Hoofdstuk 1: De lijst en de oliebollen
Het huis van Lotte rook naar kaneel, poedersuiker en een beetje naar hond, want Max lag altijd in de keuken. Lotte zat met haar benen in kleermakerszit op het tapijt, terwijl haar beste vriendin Noor zich een weg worstelde door een doos vol spetterende slingers. Buiten hoorde je vuurwerk knetteren, maar binnen klonk vooral gegiechel.
‘We mogen het niet vergeten, Noor!' Lotte stak haar vinger in de lucht, alsof ze een superbelangrijk wiskundeantwoord had. ‘Als het twaalf uur is, moeten we álle rituelen doen. Anders brengt het ongeluk!'
Noor keek op van een streng zilveren slinger. ‘Welke allemaal? Je bedoelt: sterretjes aansteken, danstikkertje spelen en… eh, allemaal tegelijk een wens fluisteren?'
‘Precies. En de nieuwjaarskaart voor oma niet vergeten! Die mag in het vuur, dat vindt ze het mooist.'
Noor grinnikte. ‘Dat klinkt een beetje alsof we een geheime tovenaarsclub zijn. Heb je een lijstje, Lotte?'
Lotte klapte haar schriftje open. In glitterpen stonden: ‘Oliebollen eten, raar hoedje op, wens in de sterren fluisteren, nieuwjaarskaart voor oma, klok aftellen, kus aan Max.'
Noor knikte ernstig. ‘We gaan echt niks vergeten. Toch?' Ze kneep Lotte even in haar schouder.
Max kwispelde en iemand stak op de achtergrond zijn hoofd om de hoek. Het was Lottes broer Bram, die een oliebollenspoor op het laminaat had achtergelaten. ‘Mama zegt dat jullie straks naar buiten mogen. Maar niet meer dan drie vuurpijlen!'
‘Jaja!' riep Lotte terug, terwijl Noor haar een knipoog gaf.
Hoofdstuk 2: De verloren kaart
De avond kroop vooruit, traag als stroop. Noor en Lotte renden door het huis, slingers vlogen door de lucht. Overal lagen er hoedjes, sterretjes, lege borden van oliebollen – het zag eruit alsof er een eenhoorn was ontploft.
‘Lotte, waar is de kaart voor oma?' Noor keek met opgetrokken wenkbrauwen naar de stapel kranten op tafel.
Lotte veegde haar handen af aan haar spijkerbroek. ‘Die lag in mijn schrift... denk ik.'
Samen doken ze de bank in, graaiden tussen kussens, zochten onder stoelen, zelfs Max' mand werd niet gespaard.
‘Misschien bij de wc?' Noor deed de deur open. Geen kaart. Wel een spinnetje.
Lotte trok een gek gezicht. ‘Die brengt geen geluk.'
De klok op de muur tikte luider. Over een uur was het middernacht. ‘Als we de kaart niet vinden, is oma verdrietig,' fluisterde Lotte. ‘En dan hebben we niet álle rituelen gedaan!'
Noor kneep haar hand. ‘Kom, we zoeken! We laten ons niet kennen door een stom stuk papier!'
Hoofdstuk 3: De zoektocht
Met z'n tweeën stormden ze door het huis. Lotte controleerde haar jaszakken, Noor keek in de koelkast (‘Je weet nooit waar dingen verdwijnen'). Bram zat op de leuning van de bank chips te eten.
‘Heb jij onze nieuwjaarskaart gezien?' vroeg Noor.
Bram haalde zijn schouders op. ‘Ik dacht dat jullie die hadden. Misschien heeft Max hem opgegeten?'
Ze keken naar Max, die z'n kop schuin hield. Plots nieste hij en er dwarrelde een snippertje papier uit zijn bek.
Lotte zuchtte, maar het stukje was maar een boodschappennote. ‘Niks kaart.'
‘Misschien buiten?' stelde Noor voor.
In hun jassen schoten ze naar buiten. Het gras glinsterde van het vuurwerklicht. Lotte dook bij de voordeur, Noor keek onder de trampoline.
‘Hé, daar ligt iets!' Noor graaide iets tussen de struiken vandaan. Maar het was maar een oude handschoen.
Lotte keek naar de sterren. ‘We hebben nog een kwartier tot twaalf... Wat nu?'
‘We maken een nieuwe kaart!' Noor's ogen glinsterden. ‘Sneller dan de wind!'
Hoofdstuk 4: De kaart met een beetje magie
Terug in de keuken griste Lotte een wit vel en haar glitterschrift. Noor pakte stiften, stickers en alles wat ze kon vinden. Ze schreven samen met hun mooiste handschrift:
‘Lieve oma, wij wensen jou een knallend jaar, vol lachbuien, gekke sokken en magische momenten. Dikke kus van Lotte en Noor!'
Noor tekende een vuurspuwende draak met een kerstmuts. Lotte plakte er een sterretje bij.
‘Vinden we het leuk genoeg?' vroeg Noor.
‘Het is de allermooiste kaart ooit,' zei Lotte trots. Ze stopte de kaart in een envelop met glitters.
Bram kwam slungelig binnen. ‘Hebben jullie het eindelijk gevonden?'
‘Beter,' zei Noor. ‘We hebben het zelf gemaakt.'
Bram grijnsde. ‘Jullie zijn gek. Maar cool.'
Hoofdstuk 5: Het grote aftellen
Het was bijna zo ver. De klok wees één minuut voor twaalf. De sfeer in huis was elektrisch, alsof ieder grappenmakerig idee kon gebeuren. Lotte, Noor, Bram, hun ouders én Max stonden in een kring.
‘Zijn jullie er klaar voor?' vroeg Lottes moeder.
‘Rituelen paraat!' riep Noor met haar hoedje scheef op haar hoofd.
Iedereen stak een sterretje aan, en Lotte hield de kaart stevig vast. De kamer flikkerde in het licht van vuurwerk dat net buiten losbarstte.
‘Tien... negen... acht...' klonk het, steeds sneller. Max blafte vrolijk mee, of misschien vond hij het gewoon spannend.
‘Drie... twee... één... GELUKKIG NIEUWJAAR!' Iedereen sprong, riep, blies op toeters. Noor en Lotte lachten zo hard dat hun buik ervan wiebelde.
Toen rende Lotte naar de open haard. Ze hield de kaart omhoog. ‘Voor oma!'
Samen gooiden Noor en Lotte de kaart in het vuur. De vlammen likten het papier, de glitters knisperden als minivuurwerk.
‘Magisch,' fluisterde Noor.
Hoofdstuk 6: De wens in de nacht
Na de knallen en het vuurwerk, na het dansen en het knuffelen, was het stil in huis. Alleen Max snuffelde rond, op zoek naar kruimels.
Lotte zat naast Noor op het logeerbed, onder een dekbed vol sterren. In het schemerlicht keek Noor Lotte aan.
‘Heb je een wens gedaan?'
Lotte knikte. ‘Een supergrote. Voor oma, voor jou, voor iedereen. En een beetje voor Max, dat hij geen vuurwerkangst krijgt.'
Noor lachte zachtjes. ‘Ik hoop dat al onze wensen uitkomen. Maar ik vind dit eigenlijk het allerleukste: samen zijn.'
Buiten siste nog een verdwaalde vuurpijl. Binnen was er alleen de warmte van het dekbed, het zachte gesnurk van Max en de zekerheid dat alles op een of andere manier goed zou komen.
Lotte geeuwde, haar ogen zwaar. ‘Volgend jaar weer?'
‘Ja. Met nóg gekkere rituelen,' mompelde Noor slaperig.
Ze fluisterden nog één laatste wens naar de sterren. En terwijl het nieuwe jaar zachtjes begon, dommelden ze samen in slaap, dromen vol hoop, glitters en een vleugje magie.
