Hoofdstuk 1: Het fantastische idee van Meneer Knutsel
Meneer Knutsel woonde in een klein, blauw huisje aan het einde van de straat. Hij had altijd een grote bril op zijn neus en in zijn haar zaten vaak spijkers of stukjes touw. Zijn jas was vol met gekleurde vlekken. Iedereen in het dorp wist: Meneer Knutsel is de handigste en gekste uitvinder die er bestaat!
Op een zonnige ochtend sprong Meneer Knutsel uit bed. Zijn sokken zaten aan zijn oren (per ongeluk natuurlijk), maar dat vond hij niet zo erg. Hij rende naar zijn werktafel, waar vijftig potloden en een half opgegeten appel lagen.
“Vandaag ga ik iets maken wat nog niemand ooit heeft gezien!” riep hij hardop. “Ik ga... een automatische banaanenschiller met muziek maken! Een banaanenschiller die niet alleen je banaan schilt, maar ook liedjes zingt!”
Zijn kat, Pompom, keek hem aan met grote ogen. Pompom hield van bananen, maar nog meer van muziek.
“Pompom, wat denk jij? Gaat het lukken?” vroeg Meneer Knutsel terwijl hij een stukje banaan aan de kat gaf.
“Miauw!” riep Pompom. Dat klonk als: “Doe het maar!”
Meneer Knutsel schoot in de lach. “Dan beginnen we maar!”
Hoofdstuk 2: De bouw van de zingende banaanenschiller
Meneer Knutsel verzamelde alles wat hij kon vinden: een oude fietsketting, een afgedankte fluit, een blauwe veer, een lege jampot en een schoen zonder veter.
Eerst maakte hij met de fietsketting een banaanendraaier. Daarna zette hij de blauwe veer aan de zijkant. Elke keer als de veer sprong, klonk er: ‘Boinggg!'
“Pompom, let goed op!” riep hij. “Nu komt het muziekstuk!” Hij plakte de fluit op het handvat van het apparaat en bond de jampot aan de bovenkant.
Nu was het tijd voor de grote test. Meneer Knutsel stopte een banaan in het apparaat. “Klaar voor de start... schillen maar!”
Het apparaat draaide, de veer boog, de fluit floot… en... de banaan vloog door de kamer! Bam! Tegen het raam! Het raam bleef heel, maar de banaan lag als een platte pannenkoek op de grond.
“Uhm... Pompom, dat was niet helemaal de bedoeling,” grinnikte Meneer Knutsel.
Pompom sprong naar de banaan, snuffelde, en draaide een rondje. “Miauw!” (Dat betekende: “Nog een keer!”)
Meneer Knutsel lachte. “Ja, we moeten iets aanpassen. Misschien de veer wat minder strak? En de fluit moet naar beneden, anders horen we het liedje niet goed!”
Samen bobbelden ze door het huis, op zoek naar nog meer spullen. Ze vonden een oude speelgoedpiano en een gele ballon.
“Perfect!” zei Meneer Knutsel. “Nu wordt het een zingende schiller én een dansende banaan!”
Hoofdstuk 3: Proef op de som en de grote verrassing
Nu stond het apparaat midden in de keuken. Op de fluit zat nu ook de speelgoedpiano. De gele ballon was vastgemaakt aan de jampot. “Pompom, houd de banaan vast!” zei Meneer Knutsel.
Samen telden ze af: “Drie... twee... één... START!”
De banaan draaide in het rond. De veer sprong zachtjes. De piano speelde “Do Mi Sol”. De fluit zong “WIEEEE!” En de banaan... werd langzaam geschild!
Meneer Knutsel en Pompom dansten om het apparaat. “Het werkt, het werkt!” riep Meneer Knutsel. Maar opeens maakte het apparaat een gek geluid: “Boink-boink-KRIK!”
De banaan schoot eruit, sprong op de ballon en plopte in de jampot. Maar het mooiste was: de banaan lag keurig geschild in de pot, en het apparaat floot een vrolijk liedje.
Pompom keek naar Meneer Knutsel en sprong blij op zijn schoot. “Miauw!” (Dat betekent: “Geweldig gedaan!”)
Meneer Knutsel lachte hard. “Het is gelukt! Maar... het apparaat is een beetje te vrolijk. Het wil dansen, zingen en schillen tegelijk!”
Pompom wilde nu graag proeven. Meneer Knutsel maakte de pot open, gaf Pompom een stukje banaan en pakte zelf ook een hapje.
“Hmm, lekker,” zei Meneer Knutsel. “En wat een muziek erbij!”
Hoofdstuk 4: Bedankt en tot ziens!
Meneer Knutsel keek naar zijn gekke apparaat. “Dit is misschien niet het handigste apparaat van de wereld,” zei hij met een glimlach. “Maar het is wel het vrolijkste!”
Plots hoorden ze gebons op de deur. Nico en Lotte, twee buurkinderen, stonden te kijken. “Mogen wij ook kijken?” vroeg Lotte.
“Natuurlijk,” lachte Meneer Knutsel. “Kom binnen!”
Samen mochten ze hun eigen banaan schillen. Ze telden af, drukten op de knop en lachten zich krom toen de banaan rondjes door de keuken danste. Iedereen kreeg een stukje banaan, én muziek.
Nico riep: “Mag ik volgend keer een sinaasappelschiller maken, Meneer Knutsel?”
“Wat een goed idee!” zei Meneer Knutsel. “We blijven gewoon altijd nieuwe dingen proberen. Je leert altijd bij als je samen gek doet en blijft uitvinden!”
Pompom mauwde mee. Iedereen lachte.
Meneer Knutsel zwaaide naar de kinderen en zei: “Dankjewel dat jullie kwamen kijken! Blijf nieuwsgierig, blijf proberen, want je weet nooit wat je uitvindt. Tot de volgende keer!”
En toen knipoogde Meneer Knutsel, zette z'n bril goed, en begon alweer te dromen van zijn volgende uitvinding.
