Begin: Een geheimpje onder de trap
Ik ben Bram, de oudste eekhoorn van het nest. Mijn staart krult van opwinding. Vandaag is de verjaardag van kleine Muis, mijn broertje. Hij wordt vijf en ik wil een verrassing maken. Stilletjes. Sssst.
Onder de trap is ons geheime hokje. Het ruikt naar lindebloesem en oude sokken (mama dieren verzamelen sokken, waarom? geen idee). Ik sluip naar beneden met een boodschappentas vol gekleurde lintjes en een piepklein feesthoedje. "Shh," fluister ik tegen de tas. "Niet ruisen."
Muis is buiten aan het rollen met een herfstblad. Hij kijkt soms zo schattig ondeugend. Ik zet kaarsjes klaar in een pot (veilige kaarsjes — geen vuur, alleen knipperlichtjes) en ik blaas ballonnen op — puff, puff, pffff! Ballonnen zoef, boing! Ze plakken tegen mijn snuit en ik giechel zachtjes.
"Kom jij mee, Muis?" roep ik, maar hij is alweer weg, achter een mier. Hij kan niet stilzitten, altijd een klein buskruidvol avontuur. Ik leg de taart (neppo-taart, van karton en vilt) onder de trap en verberg het in een doos vol knisperpapier. Perfect.
Midden: De verrassing en het uitgedaagde spel
Net als ik de laatste slinger ophang, hoor ik een geluid: "Beng!" Een plof van boven. Oeps. Muis rent naar binnen met een grote stok en zegt met een ondeugende glans in zijn oogjes: "Bram, ik daag je uit! Verstoppertje met een twist!"
"Wat voor twist?" vraag ik voorzichtig. Mijn hart klopt als een tamboerijn.
"De trap-tocht!" roept Muis. "We verstoppen de taart, en wie hem eerst vindt, krijgt een kus!" Hij lacht: "Mwahaha!" Dat is natuurlijk geen slechte weddenschap, maar… de taart is MIJN verrassing. Bescherm-modus aan.
Ik knipper. Een plan flitst. "Goed," zeg ik. "Iedereen telt tot tien. Geen spieken!" Muis sluit zijn ogen en telt heel hard: "Één, twee, drie..." Zijn stem klinkt als een trompet. Ik glip onder de trap en verstop me achter de doos met de taart. Mijn hart tikt zacht. Ik hou mijn adem in. Prrrrt — ik probeer niet te lachen.
Muis zoekt. Hij kijkt achter de kast, onder de kussen, zelfs in de bloempot! "Waar is die taart?" zegt hij. Zijn pootjes tikken op de vloer: tik-tak, tik-tak. Ik knijp mijn ogen dicht om niet te proesten. Plots voelt het alsof de doos kriebelt. Een klein muizepootje tikt erop. Oeps — Muis heeft 'm bijna gevonden!
"Ha!" fluistert hij. "Ik ruik iets lekkers!" Hij pakt de doos, maar net op dat moment: "Mmm, wie is daar?" roept een stem van buiten. Het is Vriend Vos, die langsfladdert met een mand vol appels. "Wat doen jullie, kleine vrienden?"
Muis kijkt naar mij met grote ogen. Hij bijt op zijn lipje. "Niks!" zegt hij. Maar zijn staart wiebelt. Vriend Vos lacht en zegt: "Oeh, een avontuur? Mag ik meedoen?" Nu zijn we met z'n drieën — dat maakt alles nog gekker. Ik voel het als een uitdaging die zich verdubbelt.
Vriend Vos stelt voor: "Een raadselwedstrijd! Als Muis het raadsel oplost, mag hij de taart hebben. Maar als niet, dan... dan moet hij een goede beurt doen voor Bram!" Muis kijkt mij aan. Zijn neusje trilt. "Oké," zegt hij. "Probeer maar!"
Vriend Vos legt het raadsel: "Wat is zacht, rond en maakt iedereen blij, maar bestaat niet zonder vacht?" Muis denkt en denkt. "Een knuffel?" raadt hij. "Nee!" zegt Vos, met een geheimzinnig knipoogje. "Een ballon?" Muis fronst. De tijd tikt.
Ik hou mijn poot op de doos, klaar om de taart te beschermen. Maar dan gebeurt iets onverwachts: Muis begint te praten over waarom hij de taart wil. "Ik wil een kus, maar ik wil vooral samen lachen met Bram," zegt hij zacht. Zijn ogen glanzen. Hij voegt er snel aan toe: "En met jou, Vos!"
Vriend Vos glimlacht. "Dan is het antwoord... een glimlach!" Onverwacht flapperen zijn oren, want een glimlach is zacht en rond in je hart. Iedereen lacht. Muis springt een gat in de lucht: "Ja!" Hij heeft het goed.
Einde: Gelach en een glimlach in de ogen
Muis pakt de doos, maar in plaats van de taart alleen te houden, rent hij naar mij en trekt me in een grote knuffel. "Dank je, Bram!" zegt hij. Mijn ogen prikken van blijheid. Hij deelt de neppo-taart uit, elk krijgt een stukje vilt met glitters. We doen de veilige kaarsjes aan: klik, klik — kaarssnoer knippert: twinkel, twinkel.
We zingen een gekke verjaardagslied, waarbij Vos vals mee fluit en zijn staart ritme slaat: tring-trang, tring-trang! De onder-de-trap-kamer verandert in een mini-festijn. Muis zegt: "Sorry dat ik de verrassing bijna verprutst heb." Ik schud mijn hoofd en wrijf over zijn bol: "Het was bijna, maar nu is alles leuker. Samen is beter."
De dag sluit met een zacht gevoel. Muis slaapt met een glimlach nog in zijn oogjes en ik vouw de laatste slingers op. Buiten bonkt de nacht zachtjes op het raam: boem-boem. Ik denk aan Vriend Vos, aan het raadsel en aan het lachen dat we deelden.
Voordat ik ga slapen, kijk ik naar Muis. Zijn ogen glinsteren als twee kleine sterren. Ik verlang om hem te beschermen, maar ook om met hem te lachen. Mijn hart voelt warm als een warme laars. "Slaap zacht, kleine avonturier," fluister ik.
En Muis, halfdromend, fluistert terug met een piepstem: "Bedankt, grote Bram. Jij bent de beste." Een glimlach huppelt in zijn ogen. Mijn glimlach huppelt terug. Zzz...
