouw Muis en meneer Mol stonden in Boris' keuken. Op tafel lag het briefje. Naast de lege schaal lagen kruimels alsof ze naar de waarheid wezen.
Eek vertelde alles. Over de spouwmuur. Over de tunnel onder de plank. Over de kaneel die hem gek maakte van verlangen.
Meneer Mol knikte. “Dus dát was die rommelige kuil. Ik dacht al: dit is geen vakwerk.”
Mevrouw Muis legde haar pootje op Eeks schouder. “Volgende keer mag je best vragen. Ik heb ook wel eens te veel zin in iets. Gisteren nog in… denkbeeldige sokken.”
Boris kuchte. Mevrouw Muis keek weg. “Oké, oké. In kaas.”
“Maar,” zei Boris, “we moeten ook kritisch zijn. We geloven niet alles meteen. Daarom zocht ik aanwijzingen: aarde op de vensterbank, het krab-geluid, het gat in het bloemperk, het pootafdrukje in de tunnel. Alles paste bij iemand die klimt en kruipt.”
Hij keek naar jou. “Als je iets wilt oplossen, let je op kleine dingen. En je vraagt door. Dan maak je van een raadsel een verhaal dat klopt.”
Eek stak zijn poot op. “Mag ik ook iets zeggen?”
“Ja,” zei Boris.
“Ik heb iets terug te geven.” Eek haalde uit de spleet bij de plint een propje tevoorschijn: een glimmende knoop en een klein muntje. “Ik vond dit in de tunnel. Ik dacht dat het mijn ‘huur' was, maar misschien is het van jullie.”
Mevrouw Muis riep: “Mijn knoop! Die miste ik! Ik dacht dat hij was weggelopen.”
Meneer Mol pakte het muntje. “En dit is van mijn gereedschapskist. Ik wist niet dat geld ook kon graven.”
Boris glimlachte. “Zie je? In een mysterie zitten vaak meer dingen verstopt dan je denkt.”
Toen maakte Boris een plan. “Eek, jij krijgt een voorraadkastje. Niet met koekjes, maar met noten en zaden. We zetten het in de tuin, onder een omgekeerde bloempot. En we doen het samen. Dan hoef je nooit meer te stelen.”
“En het raam?” vroeg meneer Mol.
Boris knikte. “Dat doe ik dicht als ik weg ben. Niet omdat ik bang ben, maar omdat een open raam soms een uitnodiging is voor problemen.”
Mevrouw Muis klapte in haar pootjes. “En nu… koekjes? Ik heb toevallig een nieuw baksel bij me. Kaneel!”
Boris keek streng. “Zijn ze betaald?”
Mevrouw Muis lachte. “Met liefde.”
Ze aten samen. Zelfs Eek kreeg één koekje, langzaam, met kleine hapjes alsof hij het wilde laten duren.
Toen ging er iets mis: Eek kreeg een kruimel op zijn neus. Hij probeerde hem weg te vegen, maar hij raakte juist zijn staart. Zijn staart zwiepte tegen Boris' oor. Boris schrok en niesde zó hard dat een paar kruimels als sneeuw door de lucht dwarrelden.
Meneer Mol begon te grinniken. Mevrouw Muis giechelde. Eek proestte. En Boris, die eerst heel serieus wilde blijven, begon ook te lachen.
De lach werd groter en groter, tot hij door het hele rijtjeshuis rolde, langs de muren, over de schutting, de straat in.
En die lach bleef nog even hangen, alsof hij zei: het mysterie is opgelost, en samen is alles minder spannend.
