Hoofdstuk 1: Lotte en de Nieuwe Vriend
Op een zonnige dag zat Lotte in de klas. Ze hield van tekenen en was altijd blij als het kunsttijd was. Maar vandaag voelde ze zich een beetje verdrietig. Thuis hadden haar ouders ruzie gemaakt en Lotte wist niet goed wat ze moest doen.
Toen de bel ging voor de pauze, liep Lotte langzaam naar het schoolplein. Ze zag een nieuw meisje alleen op een bankje zitten. Het meisje had lange vlechten en een vrolijke glimlach, maar toch leek ze een beetje verdrietig. Lotte vond dat ze er vriendelijk uitzag. Ze besloot naast haar te gaan zitten.
"Hallo," zei Lotte zachtjes. "Ik ben Lotte. Hoe heet jij?"
"Ik ben Emma," antwoordde het meisje. "Ik ben net verhuisd."
"Vind je het leuk hier?" vroeg Lotte nieuwsgierig.
Emma haalde haar schouders op. "Het is wel mooi hier, maar ik mis mijn oude huis. Thuis zijn mijn ouders ook vaak boos. Dat maakt me soms verdrietig."
Lotte knikte begrijpend. "Dat heb ik ook. Mijn ouders maken soms ruzie en dan weet ik niet wat ik moet doen."
De meisjes keken elkaar aan en voelden zich meteen verbonden. Ze hadden allebei hetzelfde probleem en ze voelden dat ze elkaar konden helpen.
Hoofdstuk 2: Samen Sterker
De volgende dag spraken Lotte en Emma weer af tijdens de pauze. Ze speelden samen tikkertje en lachten veel. Het was fijn om iemand te hebben die hetzelfde voelde. Ze besloten samen een plan te maken.
"We kunnen met iemand praten die ons kan helpen," stelde Emma voor. "Mijn juf heeft gezegd dat er een mevrouw is op school die goed kan luisteren en helpen."
"Ja, laten we dat doen!" zei Lotte enthousiast. "Misschien kan ze ons tips geven over wat we kunnen doen als onze ouders weer ruzie maken."
Na schooltijd gingen Lotte en Emma naar het kantoortje van mevrouw de Vries, de schoolmediator. Ze klopten op de deur en stapten voorzichtig naar binnen.
"Hallo meisjes, kom binnen," zei mevrouw de Vries vriendelijk. "Vertel maar wat jullie dwarszit."
Lotte en Emma vertelden hun verhalen. Over de ruzies thuis en hoe ze zich daarbij voelden. Mevrouw de Vries luisterde geduldig en knikte begripvol.
"Het is heel moedig van jullie om hierover te praten," zei ze. "Het is belangrijk om te weten dat jullie er niet alleen voor staan. Jullie kunnen altijd met mij praten en ik zal met jullie meedenken over oplossingen."
Hoofdstuk 3: Leren Communiceren
De dagen daarna hielp mevrouw de Vries de meisjes met het bedenken van manieren om met hun ouders te praten. Ze leerde hen dat het goed is om te vertellen hoe je je voelt.
"Als je ouders ruzie maken, kun je bijvoorbeeld zeggen: 'Ik voel me verdrietig als jullie ruzie hebben'. Dat kan soms helpen," legde ze uit.
Lotte en Emma oefenden samen hoe ze dit tegen hun ouders konden zeggen. Ze vonden het spannend, maar ze waren vastbesloten om het te proberen. Ze hadden elkaar beloofd dat ze elkaar zouden steunen.
Toen Lotte die avond thuiskwam, was het moment daar. Haar ouders waren weer aan het discussiëren. Ze haalde diep adem en zei met een zachte stem: "Mama, papa, ik voel me verdrietig als jullie ruzie maken."
Haar ouders keken verrast op. "Oh Lotte, dat wisten we niet," zei haar moeder. "We willen niet dat je je zo voelt."
"Sorry, lieverd," zei haar vader. "We zullen beter ons best doen."
Thuis bij Emma gebeurde hetzelfde. Ook zij durfde haar gevoelens te delen. Haar ouders luisterden en begrepen dat ze hun dochtertje verdrietig maakten. Ze beloofden om hun ruzies kleiner te maken.
Hoofdstuk 4: Een Nieuwe Start
De dagen daarna werden Lotte en Emma steeds vrolijker. Hun ouders probeerden beter naar elkaar te luisteren en ruzies op een rustige manier op te lossen. Het huis voelde nu warmer en gezelliger.
Op school speelden de meisjes samen en lachten veel. Ze waren blij dat ze elkaar hadden gevonden en dat ze samen sterk stonden. Ze wisten dat ze altijd met elkaar konden praten en elkaar konden helpen.
En hoewel er soms nog misverstanden waren, wisten Lotte en Emma nu dat praten en eerlijk zijn heel belangrijk is. Ze waren trots op zichzelf en op elkaar.
Met een blij hart keken ze naar de zon die onderging en wisten ze dat elke dag een nieuwe kans was om van elkaars gezelschap te genieten. Ze waren niet meer bang voor ruzies, want ze hadden geleerd dat liefde en begrip de sterkste tovermiddelen zijn.
