Hoofdstuk 1: De Onmogelijke Uitdaging
In de vrolijke spelletjesbibliotheek, waar het altijd ruikt naar kartonnen dozen, popcorn en een vleugje avontuur, zat Lotte van tien te wiebelen op haar stoel. Haar vlechten schommelden vrolijk heen en weer terwijl ze haar favoriete bordspel probeerde te kiezen. Overal stonden torenhoge stapels spelletjes. Sommige waren zo oud dat de doos nauwelijks nog dicht kon; andere blonken als nieuw.
Plots kwam Meester Max, de grappige bibliothecaris met zijn snor die altijd scheef hing, aanlopen. Hij zwaaide met een grote, glinsterende envelop. “Lotte! Speciaal voor jou! De uitdaging van de maand!” riep hij, terwijl hij dramatisch de envelop opende.
Lotte sprong op. “Wat is het? Wat is het?”
Meester Max grijnsde. “De Onmogelijke Toren! Niemand is er ooit in geslaagd om alle 103 dobbelstenen op elkaar te stapelen zonder dat ze omvallen. Wie het lukt, krijgt een gouden ster! En… er is een geheime regel. Je mag je handen niet gebruiken.”
Lotte's mond viel open. “Geen handen?!”
“Precies!” knipoogde Max. “Maar ik weet dat jij altijd iets bijzonders bedenkt.”
Lotte keek naar de doos vol dobbelstenen. Haar ogen glinsterden. “Nou,” zei ze, “dan wordt dit de leukste ramp ooit!”
Hoofdstuk 2: De Eerste Misstap
Lotte begon meteen. Ze probeerde eerst met haar ellebogen, maar de dobbelstenen rolden alle kanten op. Daarna met haar voeten, maar haar sokken waren te glad en een dobbelsteen schoot als een mini-raket onder de kast.
Intussen kwamen er meer kinderen kijken. “Dit lukt nooit!” riep Tim, die bekend stond om zijn pessimisme. “Dat is onmogelijk, Lotte!” zei Sara, terwijl ze haar hoofd schudde.
Maar Lotte grinnikte. “Onmogelijk betekent alleen dat het tijd is voor gekke ideeën!” Ze rolde een dobbelsteen over haar neus en probeerde hem met haar kin op een andere te balanceren. Het leek voor een seconde te werken… totdat ze nieste. Dobbelstenen stuiterden over de vloer als springende kikkers.
Gelach vulde de kamer. Zelfs Meester Max moest zijn snor vasthouden om niet te proesten van het lachen.
“Misschien heb ik gewoon niet genoeg neusbalans,” gniffelde Lotte. “Of… misschien heb ik hulp nodig van een onverwachte vriend.”
Hoofdstuk 3: Ingeblikte Slimheid
Lotte keek om zich heen en zag de knutselplank. Haar ogen bleven hangen op twee houten lepels, een rol tape en een paar kleurrijke elastiekjes. Een idee schoot als een bliksemflits door haar hoofd.
“Als ik nu eens…” mompelde ze. Ze tape twee lepels aan haar onderarmen en maakte elastiekjes vast aan haar polsen. Nu had ze superlepelarmen!
“Wat ga je doen?” vroeg Sara, haar wenkbrauwen omhoog.
“Let op!” riep Lotte. Ze stapelde met haar lepelarmen voorzichtig de dobbelstenen. Eerst één, toen twee. Het leek wel alsof ze een kraan was op een bouwplaats! Maar bij dobbelsteen nummer vijf begon haar arm te trillen. De toren wiebelde gevaarlijk.
Plots gleed een lepel los en schoot tegen een stapel speldozen. Met een luid lawaai viel alles om. Dobbelstenen rolden als knikkers over het tapijt. Iedereen barstte in lachen uit.
“Oké, dat was… minder slim dan ik dacht,” giechelde Lotte. “Maar ik geef niet op!”
Hoofdstuk 4: De Grappige Geitenwollen Oplossing
Lotte ging bij het raam zitten, haar wangen rood van het lachen én het denken. Ze keek naar haar sokken: geitenwollen, met streepjes. Plots kreeg ze een geniaal idee. “Als ik nou mijn voeten gebruik, maar anders…”
Ze trok haar sokken uit en maakte ze vast aan haar handen met een paar stevige elastiekjes. “Nu heb ik wollige handschoenen!” riep ze. Iedereen kwam kijken.
Lotte gebruikte haar geitenwollen-handen om de dobbelstenen te pakken. Door de stof gleden ze minder snel weg. Ze stapelde een dobbelsteen, dan nog één. Haar tong stak geconcentreerd uit haar mond.
Tim begon te tellen. “Vijf, zes, zeven… elf… vijftien!”
De toren wiebelde, maar bleef staan. Lotte lachte breed. “Ik voel me een soort dobbelstenen-ninja!”
Bij dobbelsteen twintig kwam Meester Max ernaast staan. “Onthoud, Lotte, je mag geen gewone handen gebruiken… maar geitenwollen-handen? Hmmm… volgens het boekje mag het!” zei hij met een knipoog.
Hoofdstuk 5: Het Onverwachte Einde
Dobbelsteen na dobbelsteen kwam erbij. Lotte werkte langzaam, haar geitenwollen-handen trilden van inspanning, maar ze gaf niet op. Iedereen moedigde haar aan. “Kom op, Lotte!” riep Sara. “Nog tien!”
Lotte's toren was nu hoger dan haar hoofd. Ze ging op haar knieën zitten en reikte zo hoog als ze kon.
“Zevenennegentig… achtennegentig… negenennegentig…” Tim hield zijn adem in.
Op het eind stond Lotte op haar tenen, de laatste dobbelsteen balancerend op haar wollen hand. “Nummer honderd… honderd-en-één… honderd-en-twee…”
De laatste dobbelsteen! Iedereen hield zijn adem in. Lotte zette hem voorzichtig neer. De toren wiebelde als een pudding, maar… bleef staan!
Iedereen sprong op en juichte. “Het is gelukt!” riep Sara. Meester Max blies op zijn fluitje en sprong een rondedansje.
Lotte bloosde van trots. “Zie je wel! Onmogelijk bestaat niet, alleen als je niet durft te proberen.”
Meester Max lachte en plakte een grote, glinsterende ster op Lotte's mouw. “Deze ster heb je meer dan verdiend, dobbelstenen-ninja!”
Lotte knikte plechtig. “Vanaf nu heet ik Lotte de Onmogelijke!”
En zo was de spelletjesbibliotheek één ster en honderd-en-drie dobbelstenen rijker aan avontuur.
