Hoofdstuk 1: Bobbie en de Schaduwmonsters
Bobbie was een kleine groene draak met glinsterende schubben en grappige, kromme hoorntjes. Hij woonde samen met zijn familie in een knus holletje onder een grote oude eik. Bobbie was nieuwsgierig, altijd op zoek naar avontuur, maar stiekem was hij ook best een beetje bang. Vooral als het donker werd.
Elke avond, als zijn moeder het nachtlampje aanzette en hem onderstopte met zijn zachte dekentje, keek Bobbie met grote ogen rond in zijn kamer. De schaduwen op de muur leken te bewegen. Soms leek het net of er een monster met lange armen achter zijn kast zat. Of een griezelig gezicht onder zijn bed.
‘Slaap lekker, Bobbie,' fluisterde zijn moeder vriendelijk, en ze gaf hem een zoen op zijn neus. ‘Je bent veilig.'
Bobbie knikte dapper, maar zodra zijn moeder de kamer uit liep, trok hij zijn dekentje tot onder zijn kin. ‘Wat als er echt een monster is?' fluisterde hij tegen zichzelf. Zijn knuffeldraakje, Flap, lag naast hem en leek hem geruststellend aan te kijken met zijn geborduurde oogjes.
Bobbie probeerde zichzelf moed in te praten. ‘Monsters bestaan niet,' zei hij zachtjes. Maar toen kraakte een plank in het plafond. Bobbie's ogen werden nóg groter. ‘Misschien toch wel…'
Hij hield zijn adem in. Flap lag stil. Er gebeurde verder niets. Toch voelde Bobbie zich niet gerust.
‘Flap, ik wil dat je vannacht extra goed oplet,' fluisterde Bobbie. ‘Als je iets hoort, maak me wakker, oké?' Flap gaf geen antwoord, maar Bobbie stelde zich voor dat hij ‘ja' knikte.
Na een tijdje vielen zijn oogleden bijna dicht, maar toen blies de wind tegen de ramen. Een tak tikte tegen het glas. Bobbie sprong overeind. ‘Dat was vast een monster! Of… toch een tak?'
Hij besloot het aan Flap te vragen. ‘Zou jij bang zijn als je dacht dat er monsters waren?' vroeg hij.
Flap bleef stil.
Bobbie zuchtte en voelde zich een beetje alleen. Misschien moest hij morgen met iemand praten over de monsters in zijn kamer. Maar zou iemand hem wel begrijpen?
Met die gedachte viel hij uiteindelijk in slaap, terwijl de schaduw op de muur veranderde in een grappig konijn met grote oren.
Hoofdstuk 2: Een Gesprek met Mama Draak
De volgende ochtend werd Bobbie wakker met het zonlicht op zijn schubben. Hij rekte zich uit en geeuwde. Zijn kamer zag er overdag heel anders uit. De schaduwen waren verdwenen en de kast was gewoon een kast.
Zijn moeder kwam binnen met een schaal sappige bessen. ‘Goedemorgen, Bobbie! Heb je lekker geslapen?'
Bobbie aarzelde even. Hij wilde niet kinderachtig overkomen, maar zijn buikje voelde zwaar van de spanning. Hij besloot toch iets te zeggen.
‘Mama, mag ik je iets vragen?' begon Bobbie zacht.
‘Natuurlijk, lieve schat. Wat is er?'
Bobbie friemelde aan het dekentje. ‘Soms ben ik bang in het donker. Ik denk dat er monsters in mijn kamer zijn. Ze verstoppen zich in de schaduwen. Is dat gek?'
Mama Draak ging naast hem zitten en sloeg haar vleugel om hem heen. ‘Dat is helemaal niet gek, Bobbie. Veel drakenkinderen zijn soms bang in het donker. Zelf was ik vroeger ook wel eens bang. Maar weet je wat ik toen deed?'
Bobbie schudde zijn hoofd.
‘Ik vertelde het aan mijn vader. En samen gingen we kijken of er echt monsters waren. We ontdekten dat de schaduwen gewoon spullen uit mijn kamer waren. Zoals mijn bezem of een stapel boeken. Maar het is helemaal oké om bang te zijn. Bang zijn hoort erbij.'
Bobbie keek naar zijn moeder. ‘Maar wat als ik iets hoor, of als het lijkt alsof er iets onder mijn bed zit?'
Mama Draak lachte zacht. ‘Zullen we samen onder je bed kijken?'
Bobbie knikte. Samen kropen ze op handen en voeten naar het bed. Bobbie voelde zijn hart sneller kloppen. Zijn moeder tilde het dekbed op en samen keken ze eronder.
Er lag alleen een verdwaalde sok en een oude stripboek.
‘Zie je wel?' zei mama. ‘Geen monsters. Maar als je bang bent, mag je het altijd zeggen. Samen kunnen we je kamer onderzoeken. Of je kunt Flap een knuffel geven. En weet je wat ook helpt? Je gedachten opschrijven of tekenen. Wat zou een monster doen als het een grap hoorde?'
Bobbie begon te lachen. ‘Misschien zou het monster zo hard lachen dat het zelf wegrent!'
‘Precies!' zei zijn moeder. ‘En als je wilt, kun je altijd bij mij komen.'
Bobbie voelde zich al een stuk beter. Misschien waren monsters toch niet zo eng als hij dacht.
Hoofdstuk 3: Bobbie Wordt een Monster-Expert
Die middag kreeg Bobbie een idee. Hij wilde niet langer bang zijn voor de monsters. Hij wilde een echte monster-expert worden! Hij pakte een schriftje, zijn lievelingspen en begon te tekenen.
Op de eerste bladzijde tekende hij een monster met lange armen, maar met een gekke hoed op zijn hoofd. Op de volgende bladzijde tekende hij een monster met drie ogen, maar allemaal scheel.
‘Misschien zijn monsters eigenlijk heel grappig,' dacht Bobbie hardop. Hij lachte om zijn eigen tekeningen en liet ze aan Flap zien. ‘Denk je dat zo'n monster nog eng is? Kijk die hoed eens!'
Flap keek hem weer stilletjes aan, maar Bobbie voelde zich dapperder dan ooit.
Op het schoolplein vertelde Bobbie aan zijn beste vriendje, Kiki het konijn, over zijn plannen. ‘Weet je wat ik doe als ik bang ben voor monsters in het donker?', vroeg hij.
Kiki spitste haar oren. ‘Nee, vertel!'
‘Ik teken ze. Dan worden ze minder eng. En soms verzin ik een grap. Gisteren dacht ik: wat als een monster een taart op zijn hoofd krijgt? Dat zou toch hilarisch zijn!'
Kiki lachte zo hard dat haar oren wapperden. ‘Ik ga dat ook proberen!'
Samen maakten ze nog meer tekeningen. Ze verzonnen de mafste monsters: een met rollerblades, een die alleen maar grapjes vertelde, en zelfs een die bang was voor sokken.
Toen de juf langsliep, liet Bobbie trots zijn tekeningen zien. ‘We zijn monster-experts geworden!'
‘Wat een goed idee!' zei de juf. ‘Het helpt altijd om je angsten te tekenen of erover te praten. Zo worden ze steeds kleiner.'
Bobbie voelde zich ineens groot en sterk. Hij wist nu dat hij niet de enige was die soms bang was. En dat het oké was om hulp te vragen.
Hoofdstuk 4: De Nacht Zonder Angst
Die avond lag Bobbie weer in zijn bed. Hij keek naar de vertrouwde schaduwen op de muur. Ze zagen er vandaag anders uit. Eén leek zelfs een beetje op het monster met de gekke hoed uit zijn schriftje.
Bobbie moest grinniken. ‘Misschien wil dat monster wel gewoon meedoen aan een feest,' fluisterde hij tegen Flap.
Hij dacht aan wat zijn moeder had gezegd. Het was oké om bang te zijn. En als hij zich niet fijn voelde, kon hij het altijd vertellen. Maar vanavond voelde hij zich dapper. Hij pakte zijn schriftje, bladerde naar zijn lievelingsmonster en giechelde zachtjes.
Plots hoorde hij een zacht tikje tegen het raam. Zijn hart bonkte even, maar toen herinnerde hij zich de tak van de oude eik. Hij keek naar Flap en zei: ‘Dat is geen monster, dat is gewoon de boom die hallo zegt.'
Hij voelde zich trots dat hij niet meteen bang werd.
Toen zijn moeder kwam kijken, gaf ze hem een extra knuffel. ‘Ben je nog bang, Bobbie?'
Bobbie glimlachte. ‘Nee, mama. Niet meer zo. Want ik weet nu dat ik altijd mag vertellen wat ik voel. En monsters zijn eigenlijk best grappig, als je goed kijkt.'
Mama Draak lachte. ‘Je bent echt dapper, mijn kleine draak.'
Bobbie kroop dichter tegen Flap aan. Nu wist hij: bang zijn hoort erbij, maar samen kun je alles aan. Zelfs de grappigste monsters in het donker.
En zo sliep Bobbie heerlijk, terwijl de schaduwen op de muur dansten en zijn dromen vulden met vrolijke avonturen.
