Hoofdstuk 1
Lina was zeven en ze hield van nieuwe plekken. Als ze ergens voor het eerst kwam, keek ze rond alsof ze een kleine ontdekkingsreiziger was. “Kijk mam, die ramen glimmen alsof ze net zijn gewassen,” zei ze, terwijl ze haar neus bijna tegen het glas van het vakantiehuisje duwde.
Het was zomervakantie. De lucht was warm en rook naar dennen, zonnebrand en een beetje naar het meer verderop. In de tuin van het park stonden stoelen die een beetje kraakten als je erop ging zitten. Er zoemden bijen boven paarse bloemetjes. Lina vond dat een fijn geluid. Het klonk als: we hebben het druk, maar alles komt goed.
Papa zette de tassen neer. “Eerst even uitpakken,” zei hij. “Daarna gaan we naar het strandje.”
Lina knikte. Ze rende naar haar kamer, die naar schoon hout rook. Op haar bed lag een extra kussen met een zon erop. Ze legde haar knuffel, Beer, precies in het midden. “Jij mag het uitzicht,” fluisterde ze. Vanuit het raam zag ze een pad van licht zand dat naar het hoofdgebouw liep.
In het hoofdgebouw, had mama gezegd, was een grote hal met een waterpunt. Een automaat die koud water gaf. Gratis. Lina vond dat bijzonder. Thuis moest je water gewoon uit de kraan halen, maar hier was het alsof water een speciale traktatie was.
Toen ze later naar buiten liepen, voelde Lina het warme zand door haar sandalen heen. Ze liep voorop, alsof ze de weg al kende. Bij het hoofdgebouw stond een bord: “VUL HIER JE FLES.” Ernaast stond een waterdispenser met twee knoppen, eentje met een sneeuwvlokje en eentje met een druppel.
“Mag ik?” vroeg Lina.
“Ja,” zei mama. “Pak maar rustig je fles.”
Lina zette haar plastic fles onder het tuitje en drukte op de sneeuwvlok. Er kwam een dun straaltje water. Het klonk helder, alsof het zong. Ze proefde een slok. Het was echt koel, zelfs in de zon. “Mmm, dit is water met vakantie,” grapte ze.
Papa lachte. “Water in korte broek.”
Op het pleintje naast de dispenser stonden ook andere kinderen. Een jongen met een rode pet schopte zacht tegen een steentje. Een meisje had een schepje in haar hand. Iedereen leek net aangekomen.
Lina voelde zich meteen op haar gemak. Nieuwe plekken waren als nieuwe pagina's in een boek. Je wist nog niet wat er zou gebeuren, maar je kon er zin in hebben.
Hoofdstuk 2
De volgende ochtend was het al vroeg warm. Het licht kwam door de gordijnen als dunne stroken botergeel. Lina at een boterham met aardbeienjam. Haar vingers werden plakkerig, en ze likte ze snel schoon.
“We gaan naar de speeltuin,” zei papa. “Maar eerst nemen we een fles water mee. Het wordt heet.”
Lina rende naar de waterdispenser alsof het een vriend was die ze wilde begroeten. Het plein was drukker nu. Er stonden twee kinderen te wachten. Lina sloot netjes aan.
Voor haar stond de jongen met de rode pet. Hij tikte steeds op de knop met de sneeuwvlok, alsof hij wilde dat het sneller ging. Naast hem stond het meisje met het schepje. Ze keek naar Lina en glimlachte even.
Toen Lina bijna aan de beurt was, kwam er een oudere jongen aanlopen. Hij was groter, misschien wel tien. Hij duwde zijn bidon ertussen. “Ik moet snel,” zei hij.
De jongen met de rode pet stapte achteruit, en Lina voelde haar wangen warm worden, maar niet alleen van de zon. Ze hield niet van voordringen. Het voelde oneerlijk, alsof iemand jouw stukje ijs afpakte.
“Eh… wij wachten,” zei Lina zacht, maar dapper.
De grote jongen deed alsof hij haar niet hoorde. Het water stroomde in zijn bidon. Het tuitje drupte een beetje op de grond.
Lina keek naar mama. Mama keek terug, rustig maar streng. “We wachten hier in een rij,” zei mama tegen de grote jongen, met een stem die niet hard was, maar wel duidelijk.
De grote jongen zuchtte. “Ja, maar ik heb dorst.”
“Dat hebben wij ook,” zei het meisje met het schepje. Haar stem klonk klein, maar stevig.
De grote jongen keek om zich heen. Hij zag drie kinderen en een moeder die hem aankeken. Hij hield zijn bidon stil. De waterstraal stopte. Even was het helemaal stil, behalve het zoemen van een vlieg.
Toen haalde hij zijn schouders op. “Oké,” mompelde hij. “Sorry.” Hij stapte terug.
Lina voelde iets in haar buik losser worden. Niet omdat ze gewonnen had, maar omdat het weer eerlijk voelde.
“Dank je,” zei Lina. Ze meende het echt.
De grote jongen knikte en keek naar zijn schoenen. Hij leek ineens kleiner. Lina dacht: misschien schaamt hij zich.
Toen was Lina aan de beurt. Ze vulde haar fles langzaam. Ze probeerde niet te haasten. Ze luisterde naar het zachte tikkende geluid van water dat tegen plastic tikte. Het maakte haar rustig.
In de speeltuin schommelde ze hoog. De kettingen waren warm van de zon. Ze hoorde kinderen lachen. Toch dacht ze nog even aan de grote jongen. Ze vroeg zich af of hij zich nu rot voelde. Lina kende dat gevoel. Als je iets doms deed en je wou dat je het kon terugspoelen.
Bij de glijbaan zag Lina hem weer. Hij stond bij een bankje, alleen. Zijn rode wangen waren nu niet boos, maar verlegen.
Lina liep naar hem toe, haar sandalen maakten kleine krakgeluiden op het grind. “Hoi,” zei ze. “Wil je misschien meedoen? We gaan om de beurt van de glijbaan. Net als bij het water.”
Hij keek op. “Ik heet Sem,” zei hij.
“Ik ben Lina,” zei Lina. “En… het is oké. Soms vergeet je het gewoon.”
Sem knikte langzaam. “Ik was echt heel dorstig. Ik dacht niet na.”
“Dat kan,” zei Lina. “Maar wachten is ook een soort superkracht.”
Sem moest een beetje lachen. “Heb jij die superkracht dan?”
“Best wel,” zei Lina, en ze trok een grappig serieus gezicht.
Sem lachte nu echt. “Oké. Dan ga ik oefenen.”
Ze gleden om de beurt van de glijbaan. Sem telde hardop: “Eén, twee, drie… jouw beurt.” Het klonk alsof hij het heel graag goed wilde doen.
Hoofdstuk 3
Na een paar dagen kende Lina het park al goed. Ze wist waar de lavendel groeide, waar de mieren over het pad liepen en waar je in de schaduw het koelst kon zitten. Toch voelde elke dag nieuw. De lucht rook steeds anders: soms naar warm gras, soms naar regen die in de verte viel, soms naar patat bij het snackhuis.
Op donderdag gingen ze naar het meer. Het water glinsterde als zilver. Lina bouwde met haar schepje een dammetje aan de rand, waar kleine golfjes tegenaan tikten. Ze hield ervan hoe zand nat en donker werd, en hoe je er dan torentjes van kon maken die eerst wiebelden en dan stevig stonden.
Maar aan het einde van de middag kwam er een moment dat minder fijn was. Lina wilde haar dam groter maken, met een lange geul ernaast. Sem, die nu vaak met haar speelde, wilde juist een brug bouwen over de geul.
“Niet daar!” riep Lina. “Dan gaat mijn water weg.”
“Maar een brug is juist cool,” zei Sem. Hij zette een plankje neer dat hij gevonden had.
Lina duwde het plankje terug. Niet hard, maar duidelijk. “Stop!”
Sem trok het plankje naar zich toe. “Jij bepaalt ook altijd alles,” mopperde hij.
Dat deed pijn. Lina voelde een prik achter haar ogen. Ze wilde iets terugzeggen, iets snels en scherps. Maar ze slikte het in. Ze hoorde mama vaak zeggen: “Eerst ademhalen, dan praten.”
Lina ging even zitten in het zand. Ze keek naar haar handen. Ze waren vol kleine korrels. Ze wreef langzaam, alsof ze de boosheid eraf kon poetsen.
Sem liep een paar stappen weg en schopte tegen een schelp. Het was geen harde schop, meer een verdrietige.
Papa riep: “Kom, we gaan zo terug. Eerst nog even water halen.”
Bij de waterdispenser was het koel in de schaduw van het gebouw. Lina voelde de frisse lucht uit de open deur. Er stond een bankje naast de automaat. Lina ging zitten. Ze had geen zin om meteen weer te spelen of te praten. Ze wilde wachten tot haar hoofd weer rustig werd.
Op het bankje lag een klein boekje dat Lina van thuis had meegenomen. Een vakantie-doeboek met raadsels en tekenopdrachten. Ze sloeg het open op een bladzijde met een opdracht: “Teken vijf dingen die je vandaag hebt gevoeld.”
Lina pakte haar potlood. Ze tekende:
1) warm zand onder haar voeten,
2) koud water in haar mond,
3) kriebelende wind in haar haar,
4) het gladde plankje van Sem,
5) een zwaar gevoel in haar buik.
Toen ze klaar was, voelde dat zware gevoel al iets lichter. Ze hoorde het water zacht druppen in papa's fles. Het was een rustig geluid, alsof het zei: neem de tijd.
Sem kwam ook naar de waterdispenser. Hij bleef eerst een beetje ver weg staan. Zijn bidon hing aan zijn vingers. Hij keek naar Lina's doeboek.
Lina keek op. “Ik ben boos geworden,” zei ze eerlijk. “Omdat ik bang was dat mijn dam kapot ging.”
Sem knikte. “Ik werd ook boos. Omdat ik dacht dat jij mij niet liet meedoen.”
Lina dacht even na. “Misschien kunnen we… allebei iets maken. Een dam én een brug.”
Sem's ogen werden groter. “Dat kan. Dan sturen we het water onder de brug door.”
Lina glimlachte. “Ja. En dan maken we een sluis. Zo'n ding dat je open en dicht kan doen.”
Sem grijnsde. “Net alsof we echte bouwers zijn.”
“Maar dan met zand,” zei Lina.
Sem kwam dichterbij. “Sorry dat ik zei dat jij alles bepaalt.”
“Sorry dat ik duwde,” zei Lina. Ze keek naar zijn schoenen. “Ik wilde gewoon dat het bleef staan.”
Sem stak zijn hand uit. “Vrede?”
Lina pakte zijn hand. Die was een beetje klam van de warmte. “Vrede,” zei ze.
Mama keek even, zonder iets te zeggen, en Lina zag haar glimlach. Dat voelde als zon op je schouders.
Hoofdstuk 4
De laatste dag van de vakantie kwam sneller dan Lina wilde. Het vakantiehuisje rook nu naar hun spullen: naar shampoo, naar wasmiddel, naar het papier van hun spelletjes. Lina vond dat een beetje jammer. Het betekende dat het bijna tijd was om terug te gaan.
“Zullen we nog één keer naar het waterpunt?” vroeg papa. “Voor de reis.”
Lina knikte. Ze liep rustig, niet rennend deze keer. Ze wilde alles goed onthouden: de kiezels op het pad, de struik met rode besjes, het geluid van een deur die open en dicht ging.
Bij de waterdispenser was het niet druk. Alleen een mevrouw vulde een fles. Het water klonk nog steeds als een klein liedje. Lina zette haar fles eronder en drukte op de sneeuwvlok. Ze voelde de koelte al in haar gedachten.
Sem kwam aanlopen, met zijn rode pet. “Ik dacht al dat ik je hier zou vinden,” zei hij.
“Ik kom even gedag zeggen tegen het vakantiewater,” zei Lina.
Sem lachte. “Het water gaat jou missen.”
Lina grijnsde. “Ik ook.”
Ze gingen op het bankje zitten. Lina haalde haar doeboek tevoorschijn. Op de laatste bladzijde stond: “Schrijf drie dingen die je hebt geleerd.”
Lina schreef langzaam, met haar tong een beetje uit haar mond, omdat ze dan beter kon denken:
1) Wachten is een superkracht.
2) Als je boos bent, kun je eerst rustig worden.
3) Sorry zeggen maakt ruimte in je buik.
Sem keek mee. “Mag ik ook iets zeggen?” vroeg hij.
“Ja,” zei Lina.
“Ik heb geleerd dat je niet hoeft te duwen om snel te zijn,” zei Sem. “Soms gaat het juist sneller als iedereen gewoon netjes doet.”
Lina knikte. “En dat nieuwe plekken minder nieuw worden als je mensen leert kennen.”
Sem keek naar het gebouw. “Ik vond het eerst stom dat ik hier niemand kende. Maar nu…” Hij haalde zijn schouders op. “Nu is het een beetje mijn plek.”
Lina voelde dat ook. Ze dacht aan de glijbaan, aan het meer, aan de lavendel. Aan de waterdispenser waar ze had gewacht, getekend, gepraat. Het was alsof die plek haar had geleerd hoe je rustig kunt blijven, zelfs als er iets verandert.
Mama riep: “Lina, we gaan!”
Lina stond op. Ze gooide haar lege fles niet weg, maar draaide de dop erop en stopte hem in haar tas. “Kom je nog eens terug?” vroeg Sem.
“Misschien,” zei Lina eerlijk. “Maar ook als ik niet terugkom, dan onthoud ik het.”
Sem knikte. “Ik ook.”
Ze gaven elkaar een korte knuffel. Niet te lang, want dat voelde ongemakkelijk, maar lang genoeg om warm te zijn.
In de auto keek Lina uit het raam. De bomen schoven voorbij als groene strepen. Ze voelde een klein prikje van verdriet, maar daaronder lag iets stevigs, als een zanddam die nu niet meer omviel.
“Ben je oké?” vroeg papa.
“Ja,” zei Lina. “Ik ben een beetje verdrietig, maar ook blij.”
Mama draaide zich om. “Dat kan samen,” zei ze.
Lina dacht aan het bankje bij de waterdispenser. Aan het koele water op een hete dag. Aan Sem die had geleerd te wachten. Aan zichzelf, die had geleerd om eerst te tekenen en te ademhalen.
Toen ze thuis aankwamen, rook het trappenhuis anders dan het vakantiehuisje. Minder dennen, meer schoonmaakmiddel. Lina liep naar de keuken en vulde een glas water uit de kraan. Het was niet zo ijskoud als op het park, maar het smaakte toch fijn.
Ze nam een slok en zei zacht tegen zichzelf: “Ik ben hier ook op mijn plek.”
En dat voelde als zomer, zelfs binnen.
