Hoofdstuk 1: De Pluizige Verrassing
Lars was vijf jaar en had altijd zin in avontuur. Hij had blauw haar, of dat dacht hij tenminste, want zijn moeder zei altijd: “Jouw haar is zo vol kleur als een regenboog die niet weet waar hij moet landen!” Op een gewone dinsdagmorgen zat Lars aan tafel met een boterham vol hagelslag. Maar hij voelde iets geks onder zijn linkerteen kriebelen. Zo'n kriebel die zegt: “Vandaag gebeurt er iets wat nog nooit gebeurd is!”
Hij keek onder tafel en zag... een veer. Niet zomaar een veer, maar een pluis-pluizige, kietel-pluim-veer, wit met een streepje geel. “Jij hoort niet in de keuken!” riep Lars vrolijk tegen de veer. De veer wiebelde, draaide rond en floepte onder de keukendeur door. Lars sprong op, poetste zijn mond met zijn mouw (want servetten zijn voor mensen zonder avontuur) en rende achter de veer aan.
Toen hij de deur opendeed, was er geen gang meer. In plaats daarvan stond Lars plotseling in een D-E-Z-E-R-T van pluuuuumes! Zover als hij kon kijken, lagen er bergen veren. Overal. Onder zijn voeten, op zijn hoofd, zelfs in de lucht dwarrelden pluimen als sneeuwvlokken in de lente. Het rook er naar een vers ei en een beetje naar limonade.
Lars lachte zo hard dat zijn buik wiebelde als een pudding. “Een woestijn van veren! Dit is gekker dan een kat in een badpak!” riep hij. Nu moest hij weten: waar is die rare veer van net gebleven?
Hoofdstuk 2: De Dansende Struisvogels en de Kletskousdeur
Lars stapte voorzichtig door het pluizige landschap. Iedere stap maakte “poef!” en “paf!” en soms zelfs “plop!” Soms vormden de veren kleine heuveltjes, soms piepkleine dalletjes. Opeens hoorde hij iets. “Trrrrrriiii!” Het kwam van achter een grote hoop blauwe veren.
Achter de hoop stonden drie struisvogels. Maar niet gewone struisvogels. Ze droegen schoenen met veters (strak geknoopt, want niemand wil een struikelende struisvogel) en ze hielden een danswedstrijd! “Hallo!” riep Lars. De grootste struisvogel boog diep. “Struisvogel Stan, ten dans!” riep hij, en hupte op één been. De tweede, Struisvogel Stip, draaide als een tol. De derde, Struisvogel Stijn, maakte een buiging, verloor zijn evenwicht en viel zachtjes in de veren. Lars lachte zo hard dat de struisvogels ook begonnen te giechelen.
“Wil je meedoen?” vroeg Stan. Dat hoefde Lars geen twee keer te horen! Samen deden ze de Pluimpolka, de Veerensamba en de Dwarreldans. Elke sprong maakte zo'n herrie van gelach dat de veren begonnen te trillen als van plezier.
Na het dansen wees Struisvogel Stip naar een deur, midden in de veren. Een gewone deur, maar dan met een oor eraan geplakt. “Dat is de Kletskousdeur,” fluisterde Stip. “Hij kletst liever dan dat hij open gaat.” Lars vond dat grappig. Een deur met een oor! Maar toen hij dichterbij kwam, hoorde hij iets.
De deur fluisterde: “Pas op, als je niet oplet, plak ik een oor aan jou!” Lars schrok niet. “Dan luister ik naar mezelf!” riep hij stoer. De deur giechelde. “Slimme jongen. Maar je mag pas door als je mijn raadsel oplost!”
Hoofdstuk 3: Het Raadsel van de Deur
Lars krabde aan zijn hoofd. “Wat is je raadsel dan, deur?” vroeg hij. De deur kuchte (heel beleefd voor een deur), en sprak: “Wat is zacht, vliegt zonder vleugels, en kietelt je neus als je niest?”
Lars dacht na. Hij keek rond. Overal veren, pluimen, donsjes. Hij nieste bijna. “Hatsjie!” Zijn neus kriebelde van al die veertjes. Hij moest lachen. “Het antwoord is... een veer!” riep hij.
De deur juichte: “Jij bent slimmer dan een pannenkoek met pindakaas!” De deur zwaaide open, maar niet gewoon. Ze maakte een pirouette (want deuren in het veerwoestijn dansen graag) en ging toen pas open. Lars liep erdoorheen. Maar... hij vergat bijna iets! Hij keek nog even om.
“Dag struisvogels!” riep hij. Stan, Stip en Stijn zwaaiden hun lange nekken in de lucht. “Dag Lars! Kom je terug voor de Veerensamba?” “Altijd!” lachte Lars, en hij stapte verder.
Hoofdstuk 4: De Oorzaak van het Avontuur
Achter de deur was het... donker. Niet eng-donker, maar zacht-donker, als onder een deken. Lars hoorde een zacht gebrom, alsof iemand een liedje neuriede door een rietje. Voorzichtig zette hij zijn oor tegen iets hards. Was dat... een deur? Nee, het was een kast. Zijn eigen kledingkast! Opeens voelde hij weer de vloer onder zijn voeten, geen pluimen, geen struisvogels, alleen zijn eigen kamer.
Lars keek om zich heen. Op het tapijt lag de veer van vanmorgen. Hij raapte hem op. Dus... het avontuur was voorbij? Of was het een droom? Hij kneep in zijn arm. Auw! Nee, hij was wakker.
Hij hoorde zijn moeder roepen: “Lars, wil je een glas limonade?” Hij lachte. “Graag, mam!” Toen hij de veer in zijn broekzak stopte, voelde het alsof er nog steeds een beetje veerwoestijn in zijn hart zat.
En als Lars heel stil was, hoorde hij soms een deur giechelen. Of misschien was het zijn eigen buik die nagonst van het lachen. Want op een dag kun je zomaar je oor leggen op een deur... en dan begint het avontuur opnieuw.
