Hoofdstuk 1
In het Mosbos, waar de varens fluisterden als oude bibliotheken en de dauw als zilveren spelden op spinnenwebben hing, woonde een jonge beer die Bram heette. Bram was groot genoeg om een boomstam op te tillen, maar zacht genoeg om een gevallen merel voorzichtig terug in het nest te leggen. Zijn hart was een kompas dat vaak naar “wat-als” wees.
Op een ochtend vond hij bij de rivier een spiegelgladde steen. In de steen zat een streep licht, alsof er een maanstraal gevangen was.
“Mooi,” mompelde Bram, en hij draaide de steen in zijn klauw. Het licht trilde. Toen hoorde hij iets wat niet van water, wind of vogel kwam. Het was een stem—klein, helder, en een tikje brutaal.
—“Eindelijk! Iemand met oren die niet alleen voor decoratie zijn!”
Bram sprong achteruit. “Wie… wie zegt dat?”
Uit de steen wipte een piepklein wezentje, zo groot als een dennenappel, met vleugels als van een libelle en een petje dat scheef op zijn hoofd stond.
—“Ik ben Vink,” zei het wezentje, en hij maakte een buiging die bijna overmoedig was. “Bewaker van het Glanspad. En jij bent duidelijk iemand die zich te vaak afvraagt hoe ver de wereld reikt.”
Bram slikte. “Ik ben Bram. En… ik hou van vragen.”
—“Mooi,” zei Vink. “Want je bos is aan het dof worden. Niet zichtbaar voor iedereen—maar voor wie voelt. De kleuren worden stiller, de lachen korter. De oorzaak ligt voorbij de Mistkloof, in de Toren van Stilte. Daar zit iets dat lef niet verdraagt.”
Bram keek naar de bomen. Hij zag geen grijs, geen breuk. Toch voelde hij een vreemde kou, alsof een verhaal halverwege was dichtgeslagen.
—“Waarom ik?” vroeg Bram.
Vink tikte met zijn minuscule vinger op Brams borst. —“Omdat jij zacht bent. En toch… wil je stappen zetten. Zacht zijn is geen zwakte; het is een lamp. Maar je moet hem wel durven aansteken.”
Bram dacht aan de avonden dat hij naar de sterren keek en zich afvroeg wat er achter de horizon lag. Zijn nieuwsgierigheid was een deur die altijd op een kier stond. Nu duwde iemand hem open.
“Goed,” zei hij, al trilde zijn stem een beetje. “Ik ga.”
Vink grijnsde. —“Dan begint jouw Glanspad. Neem iets mee dat je herinnert aan wie je bent.”
Bram keek rond en pakte een oude, versleten sjaal die ooit van zijn moeder was geweest. Hij knoopte hem om. De stof rook naar honing en dennen, naar thuis.
En zo stapte Bram uit het Mosbos, met Vink op zijn schouder, de spiegelsteen in zijn tas, en zijn hart—dat kompas—tikkend richting avontuur.
Hoofdstuk 2
Ze trokken door het Lantaarnveld, waar paddenstoelen 's avonds oplichtten alsof de aarde zelf sterren oefende. Overdag zagen ze eruit als gewone hoeden; 's nachts werden het kleine straatlantaarns voor wie verdwaalde.
Bram liep voorzichtig, want de grond veerde. Het voelde alsof hij over een matras van mos stapte. Vink vloog zigzaggend vooruit.
—“Pas op,” riep Vink. “Hier houdt het veld van grapjes.”
“Grapjes?” Bram keek wantrouwig.
Op dat moment sprong een paddenstoel plots omhoog als een veer, precies onder Brams voet. Bram zwaaide met zijn armen, maakte een rondje in de lucht dat niet bij een beer hoorde, en landde met een plof op zijn rug.
Vink gierde het uit. —“Kijk! Een vliegende beer! Dat maak je niet elke dag mee.”
Bram bromde, maar hij moest zelf ook lachen. “Het veld heeft humor,” zei hij, terwijl hij overeind krabbelde. “Niet erg vriendelijk, maar wel creatief.”
Ze kwamen bij een kring van paddenstoelen die anders waren: zwart met een randje blauw licht. In het midden lag een plankje met een inscriptie, alsof iemand een waarschuwing had gekrast met een nagel.
“Lees jij dat?” vroeg Bram.
Vink knikte. —“De Schaduwring. Wie erdoor loopt, hoort zijn eigen twijfels luidop.”
Bram voelde hoe zijn borst strak werd. “Dan lopen we eromheen.”
—“Dat kan,” zei Vink. “Maar de Mistkloof ligt verderop. De Schaduwring is een oefenplek. Een schuurpapier voor je moed.”
Bram keek naar de ring. Het blauw licht leek te ademen, alsof het hem uitnodigde en uitdaagde tegelijk. Zijn sjaal wapperde zacht. Hij dacht aan thuis, aan veilige paden. Hij dacht ook aan het bos dat doffer werd.
“Oké,” zei Bram. “Ik loop erdoor. Maar jij blijft bij me.”
Vink stak zijn kin omhoog. —“Natuurlijk. Ik ben klein, niet laf.”
Bram zette één stap in de ring. Meteen klonk er een stem—zijn eigen stem, maar scherper, als een wind die door een spleet huilt.
—“Wat als je faalt? Wat als je te traag bent? Wat als iedereen lacht?”
Bram kneep zijn kaken op elkaar. “Dat zijn maar gedachten,” fluisterde hij.
—“Maar ze voelen echt,” zei Vink zacht.
Bram liep verder. De stem kwam terug, nu als een koor.
—“Je bent groot, dus je mag geen angst hebben.”
—“Je bent zacht, dus je zult breken.”
—“Je bent maar een beer.”
Bram stopte. Zijn klauwen trilden. Toen legde hij een hand op zijn sjaal. De geur van honing en dennen kwam op.
“Ik ben groot,” zei Bram hardop, “en ik mag bang zijn. Ik ben zacht, en dat betekent dat ik kan voelen. En ik ben een beer… dus ik kan blijven staan.”
De ring flakkerde. Het blauw licht werd lichter, alsof het opluchtte.
Vink klapte. —“Daar is het! Je hebt je eigen stem teruggevonden.”
Toen Bram uit de ring stapte, voelde hij zich niet plots onoverwinnelijk. Maar wel… ruimer, alsof er meer lucht in hem zat.
's Avonds sliepen ze onder een paddenstoellamp. Vink kroop in Brams sjaal als in een hangmat.
—“Morgen de Mistkloof,” mompelde Vink slaperig.
Bram keek naar de sterren. Ze leken dichterbij dan ooit, alsof ze nieuwsgierig waren naar hem.
“Morgen,” fluisterde Bram terug. “En ik ga.”
Hoofdstuk 3
De Mistkloof was geen gewone kloof. Het was een snee in de wereld, gevuld met mist die niet alleen je ogen, maar ook je gedachten wilde verstoppen. De brug eroverheen bestond uit oude touwen en planken die kraakten als knieën van een oude reus.
Aan de rand stond een paal met een bordje: “Alleen wie zijn eigen voeten vertrouwt, komt over.”
Bram keek naar beneden. De mist draaide in spiralen, alsof hij langzaam aan het roeren was in een gigantische soepketel.
—“Ziet er… stevig uit,” loog Vink.
Bram snuffelde. De mist rook naar natte steen en vergeten woorden. “Als ik val—”
—“Dan vang ik je,” zei Vink meteen. En na een seconde voegde hij toe: “Nou ja. Ik zal hard roepen.”
Bram glimlachte flauwtjes. “Dat helpt vast.”
Ze stapten de brug op. Elke plank zong een andere toon. Tink… tonk… krak. Het was alsof de brug een lied speelde dat niet af was.
Halverwege begon de mist hoger te kruipen. Bram zag zijn eigen poten nog net, maar de overkant werd een vage belofte.
Toen hoorde hij het weer: stemmen. Niet zijn twijfels deze keer, maar verleidelijke fluisteringen.
—“Draai om, Bram. Thuis is warm.”
—“Wie heeft jou nodig? Het bos redt zichzelf.”
—“Je bent toch maar één beer.”
Bram bleef lopen, maar zijn tempo zakte. Hij dacht aan de merel die hij ooit had geholpen. Aan de kleine dingen die groot worden als je ze aandacht geeft.
“Vink,” zei hij, “vertel me iets echts.”
Vink zweeg een moment. Toen zei hij: —“Echt? Oké. Ik ben bang voor hoogtes. Altijd al geweest. Ik doe alsof ik het grappig vind, maar mijn vleugels trillen.”
Bram keek verbaasd. “Jij?”
—“Ja, ik. En toch ben ik hier. Want ik wil niet dat de wereld dof wordt. En… jij loopt. Dus ik vlieg mee.”
Die eerlijkheid was als een touw om Brams middel: het hield hem bij elkaar. “Dan zijn we twee bange helden,” zei Bram.
—“Bange helden zijn de beste,” antwoordde Vink. “Die kijken tenminste waar ze stappen.”
De brug kreunde. Een plank schoot los onder Brams achterpoot. Bram wankelde, zijn maag sprong omhoog. Instinctief sloeg hij zijn klauwen in het touw. Hout splinterde. Mist hapte naar zijn gezicht.
—“Bram!” gilde Vink.
Bram hing. Zijn hart bonkte als een trom. Hij zag de afgrond niet, maar hij voelde hem, als een koude hand die aan zijn enkels trok.
Toen herinnerde hij zich het bordje: vertrouw je voeten. Maar zijn voeten hingen in lucht. Dus vertrouwde hij iets anders: zijn keuze. Hij ademde diep in, duwde zich op, en zette zijn voorpoot op een plank die nog heel was. Nog één beweging. Nog één.
Met een laatste ruk trok hij zich terug op de brug.
Bram lag even stil, hijgend. Vink landde op zijn neus.
—“Je leeft,” zei Vink schor.
“Ja,” zei Bram. En hij lachte—kort, schor, maar echt. “Ik leef.”
Langzaam, plank voor plank, bereikten ze de overkant. Toen Bram de vaste grond voelde, zakte hij door zijn knieën.
De mist achter hen leek teleurgesteld te zuchten.
Voor hen stond een poort van wit steen, bedekt met klimop die glinsterde als glas. Boven de poort hing een symbool: een oog dat half gesloten was.
Vink wees. —“De grens van het Fluisterrijk. Daarbinnen is magie als een rivier: prachtig, maar soms wild.”
Bram stond op. Zijn sjaal zat scheef, zijn vacht vol splinters, maar zijn blik was helder.
“Laat die rivier maar komen,” zei hij.
Hoofdstuk 4
Het Fluisterrijk begon met een pad van blauwe keien die warm aanvoelden, alsof ze zonlicht bewaarden voor later. De bomen waren hier hoger, slanker, en hun bladeren klonken als zacht applaus.
In de verte zweefden eilanden in de lucht—stukken land met gras en bloemen, losgescheurd van de aarde alsof ze besloten hadden te gaan reizen.
Bram staarde. “Hoe kan dat?”
Vink haalde zijn schouders op. —“In dit rijk is ‘hoe' soms minder belangrijk dan ‘dat'. Kom, we moeten naar de Toren van Stilte.”
Ze liepen langs een beek die andersom stroomde: van beneden naar boven, alsof hij heimwee had naar de wolken. In de beek zwommen vissen met doorzichtige vinnen. Eén vis sprong eruit en landde plonzend weer terug, als een acrobaat die oefent.
Toen verscheen er plots een figuur op het pad: een hert met een kroon van takken. Zijn ogen glansden goudbruin, wijs en streng tegelijk.
—“Wie betreedt mijn rijk?” vroeg het hert.
Bram wilde antwoorden, maar zijn stem bleef even hangen. Vink fluisterde: —“Dat is de Woudwachter. Wees eerlijk.”
Bram knikte. “Ik ben Bram,” zei hij. “Ik kom om te vinden wat ons bos dof maakt. Ik wil… het licht terugbrengen.”
De Woudwachter keek hem lang aan, alsof hij door Brams vacht heen zijn gedachten las. —“Veel reizigers willen held zijn. Weinigen willen zichzelf ontmoeten. Weet jij wat je hier kan verliezen?”
Bram dacht aan zijn sjaal, zijn thuis, zijn veilige routines. “Ik kan mezelf verliezen,” zei hij langzaam.
—“En wat kun je winnen?”
Bram voelde zijn borst warm worden. “Moed. Niet de soort die schreeuwt. De soort die blijft.”
Het hert knikte. —“Dan mag je verder. Maar één ding: in de Toren van Stilte kun je niet vechten met klauwen. Alleen met waarheid.”
Het hert stapte opzij. Het pad opende zich, alsof de wereld even haar adem inhield en toen ruimte maakte.
Verderop zagen ze de toren: zwart als een uitgedoofde kaars, hoog en smal. Rondom lag een veld van grijze bloemen die hun kop lieten hangen. Zelfs de wind leek er zachter te gaan, uit respect of uit angst.
Vink landde op Brams schouder. —“Daarbinnen zit de Stiltemaker,” fluisterde hij. “Hij houdt van twijfels. Hij eet ze op en wordt groter.”
Bram slikte. “Dan geef ik hem geen extra hap.”
—“Makkelijker gezegd dan gedaan,” zei Vink.
Ze bereikten de deur. Geen klink. Alleen een spiegel, zo groot als Bram, met een oppervlak dat bewoog als water.
Bram zag zichzelf, maar anders. In de spiegel stond een beer met een glanzende vacht en een rechte rug—een beer die nooit struikelde, nooit stotterde, nooit twijfelde.
De spiegelbeer glimlachte. —“Eindelijk,” zei hij. “Als je mij wordt, win je altijd. Geen angst. Geen schaamte. Geen pijn.”
Bram voelde hoe verleidelijk het klonk. Wie wilde er niet altijd winnen?
Vink tikte tegen de spiegel. —“Pas op. Perfectie is vaak een valkuil met een strik erom.”
De spiegelbeer spreidde zijn armen. —“Kom. Laat de zachte Bram achter. Laat die zorgen, die gevoeligheid. Word hard. Word onbreekbaar.”
Bram keek naar zijn eigen ogen in het glas. Hij zag daarin niet alleen angst, maar ook alles wat hij had gevoeld: mededogen, nieuwsgierigheid, liefde voor kleine dingen.
“Ik wil niet onbreekbaar zijn,” zei Bram rustig. “Ik wil echt zijn.”
De spiegel rimpelde. De perfecte beer fronste.
Bram zette zijn poot tegen het glas. Het voelde koud, maar hij drukte door, alsof hij in een rivier stapte. Het oppervlak gaf mee.
En met een zuigende zucht trok de spiegel hem naar binnen.
Hoofdstuk 5
Binnen was het stil op een manier die lawaai maakte in je hoofd. Geen echo's, geen krakende vloer, geen adem van wind. Alleen een stilte die aan je huid kleefde als nat papier.
Bram stond in een ronde zaal. In het midden hing een kooi van schaduw, zonder tralies, maar toch gesloten. In die kooi flikkerde een klein lichtje—zwak, maar koppig.
Vink verscheen naast hem, iets bleker dan anders. —“De bron van de glans,” fluisterde hij. “De Stiltemaker heeft hem opgesloten.”
Uit de hoek rolde een figuur naar voren, alsof hij uit rook werd geboetseerd. Hij had geen echte vorm, maar wel een aanwezigheid: zwaar, drukkend, als een deken die je adem steelt. In zijn gezicht zat een mond die te groot glimlachte.
—“Welkom,” zei de Stiltemaker. Zijn stem was zacht, maar voelde als een koude lepel op je tong. “Een beer met een sjaal. Wat charmant. Ben je gekomen om te verliezen?”
Bram rechtte zijn rug. “Ik ben gekomen om het licht vrij te maken.”
De Stiltemaker lachte, een geluid zonder vrolijkheid. —“Licht? Licht is lastig. Het laat dingen zien. Mensen worden dan onrustig. Ze stellen vragen. Ze durven.”
“Dat is juist goed,” zei Bram. “Vragen maken je wakker.”
—“Wakker zijn is vermoeiend,” siste de Stiltemaker. “Ik bied rust. Stilte. Geen risico's. Geen pijn.”
Vink fluisterde: —“Hij gaat je iets aanbieden.”
De Stiltemaker boog zich naar Bram. —“Ik kan je één ding geven: zekerheid. Je hoeft nooit meer te twijfelen. Je hoeft nooit meer bang te zijn. Je blijft hier, bij mij, en ik maak de wereld rustig. Dof, ja. Maar veilig.”
Bram voelde de verleiding weer—als warme pap op een koude dag. Veiligheid kon zo zoet smaken.
Toen dacht hij aan het Mosbos: aan het gelach dat korter werd, aan kleuren die stiller werden. Veilig, maar zonder sprankel. Een boek zonder avonturen, een lied zonder refrein.
“Veilig is niet hetzelfde als leven,” zei Bram.
De Stiltemaker kneep zijn ogen samen. —“Dan neem ik je stem.”
De stilte werd zwaarder. Bram wilde spreken, maar zijn woorden kwamen niet. Hij opende zijn mond—niets. Het was alsof iemand zijn taal uit zijn keel had gevist.
Bram panikeerde. Zijn klauwen balden zich. Maar het hert had gezegd: geen klauwen. Alleen waarheid.
Bram keek naar Vink. Vink zweefde nerveus, zijn vleugels trilden. Toch knikte hij bemoedigend.
Bram legde een poot op zijn borst en ademde diep. Hij kon niet praten, maar hij kon voelen. Hij kon herinneren.
Hij dacht aan het moment op de brug. Aan het eerlijk zijn van Vink. Aan zijn eigen woorden in de Schaduwring. “Ik mag bang zijn.”
Bram sloot zijn ogen en stampte zacht met zijn poot op de grond—een ritme. Eén-twee, één-twee. Alsof hij een trom was, en zijn hart de drummer.
Vink begreep het. Hij begon te zoemen, een toon die door de stilte sneed als een dun straaltje licht.
De Stiltemaker wankelde. —“Stop!”
Bram klopte op zijn borst, harder nu. Het ritme werd een boodschap zonder woorden: Ik ben hier. Ik ben echt. Ik kies.
De schaduwkooi trilde. Het lichtje erin flakkerde feller, alsof het ritme brandstof was.
De Stiltemaker gromde. —“Je kunt niet winnen. Je hebt geen stem!”
Bram opende zijn ogen. Hij keek recht naar de Stiltemaker. En toen—heel langzaam—vormde hij met zijn lippen één woord dat door de stilte brak als een scheur in ijs.
“Durf.”
Het woord was klein, maar het had tanden.
De Stiltemaker trok terug, alsof het woord hem prikte. De schaduwkooi barstte open in slierten rook. Het licht sprong eruit—niet als een vuurwerk, maar als een zonnestraal die eindelijk door een wolk komt.
Het licht was geen ding, maar een aanwezigheid. Het draaide om Bram heen en maakte de lucht lichter. Kleuren kwamen terug in de zaal: grijstinten kregen weer namen.
De Stiltemaker kromp, werd dunner, alsof hij zonder twijfels geen eten had. —“Jij… jij maakt mensen onrustig,” fluisterde hij zwak.
Bram ging dicht bij hem staan. “Nee,” zei Bram, nu met zijn stem terug, warm en stevig. “Ik maak ze wakker. En wakker zijn betekent dat je kunt kiezen.”
De Stiltemaker probeerde nog te glimlachen, maar zijn mond loste op. Hij werd een pluk rook, en toen… niets.
Vink landde op Brams neus en ademde uit. —“Je deed het. Zonder te vechten.”
Bram keek naar het licht. “Dit is geen trofee,” zei hij. “Dit is iets dat moet reizen.”
Het licht zweefde naar Brams sjaal en kroop erin, alsof de stof ineens een klein stukje ochtend vasthield.
—“Naar huis?” vroeg Vink.
Bram knikte. “Maar eerst—laten we de wereld onderweg wakker kussen.”
Hoofdstuk 6
De terugweg voelde anders. Niet omdat de paden veranderd waren, maar omdat Bram veranderd was. Zijn stappen waren nog steeds voorzichtig, maar niet meer aarzelend. Zijn moed was als een vuur dat niet schreeuwde, maar gloeide.
In het Fluisterrijk hingen de zwevende eilanden lager, alsof ze wilden luisteren. De grijze bloemen rond de toren richtten hun kop op en kregen een kleur die leek op zonsondergang.
De Woudwachter stond weer bij het pad. Hij knikte naar Bram. —“Je draagt licht.”
Bram raakte zijn sjaal aan. “Ik draag een keuze.”
—“Dat is hetzelfde,” zei het hert. “Licht is de vorm van een keuze om niet weg te kijken.”
Bij de Mistkloof stond de brug er nog, koppig en krakend. De mist keek minder hongerig.
Vink slikte. —“Oké. Hoogtes. Ik haat ze. Maar ik ga.”
Bram boog zich naar hem. “We gaan samen. En als je trilt, is dat je lichaam dat zegt: ik doe iets dappers.”
Vink grijnsde nerveus. —“Dank je voor die… poëtische angst-uitleg.”
Ze staken over. De brug zong weer zijn onafgemaakte lied, maar Bram hoorde nu dat er ook hoop in zat, als een refrein dat nog moest komen.
Halverwege kwamen de verleidelijke stemmen terug, zwakker.
—“Thuis is warm…”
—“Je bent maar één beer…”
Bram keek naar beneden, naar de mist. “Misschien,” zei hij. “Maar één beer kan een pad lopen dat anderen later durven volgen.”
De stemmen stierven weg, alsof ze zich schaamden.
In het Lantaarnveld brandden de paddenstoelen al vroeg, alsof ze het nieuws hadden gehoord. Eén paddenstoel sprong weer omhoog. Bram was erop voorbereid, deed een kleine sprong mee, en landde netjes.
Vink applaudisseerde. —“Zie je wel! Nu ben je écht een vliegende beer.”
Bram lachte. “Met landingsvergunning.”
Toen ze het Mosbos bereikten, voelde Bram het meteen: de lucht was zwaarder dan vroeger. De bladeren hingen als schouders die te lang verdriet hadden gedragen.
Bram ging naar het midden van het bos, naar de oude eik waar de dieren vaak bijeenkwamen. Vink riep iedereen bijeen—niet met een toespraak, maar met een vrolijk, schel fluitje dat geen tegenzin duldde.
Konijnen kwamen wiebelend, vossen met alerte ogen, uilen die deden alsof ze niet nieuwsgierig waren, en zelfs een paar eekhoorns die op Brams hoofd wilden zitten alsof hij een uitkijktoren was.
Bram stond daar, groot en stil. Hij voelde plots weer zenuwen. Zoveel ogen. Zoveel verwachtingen. Maar hij dacht aan de Schaduwring: je mag bang zijn.
Hij haalde diep adem en trok de sjaal los. Het licht dat erin zat, kwam tevoorschijn—zacht, goudachtig, als de eerste minuut van een zomerochtend. Het zweefde omhoog en verspreidde zich tussen de bomen.
Het Mosbos reageerde alsof iemand een sluier optilde. Groenen werden groener, bruintinten warmer. Het geluid van een beek klonk helderder, en ergens begon een merel te zingen, alsof hij zijn lied lang had ingehouden.
De dieren keken alsof ze net wakker waren geworden.
Een jonge vos vroeg: —“Hoe heb je dat gedaan?”
Bram glimlachte. “Ik ben gegaan, ook toen ik bang was. Ik heb geluisterd naar mijn twijfels, maar ik heb ze niet laten sturen. Ik koos voor durf.”
Een konijn stak een poot op. —“Maar… wat als je valt?”
Bram knikte. “Dan sta je op. Of je vraagt hulp. Dapper is niet ‘alleen'. Dapper is ‘toch'.”
De uil kuchte. —“Wijs gesproken, beer.”
Vink sprong op Brams schouder. —“En nu,” zei hij luid, “heb ik een voorstel. Als we het bos echt wakker willen houden, moeten we iets doen dat zelfs de Stiltemaker niet kan verdragen.”
“Wat dan?” vroeg Bram.
Vink grijnsde breed. —“Lachen. En zingen.”
Bram voelde hoe zijn hart warm werd. Het avontuur eindigde niet met een zwaard of een kroon, maar met iets dat iedereen kon dragen: een lied.
En dus hief Bram zijn stem, en Vink zijn hoge fluittoon, en het hele Mosbos deed mee.
We zongen, zodat de bomen weer rechtop gingen staan.
We zongen, zodat de rivier glimlachte in het licht.
We zongen, zodat zelfs angst een stoel kreeg bij het vuur,
en niet langer de baas was in het huis van ons hart.
En dit was het lied:
“Durf, durf, stap vooruit,
al klopt je hart als trommelruit.
Wie bang is, leeft—dat is geen schande,
pak moed als brood in je berenhanden.
Kijk, kijk, wereld wijd,
elk pad begint met dapperheid.
Met vrienden, met lachen, met licht in je sjaal,
wordt elke dag een nieuw verhaal!”
