Hoofdstuk 1: Een Vreemd Gevoel
Lotte was een vrolijk meisje van zeven jaar. Ze had een grote glimlach en altijd een twinkeling in haar ogen. Ze woonde in een klein dorpje met haar ouders en haar kat, Snorretje. Maar vandaag voelde Lotte zich anders. Het was een druilerige zaterdagochtend en Lotte zat aan de keukentafel met haar ontbijt. Haar moeder was aan het koken en haar vader las de krant.
"Waarom kijk je zo sip, Lotte?" vroeg haar moeder terwijl ze de pannenkoeken omdraaide.
"Ik weet het niet," antwoordde Lotte en ze roerde in haar melk. "Het voelt gewoon vreemd."
Ze dacht aan haar beste vriend, Max. Ze kende Max al sinds de kleuterschool en ze deden alles samen. Maar gisteren had Lotte gehoord dat Max ziek was. Heel ziek. En hoewel ze het niet helemaal begreep, maakte het haar verdrietig.
"Misschien moet je Max vandaag een bezoekje brengen," stelde haar vader voor terwijl hij zijn krant neerlegde. "Het kan hem opvrolijken."
Lotte knikte. Het idee om Max te zien maakte haar blijer. "Ja, dat wil ik graag!"
Hoofdstuk 2: Het Bezoek
Lotte en haar moeder liepen naar het huis van Max, dat slechts een paar straten verderop was. Onderweg vertelde haar moeder dat Max rust nodig had en dat het belangrijk was om zachtjes te doen. Lotte knikte begrijpend.
Toen ze bij het huis van Max aankwamen, opende Max's moeder de deur. Ze glimlachte, maar Lotte zag dat haar ogen een beetje rood waren, alsof ze gehuild had.
"Hallo, Lotte," zei ze zacht. "Max ligt in zijn kamer. Hij slaapt veel, maar ik denk dat hij het fijn vindt om je te zien."
Lotte liep voorzichtig naar Max's kamer. De kamer was stil en donker, met alleen een nachtlampje dat een zachte gloed verspreidde. Max lag in bed, zijn ogen gesloten en zijn ademhaling zacht.
"Hey, Max," fluisterde Lotte terwijl ze naast zijn bed ging zitten. "Het is Lotte. Ik ben hier om je gezelschap te houden."
Max opende zijn ogen en glimlachte zwak. "Hoi, Lotte," zei hij zachtjes. "Ik ben blij dat je er bent."
Ze praatten stilletjes over school, hun favoriete spelletjes en wat ze zouden doen als Max weer beter was. Lotte vertelde hem over de nieuwe truc die Snorretje had geleerd en Max lachte zachtjes.
Toen het tijd was om te gaan, gaf Lotte hem een knuffel. "Ik kom snel weer terug," beloofde ze.
Hoofdstuk 3: Verdrietige Dagen
Een paar dagen later vertelde Lotte's moeder haar dat Max was overleden. Lotte wist niet precies wat dat betekende, maar ze voelde een grote leegte in haar hart. Ze was verdrietig en soms boos. Waarom moest Max weggaan? Ze wilde het niet begrijpen.
Haar ouders waren er steeds om met haar te praten. "Het is oké om verdrietig te zijn, Lotte," zei haar vader op een avond. "We missen Max allemaal."
Lotte knikte. Ze zat op haar bed met Snorretje op schoot. "Ik wil niet dat Max weg is," fluisterde ze.
"Ik ook niet," zei haar moeder terwijl ze haar een knuffel gaf. "Maar we kunnen hem herinneren en de leuke tijden die we met hem hebben gehad."
Lotte dacht aan alle avonturen die ze met Max had beleefd. Ze glimlachte door haar tranen heen. "Ja, dat wil ik."
Hoofdstuk 4: Een Bijzonder Afscheid
Een paar dagen later was er een ceremonie voor Max. Iedereen droeg kleurrijke kleren, omdat dat was wat Max leuk vond. Lotte droeg haar favoriete gele jurk, dezelfde die ze droeg op Max's verjaardag afgelopen zomer.
Tijdens de ceremonie vertelde iedereen verhalen over Max. Lotte vertelde over de keer dat ze samen een reusachtige zandkasteel hadden gebouwd op het strand. Iedereen lachte en klapte.
Na de ceremonie gingen Lotte en haar ouders naar het park, de plek waar Lotte en Max vaak speelden. Ze hadden een ballon bij zich, die Lotte in de lucht liet gaan. Ze keek hoe de ballon steeds hoger de lucht in ging, tot hij een klein stipje werd.
"Denk je dat Max hem kan zien?" vroeg Lotte.
"Ik weet zeker dat hij dat kan," zei haar moeder met een warme glimlach.
Lotte voelde zich opgelucht. Ze wist dat Max altijd een speciaal plekje in haar hart zou hebben. En hoewel ze hem miste, voelde ze zich blij om alle mooie herinneringen die ze samen hadden gemaakt.
Die avond, toen Lotte in bed lag, keek ze naar de sterren door haar raam. "Goede nacht, Max," fluisterde ze. "Ik zal je nooit vergeten."
En met die gedachte viel ze rustig in slaap, wetende dat Max altijd een deel van haar avonturen zou blijven.
