Een slaperige ochtend
Lynn wordt wakker van een zonnestraal op haar neus. Ze rekt zich uit en kijkt naar de klok naast haar bed. Acht uur! Ze springt overeind, haar haren staan alle kanten op. Dan schrikt ze: vandaag is het vaderdag! Ze weet het zeker, want juf Sanne had het gisteren nog gezegd op school.
“Papa is al wakker,” fluistert Lynn tegen haar knuffel Konijn. Haar kamer ruikt naar pannenkoeken en koffie. Ze hoort haar vader zachtjes neuriën in de keuken. Papa houdt van zingen als hij ontbijt maakt.
Lynn kijkt rond in haar kamer. Ze heeft geen cadeau, geen mooie tekening, nog niks voor papa gemaakt! “Oh nee, ik ben het vergeten,” zucht ze. Ze voelt haar hart een beetje sneller kloppen. Wat nu?
Ze loopt naar het raam en kijkt naar buiten. De tuin is nat van de dauw. Er zitten merels in de boom. Lynn glimlacht. “Misschien kan ik iets maken wat papa nog nooit heeft gehad. Iets héél bijzonders. Iets van mijzelf.”
Ze rent naar haar bureautje en haalt haar potloden, stiften en een groot vel papier tevoorschijn. Ze denkt even na. Dan krijgt ze een idee waar ze van moet giechelen. “Een set van tafel!” zegt ze zachtjes. “Niet om te eten, maar om op te lachen!” Ze bedoelt natuurlijk een setje, maar ze zegt het altijd verkeerd. Papa moet daar altijd om lachen.
Het vrolijke plan
Lynn pakt haar liniaal en begint met tekenen. Ze maakt een rechthoek. Daarna tekent ze schattige kopjes, borden en vorkjes op het papier. Ze tekent ze met wiebelige lijnen, precies zoals ze zelf lacht: een beetje wiebelig en vrolijk.
“Papa houdt van draken,” zegt Lynn hardop. Ze tekent een draak die spaghetti eet. De spaghetti hangt uit zijn bek en zijn ogen kijken scheel. “En papa houdt van voetballen.” Ze tekent een voetballende banaan. Ze moet heel hard lachen om haar eigen idee.
Konijn kijkt mee. “Zou papa dat echt leuk vinden?” vraagt Lynn zachtjes. Ze knikt naar zichzelf. Haar papa houdt van alles wat Lynn maakt.
Terwijl ze tekent, hoort ze papa in de keuken roepen: “Lynn, ben je al wakker?” Lynn verstopt snel het papier onder haar trui. “Jaha! Ik doe mijn sokken aan!” roept ze terug.
Ze pakt haar lievelingsstiften: felgroen, knaloranje en zongeel. Ze kleuren de draak, de banaan en het bord. Daarna schrijft Lynn met grote letters: “VOOR DE LIEFSTE PAPA!” Ze maakt een hartje naast de tekst.
Zodra ze klaar is met kleuren, kijkt ze naar haar creatie. Het is geen gewoon placemat, het is een placemat vol liefde, gekke tekeningen, en vrolijke kleuren. “Dit is echt iets van mij,” fluistert ze trots.
Een verrassende ochtend
Lynn sluipt naar beneden. Papa staat in de keuken, met een grote beker koffie. Als hij Lynn ziet, doet hij alsof hij schrikt. “Oei! Daar komt mijn allerliefste meisje aan!” lacht hij en spreidt zijn armen wijd.
Lynn springt in zijn armen. “Papa! Gefeliciteerd met vaderdag!” zegt ze. “Ik heb nog niks voor je... ehm, of toch wél!” ze giechelt en haalt langzaam haar tekening achter haar rug vandaan.
Papa kijkt verbaasd. “Wat is dat voor moois? Mag ik kijken?” Lynn knikt en houdt de placemat omhoog. Papa kijkt en begint meteen te lachen. “Is dat een draak met spaghetti? En... een banaan die voetbalt?”
Lynn knikt, haar wangen worden een beetje rood. “Die zijn voor jou. Want jij bent lief en een beetje gek, net als de draak en de banaan.”
Papa pakt de placemat voorzichtig vast. “Dit is het mooiste cadeau ooit,” zegt hij zachtjes. Hij kijkt naar Lynn, zijn ogen glimmen. “Weet je wat? We gaan deze placemat meteen gebruiken!”
Ze dekken samen de tafel. Papa legt de placemat precies in het midden, zodat iedereen hem kan zien. “Nu smaakt mijn ontbijt extra bijzonder!” zegt hij. Lynn vindt het spannend, maar ook heel leuk.
Samen eten ze pannenkoeken. Papa gebruikt zijn mooiste stem en doet net alsof de draak aan tafel zit. “Oehlala, deze spaghetti is lekker!” zegt hij met een gekke stem. Lynn lacht zo hard dat ze bijna haar melk morst.
Een dag vol kleine dingen
Na het ontbijt gaan Lynn en papa naar buiten. Ze lopen in de tuin en tellen de merels in de boom. “Weet je, Lynn,” zegt papa, “soms zijn de kleine dingen het allerleukst op vaderdag.”
Lynn kijkt naar hem, haar ogen glimmen. “Ik vond het leuk om iets te maken voor jou, zelfs als het een beetje snel was,” fluistert ze. Papa knikt. “Dat maakt het juist speciaal. Het is een verrassing, recht uit jouw hart.”
Ze spelen verstoppertje tussen de struiken. Papa doet alsof hij Lynn niet kan vinden, maar zijn voeten steken onder de struik vandaan. “Ik zie je hoor, papa!” roept Lynn en ze springt op zijn rug.
Later zitten ze samen op de schommel. Papa duwt Lynn steeds hoger. “Nog harder!” roept Lynn. De wind waait door haar haren, en ze voelt zich zo licht als een veertje.
Als ze moe zijn, gaan ze weer naar binnen. Lynn kijkt naar de placemat op tafel. De kleuren zijn nog mooier in het zonlicht. Ze denkt aan de draak en de banaan, en lacht zachtjes.
Papa zet twee bekers warme chocolademelk op tafel. “Weet je, Lynn? Je hebt mijn dag helemaal vrolijk gemaakt.” Lynn glimlacht en pakt papa's hand vast. “Jij bent mijn allerliefste papa,” zegt ze zachtjes.
Papa kijkt haar aan en trekt een gekke, schele grimace. Lynn proest het uit van het lachen. Ze trekt ook haar gekste gezicht, haar neus in een plooitje, haar tong uit haar mond.
Ze kijken elkaar aan, twee gezichten vol gekke grimassen, en samen lachen ze zo hard dat zelfs Konijn er vrolijk van wordt.
Die dag zal Lynn niet snel vergeten. Niet omdat alles perfect was, maar omdat ze samen plezier hadden, samen lachten, en samen deelden. En soms, zo weet Lynn nu heel zeker, zijn de mooiste cadeaus die je zelf verzint op het allerlaatste moment—met je hart, je knutselspullen en een grimace vol liefde.
