Hoofdstuk 1: De Spiegel in het Park
Op een zonnige middag fietsten Noor, Jade en Lisa samen naar het park. Noor had haar rode fiets met een vrolijk mandje, Jade haar blauwe step en Lisa reed op haar nieuwe rolstoel met gekleurde spaken, die in het zonlicht schitterden als een regenboog. De drie vriendinnen lachten en zongen, want ze waren dol op samen spelen.
Ze stopten bij hun favoriete boom, een dikke eik met een bankje eronder. “Zullen we verstoppertje spelen?” vroeg Jade. Noor knikte enthousiast, maar Lisa keek verbaasd. “Kijk eens daar!” riep ze plotseling. Achter de struiken lag iets wat glinsterde in het gras.
Ze liepen er samen naartoe. In het hoge gras vonden ze een grote, ronde spiegel met een gouden rand. De spiegel was helemaal niet stoffig of vies, maar blinkte alsof iemand hem net gepoetst had.
“Wat een mooie spiegel! Hoe komt die hier?” vroeg Noor.
Lisa glimlachte en draaide de spiegel naar zich toe. “Misschien is het wel een magische spiegel,” zei ze geheimzinnig. Jade keek nieuwsgierig over de rand. “Wat zie je dan?”
Toen Lisa in de spiegel keek, trok ze een gek gezicht. In de spiegel verscheen niet alleen haar gezicht, maar ook kleine groene vonkjes die om haar hoofd dansten. Noor lachte: “Je lijkt wel een toverfee!”
Jade grinnikte en keek ook in de spiegel. Rond haar hoofd zweefden plotseling paarse sterretjes. Ze voelde zich vrolijk en giechelde. Noor pakte de spiegel vast en keek nieuwsgierig. Tot haar schrik zag ze in de spiegel niet alleen haar lachende gezicht, maar ook een groene wolk die langzaam haar hoofd omhulde.
“Wat gek,” fluisterde Noor. “Wat is dat groene spul?”
Lisa fronste haar wenkbrauwen. “Misschien laat de spiegel zien hoe je je voelt.” Noor voelde zich een beetje vreemd. Die groene wolk leek helemaal niet zo leuk.
Hoofdstuk 2: De Groene Wolk
Die middag speelden de meisjes samen. Ze deden tikkertje, sprongen touw en aten koekjes uit de picknickmand. Maar Noor voelde zich anders. Elke keer als ze naar Jade's nieuwe step of Lisa's vrolijke rolstoel keek, voelde ze een raar kriebeltje in haar buik. Ze dacht aan haar eigen fiets, die al wat ouder was en niet zo bijzonder als het speelgoed van haar vriendinnen.
Toen Jade een rondje maakte op haar step en heel hard “Kijk eens hoe snel ik ga!” riep, voelde Noor zich ineens helemaal niet blij. Ze dacht aan de groene wolk uit de spiegel. Zou dat… jaloezie zijn?
Noor wist niet goed wat ze met dat gevoel moest doen. Ze wilde niet jaloers zijn op haar vriendinnen. Ze hield juist heel veel van hen! Maar ze kon het niet stoppen. Ze werd stil en lachte niet meer mee. Jade en Lisa merkten het al snel.
“Gaat het wel, Noor?” vroeg Lisa voorzichtig. Noor haalde haar schouders op. “Ik weet het niet,” fluisterde ze. “Ik voel me een beetje... groen.”
Jade keek haar nieuwsgierig aan. “Hoe bedoel je?” Noor zuchtte diep. “Ik denk dat ik een beetje jaloers ben. Jullie hebben zulke mooie dingen, en ik niet. Dat voelt stom.”
Lisa legde haar hand op Noor's schouder. “Weet je? Iedereen is weleens jaloers. Zelfs mijn grote broer, als ik een groter ijsje krijg dan hij!” Jade lachte. “Of ik, als mijn broertje langer mag opblijven. Maar weet je wat helpt? Er samen over praten. Of iets creatiefs doen!”
Noor keek verbaasd. “Iets creatiefs?” Lisa knikte. “We kunnen onze gevoelens tekenen! Of misschien een liedje maken over rare groene wolken!” Jade sprong op. “Of een toneelstukje spelen!”
Noor begon te lachen. “Dat klinkt eigenlijk best leuk. Misschien helpt het wel.”
Hoofdstuk 3: De Jaloersiedans
De drie meisjes pakten takjes, bladeren en bloemen uit het park. Ze maakten maskers van papier en kleurden ze met groene, paarse en gele stiften die Lisa altijd in haar tas had. Noor maakte een masker met een grote groene wolk erop. Jade haar masker kreeg allemaal gekke sterretjes en Lisa maakte een masker met regenbogen.
Ze verzonnen samen een grappige dans: de Jaloersiedans. Noor sprong rond met haar groene wolkenmasker, terwijl ze deed alsof ze een boze draak was. Jade huppelde achter haar aan en zwaaide met haar paarse sterretjesmasker. Lisa draaide met haar rolstoel in rondjes en zong een liedje:
“Als je je groen voelt, of een beetje gek,
Doe dan een dansje, zet het op een trek!
Praat met je vriendjes, lach en zing,
Samen zijn we sterk, dat is het ding!”
De meisjes lachten zo hard dat ze bijna omvielen. Noor voelde zich steeds lichter. De groene wolk in haar buik was bijna verdwenen. Ze keek naar haar vriendinnen en voelde zich blij. “Dankjewel,” zei ze. “Ik voel me veel beter nu. Jullie zijn de beste!”
Lisa glimlachte. “Weet je, Noor? Je hoeft je nooit te schamen voor wat je voelt. Iedereen heeft weleens van die gekke wolken in zijn hoofd.” Jade knikte. “En als je erover praat of samen iets doet, worden de wolken vanzelf kleiner.”
Noor keek naar de magische spiegel die nog steeds onder de boom lag. Ze pakte hem op en keek erin. Geen groene wolken meer, alleen haar lachende gezicht en een paar vrolijke sprankels. De spiegel leek te glimmen van geluk.
Hoofdstuk 4: Samen Sterk
De zon ging langzaam onder en het park werd goudgeel. De meisjes zaten samen op het bankje onder de eik. Ze aten de laatste koekjes en keken naar de spiegel. Noor voelde zich trots. Ze had haar jaloezie niet weggestopt, maar juist gedeeld met haar vriendinnen. Daardoor was het gevoel kleiner geworden.
“Ik vond het eigenlijk best leuk, dat we samen een dans en liedje hebben verzonnen,” zei Noor. Jade grijnsde. “Dat was mijn beste Jaloersiedans ooit!” Lisa lachte. “Morgen kunnen we de Blijheidsdans proberen. Of de Lachkriebelpolonaise!”
De meisjes bedachten samen nog meer gekke dansen en liedjes voor andere gevoelens. Ze spraken af dat ze de spiegel elke keer zouden gebruiken als er iets raars in hun buik zat. Zo konden ze altijd samen hun emoties ontdekken.
Toen het tijd was om naar huis te gaan, lieten ze de magische spiegel onder de boom liggen. Misschien kon een ander kind hem ook vinden. Noor voelde zich sterk en blij. Ze wist nu dat jaloezie niet eng of stom hoefde te zijn. Je mocht het voelen, zolang je het maar niet voor jezelf hield.
Op weg naar huis zongen de meisjes nog één keer hun liedje. De wind nam de klanken mee, en even leek het alsof de groene wolken boven het park vrolijk dansten.
En vanaf die dag wisten Noor, Jade en Lisa: wat je ook voelt, je staat er nooit alleen voor. Samen kun je alles aan, zelfs een groene jaloersiewolk!
