Een bijzondere dag in het park
Op een zonnige dag besloten vier vriendinnen, Noor, Lotte, Emma en Sara, om naar het park te gaan. Ze waren alle vier vijf jaar oud en dol op avonturen. Terwijl ze hand in hand door het park wandelden, voelde Noor zich een beetje anders dan normaal. Ze wist niet precies waarom, maar er zat iets kriebeligs in haar buik.
"Noor, kom je mee op de schommel?" vroeg Lotte enthousiast. Maar Noor schudde haar hoofd. "Ik wil liever even zitten," zei ze zachtjes. Haar vriendinnen keken verbaasd, want Noor was meestal degene die altijd wilde spelen.
Emma, met haar grote blauwe ogen, ging naast Noor zitten op het gras. "Wat is er, Noor?" vroeg ze vriendelijk. Noor haalde haar schouders op. "Ik weet het niet. Ik voel me een beetje verdrietig, denk ik."
Sara kwam erbij zitten en gaf Noor een bemoedigend duwtje. "Misschien helpt het als je vertelt waarom je je zo voelt," stelde ze voor. Noor dacht even na. "Misschien komt het omdat mijn knuffelbeer kwijt is. Ik mis hem erg."
De andere meisjes keken elkaar aan. "We kunnen je helpen zoeken!" stelde Lotte voor. Noor glimlachte zwakjes. "Dank jullie wel," zei ze. Samen sprongen ze op en begonnen overal in het park te zoeken naar de verloren knuffelbeer van Noor.
De zoektocht naar Knuffelbeer
De vier vriendinnen zochten achter de bomen, onder de bankjes, en zelfs in de struiken. Terwijl ze zochten, voelde Noor zich een beetje beter. Het was fijn om te weten dat haar vriendinnen haar wilden helpen.
Plotseling riep Emma: "Kijk daar! Is dat niet jouw knuffelbeer, Noor?" Ze wees naar een plek onder een grote eik. Noor rende enthousiast naar de boom en jawel, daar lag haar knuffelbeer. Hij was een beetje vies van het gras en de aarde, maar Noor was zo blij hem terug te zien. Ze drukte de knuffelbeer stevig tegen zich aan en glimlachte breed.
"Dank jullie wel," zei Noor met een warme glimlach. "Ik voel me nu veel beter!" Haar vriendinnen omhelsden haar. "We zijn blij dat je je weer goed voelt," zei Sara. En ze gingen samen terug naar de schommels, nu allemaal in een vrolijke bui.
De picknick vol ideeën
Na al het zoeken en spelen besloten de meisjes een picknick te houden. Ze spreidden een dekentje uit op het gras en haalden hun snacks tevoorschijn. Terwijl ze aten, begon Noor na te denken. "Weet je," zei ze tegen haar vriendinnen, "soms weet ik niet goed wat ik voel. Maar nu ik jullie heb verteld over mijn knuffelbeer, voel ik me opgelucht."
Lotte knikte instemmend. "Het is goed om te praten over wat je voelt. Misschien kunnen we een manier bedenken om het makkelijker te maken." Emma bedacht iets leuks. "Wat als we een 'gevoelendoos' maken? Daar kunnen we briefjes in stoppen met wat we voelen."
De meisjes vonden het een geweldig idee. "En elke keer als we iets voelen, kunnen we een tekening maken of een briefje schrijven," voegde Sara eraan toe. "Dan kunnen we er samen over praten."
Een nieuwe manier om gevoelens te delen
De rest van de middag besteedden ze aan het maken van hun eigen gevoelendoos. Noor had een oude schoenendoos die ze versierden met sterren en regenbogen. Ze maakten kaartjes met verschillende kleuren: blauw voor blij, geel voor boos, groen voor verbaasd en rood voor verdrietig.
Terwijl de zon onderging en ze hun picknick opruimden, voelde Noor zich opgelucht en gelukkig. "Ik ben blij dat ik mijn gevoelens met jullie kan delen," zei ze. "En nu weet ik dat het helemaal niet erg is om je soms verdrietig te voelen."
De andere meisjes knikten. "We zullen altijd naar je luisteren, Noor," zei Lotte. "Omdat we vriendinnen zijn."
Die avond ging Noor naar bed met haar knuffelbeer dicht tegen haar aan en dacht aan de bijzondere dag in het park. Ze glimlachte, want ze wist dat, wat ze ook voelde, ze altijd op haar vriendinnen kon rekenen. En dat voelde heel goed.
