Hoofdstuk 1 – Een vreemde knipoog
De zon stond nog maar net op toen Lila, Noor, Sara en Zora hun fietsen parkeerden bij het oude marktplein. “Zullen we vandaag het verlaten ruimtemarktje ontdekken?” vroeg Noor met een geheimzinnige glimlach.
Lila knikte enthousiast. “Misschien vinden we wel een alien-schat!”
Het marktje was vroeger vol kraampjes geweest, maar nu was het verlaten en stil. De kraampjes stonden dicht op elkaar, hun luifels hingen slap en verwassen. Op de grond lagen stofwolken en af en toe dwarrelde een papier over de tegels.
“Ik voel me een beetje ontdekkingsreiziger,” fluisterde Zora, terwijl ze haar zaklampje inschakelde. Het lichtje flikkerde op een vreemd, glinsterend voorwerp in een van de kraampjes.
Sara rende erheen. “Kijk! Dit lijkt wel… een blauwe banaan?”
“Of een galactische komkommer!” giechelde Noor.
Plotseling verscheen er een lichtgevende bol boven de kraam. Hij hing even stil, en net toen de meiden wilden schrikken, sprak de bol met een warme stem: “Welkom, jonge aardbewoners! Ik ben Plick van planeet Flonk.”
Lila staarde met grote ogen. “Uh… hallo?”
Plick knipperde vriendelijk met zijn lichtjes. “Het is tijd voor de Galactische Markt-etiquette! Willen jullie leren hoe je in het heelal aardig doet?”
De vier vriendinnen keken elkaar aan en begonnen te glimlachen. “Dat willen we wel!” zei Zora vastbesloten.
Hoofdstuk 2 – Groeten op z'n buitenaards
De meiden volgden Plick langs de kraampjes. “Op Flonk is het beleefd om drie keer met je wenkbrauwen te wiebelen als je iemand groet,” legde Plick uit.
Sara probeerde het en trok gekke gezichten. Noor proestte het uit van het lachen. “Dit is veel grappiger dan gewoon ‘hoi' zeggen!”
Bij het volgende kraampje stond een kleine groene bol met stekeltjes. “Dit is Flumi,” zei Plick. “Op haar planeet geef je een handvol knuffelsnoepjes aan wie je aardig vindt.”
“Mag ik proberen?” vroeg Lila, terwijl ze in een potje graaide en zachte, pluizige snoepjes pakte. Ze gaf er eentje aan Flumi, die meteen vrolijk ronddraaide.
Zora keek verlegen naar Plick. “Wat doe je als je per ongeluk op iemands tenen gaat staan?”
Plick glimlachte. “Dan zing je heel zachtjes het sorry-liedje: ‘Sorry, sorry, ik bedoel het niet zo. Mag ik bij je blijven, ja of no?'”
De meiden giechelden en zongen het liedje samen. Het marktje leek ineens minder griezelig, en veel gezelliger.
Hoofdstuk 3 – Het mysterie van de roze steen
Ineens viel het oog van Sara op iets tussen het stof: een felroze steentje dat zachtjes gloeide. “Wat is dat?” vroeg ze.
Voordat iemand kon antwoorden, sprong Flumi op en maakte een hoog piepgeluid. Plick werd meteen ernstig. “Dat is de Vriendschapssteen! Die geeft licht als er vriendelijkheid is, maar is verdrietig als iemand zich buitengesloten voelt.”
De meiden keken elkaar aan. Noor zei zacht: “Gisteren was ik een beetje boos, omdat ik als laatste werd gekozen.” Ze keek naar haar schoenen.
Lila pakte haar hand. “Dat was niet aardig van ons. Sorry, Noor. Jij hoort erbij!”
Toen Noor glimlachte, werd de steen helderder dan ooit. Plick riep blij: “Jullie begrijpen het al! Empathie is overal belangrijk, zelfs in het heelal.”
Zora grinnikte. “Dus als je aardig bent tegen elkaar, schijnt zelfs een steen?”
“Precies!” zei Plick tevreden.
Hoofdstuk 4 – Politesse en Pannenkoeken
Plick leidde de meisjes naar een laatste kraampje. Er stond een robot met een pannenkoekenhoed op zijn hoofd. “Op planeet Poffertje maken ze altijd pannenkoeken als teken van vriendschap,” vertelde Plick.
De robot schoof een bordje met vijf kleine pannenkoekjes naar voren. “Vriendelijkheid smaakt overal zoet,” zei de robot met een piepstem.
Sara pakte een pannenkoekje en reikte het met een galant buiginkje aan Noor. “Aub, Noor. Jij mag de eerste hebben!”
Noor lachte breed. “Dankjewel! Op aarde geven we elkaar complimentjes. Jij bent heel lief, Sara!”
Iedereen kreeg een pannenkoekje. Zora proefde en haar ogen werden groot. “Deze smaken naar sterrenstof!”
Plick grinnikte. “Politesse zit in kleine dingen: een glimlach, een compliment, een pannenkoekje.”
Hoofdstuk 5 – Een galactisch verhaal om te onthouden
Toen de zon langzaam onderging, maakte Plick zich klaar om te vertrekken. “Jullie zijn nu echte Galactische Vrienden,” zei hij vrolijk. “Niet vergeten: vriendelijkheid spreekt alle talen, zelfs buitenaardse!”
De meiden zwaaiden tot Plick verdwenen was. Op weg naar huis praatten ze na over hun avontuur. Lila zei: “Weet je nog, die gekke wenkbrauwen-groet? Dat ga ik morgen op school proberen!”
“En als iemand verdrietig is, zingen we gewoon het sorry-liedje,” zei Zora zacht.
Sara stak de roze steen in haar jaszak, als herinnering aan deze bijzondere dag. “Als we aardig zijn voor elkaar, licht de wereld een beetje meer op.”
Noor knikte en glimlachte. “Dit was de leukste markt ooit.”
En zo werd het verlaten marktje een plek vol herinneringen, waar vriendschap en empathie altijd de weg naar de sterren wezen.
