Op een zonnige ochtend zaten Sam, Tijn en Loek samen in de tuin. Ze hadden allemaal een appel in hun hand. Sam keek naar zijn appel en vroeg: "Wat doen we met de stukjes die we niet opeten?"
Tijn dacht even na en zei: "Misschien kunnen we ze aan de vogels geven?"
Loek knikte enthousiast. "Dat is een goed idee! Maar weet je wat nog beter is? We kunnen er compost van maken!"
Sam keek nieuwsgierig. "Wat is compost?"
Loek glimlachte en legde uit: "Compost is een soort bed voor planten. Het helpt ze groeien. We stoppen het in de aarde, en dan krijgen de planten meer kracht."
Tijn klapte in zijn handen. "Laten we dat doen! Dan helpen we de natuur."
De jongens verzamelden de stukjes appels en legden ze op een hoopje in de hoek van de tuin. "Nu wachten we," zei Loek, "en dan wordt het vanzelf compost."
Na een tijdje begonnen de bladeren en appelstukjes langzaam te veranderen in donkere, rijke aarde. De jongens waren blij en plantten een klein bloemetje erop. Het bloempje groeide en bloeide prachtig.
Sam zei: "Ik wil dat iedereen dit weet. Laten we een brief schrijven aan de burgemeester om te vertellen hoe we de natuur helpen."
Ze gingen naar binnen en pakten een groot vel papier. Met kleurpotloden tekenden ze hun avontuur en schreven: "Beste burgemeester, we hebben geleerd hoe we geen eten verspillen. We maakten compost en hielpen de planten groeien. Misschien kunnen meer mensen dit doen?"
Ze sloten de brief en plakten er een mooie sticker op. De volgende dag gingen ze samen naar de brievenbus en gooiden de brief erin.
Op de terugweg huppelden ze blij over het pad. "We hebben iets goeds gedaan, hè?" zei Tijn.
"Ja," antwoordde Sam, "en omdat we samenwerkten, maakten we de wereld een beetje mooier."
De zon scheen warm en de vogels zongen vrolijk. De jongens voelden zich gelukkig, want ze wisten dat zelfs kleine stappen een verschil kunnen maken. En dat voelde heel fijn.
