Er was eens een kleine, vrolijke heks genaamd Lila. Ze woonde in een bos vol bloemen die zongen als de wind erdoorheen blies. Op een koude winterdag besloot Lila een wandeling te maken. Ze trok haar paarse cape aan en haar grote, puntige hoed.
Lila huppelde door het sneeuw bedekte bos en merkte dat haar vingers koud begonnen te worden. "Oei, wat een kou!" zei Lila, en ze wreef in haar handen.
Plotseling zag Lila iets glinsteren in de sneeuw. Het was een magische toverstok! "Wat een geluk!" riep Lila uit. Ze pakte de stok op en voelde meteen een warme gloed.
"Laat me eens kijken wat deze stok kan doen," dacht Lila. Ze zwaaide ermee en riep: "Abracadabra, warm de wereld op!"
Opeens schoot er een stroom van kleurrijke confetti in de lucht. De confetti dwarrelde zachtjes neer als warme sneeuwvlokken en bedekte de bomen en struiken. Lila lachte, haar vingers begonnen te tintelen en warm te worden.
"Wat grappig!" riep Lila. "Een confettiwinter! Dit is de leukste winter ooit!"
Net op dat moment kwam haar vriendje, de knorrige oude uil Otto, aanvliegen. "Wat is hier aan de hand?" vroeg Otto met zijn diepe uilenstem.
"Oh Otto, kijk!" riep Lila uit. "Ik vond een magische stok die confetti maakt!"
Otto keek om zich heen en knikte goedkeurend. "Dat ziet er heel vrolijk uit," zei hij terwijl hij op een tak neerstreek.
Samen keken ze naar de vrolijke confettikleurige wereld. Kinderen uit het dorp kwamen rennen, hun handen uitgestrekt om de confetti op te vangen. Iedereen lachte en speelde, vergat even de kou.
Lila zwaaide nog een keer met haar toverstok en zei: "Abracadabra, warme vingers voor iedereen!"
Meteen voelden de kinderen hun handen opwarmen. Ze juichten en dansten rond Lila en Otto. "Dank je, Lila!" riep een klein meisje.
"Altijd graag gedaan," glimlachte Lila. Ze voelde zich warm van binnen, niet alleen vanwege de toverstok, maar door de vrolijke gezichten om haar heen.
Toen de zon onderging en de avond viel, pakte Lila haar toverstok stevig vast en zwaaide ermee. "Alle confetti terug naar de lucht!" riep ze. De confetti steeg op en verdween als sterren in de nacht.
Lila en Otto keken naar de sterrenhemel. "Wat een magische dag," zei Otto slaperig.
"Ja," antwoordde Lila. "Magie is het mooist als het gedeeld wordt."
En zo trokken Lila en Otto, met warme vingers en harten vol vreugde, terug naar het warme huisje in het bos.
