Hoofdstuk 1: De Sprankelende Stad
Op een dag, in de glinsterende stad Bliebeldom, woonde drie vrolijke kinderen. Ze heetten Mila, Bram en Noa. Mila had sprankelende blauwe vlechtjes, Bram droeg altijd schoenen met lampjes en Noa had een hoed die kon praten. De stad Bliebeldom was niet zomaar een stad. Overal waren hoge glazen torens, die vonkelden als sterren. Op elke hoek stond een magische machine die snoepjes kon toveren en robots reden op fietsen met vleugels.
Mila keek omhoog. "Kijk, een vliegende trein!" riep ze blij. De trein zweefde met glinsterende vonken over hun hoofden. "Groet de trein, Noa!" zei Mila.
Noa zwaaide met haar hoed. "Hallo trein! Veel plezier in de lucht!"
"Hier in Bliebeldom is alles mogelijk," lachte Bram. "Zelfs de bloemen kunnen dansen!"
En inderdaad, naast het speelplein wiegden de blauwe zonnebloemen vrolijk heen en weer, zingend: "Dans, dans, dans!" De kinderen lachten.
Plotseling hoorde Mila een piepend geluid. Het kwam van de grote klok op het plein. "De tijd tikt te snel!" piepte de klok. "Ik wil langzamer gaan!"
Bram keek naar de klok. "Moeten wij helpen?" vroeg hij.
Noa knikte. "Wij zijn de kinderhulpjes van Bliebeldom!"
Ze pakten hun rugzakken vol gekke uitvindingen en begonnen te lopen naar het plein. Onderweg kwamen ze een pratende kat tegen.
"Hallo kinderen! Gaan jullie naar de klok?" vroeg de kat met een diepe miauw.
"Ja," zei Mila, "de klok heeft hulp nodig!"
De kat sprong op Bram's schouder en zei: "Let op voor de wiebelige stoeptegel. Die tikt sneller dan andere tegels!"
Bram lachte. "In Bliebeldom zijn zelfs de tegels speciaal."
De kinderen sprongen over de wiebelige tegels en kwamen veilig op het plein.
Hoofdstuk 2: De Tijd Tovenaar
Op het plein stond de grote klok te wankelen. Zijn wijzers draaiden gek rondjes. "Oei, als de klok gek doet, wordt iedereen in de war!" zei Noa bezorgd.
Plots floepte er een klein mannetje tevoorschijn. Hij had een lange zilveren jas en een klok op zijn buik. "Ik ben Tiktak, de Tijd Tovenaar," sprak hij plechtig, maar met een grote glimlach. Zijn stem gong als een belletje.
"Waarom tikt de klok zo snel?" vroeg Mila.
Tiktak zuchtte diep. "Mijn magische batterij is op! Zonder batterij draait alles in de war. Kunnen jullie een nieuwe batterij zoeken?"
Bram straalde. "Dat kunnen wij!"
"De batterij ligt in de Lavendelgrot," sprak Tiktak. "Maar pas op! De grot zit vol grappen en grollen. Er woont een pratende draak die alles andersom zegt!"
De kinderen vonden dat helemaal niet eng, maar juist grappig! "Dank u, Tiktak!" riepen ze en zwaaiden. De pratende kat volgde hen vrolijk miauwend.
Onderweg zagen ze een glazen auto rijden zonder wielen. In Bliebeldom was dat heel normaal.
"Daar is de Lavendelgrot!" riep Noa. De grot was paars en rook heerlijk zoet, net als lavendel. Boven de ingang stond een bord: ‘Welkom, maar alleen als je achteruit loopt!'
"Dat is grappig!" giechelde Mila. "We moeten achteruit lopen!" Ze deden het allemaal. Zo liepen ze giechelend en struikelend achteruit de donkere grot in.
Hoofdstuk 3: De Draak van Andersom
Diep in de grot was het stil. Plots hoorden ze een gebrul: "DAG! Ik bedoel... HOI!"
Daar was de pratende draak. Hij had paarse stippen en droeg een bril. Zijn stem was luid en vrolijk.
"Waarom komen jullie niet weg?" vroeg de draak.
Noa giechelde: "Bedoel je niet, waarom komen we hier?"
"Precies niet!" lachte de draak. "Je moet alles andersom zeggen!"
De kinderen schaterden van het lachen. "We zoeken een batterij, lieve draak!" zei Bram heel serieus.
"Een batterij wil je niet krijgen!" bulderde de draak en knipoogde. "Jullie moeten eerst het raadsel niet oplossen!"
"Wat is het raadsel dan?" vroeg Mila.
De draak dacht even na. "Wat kun je niet zien, maar is altijd bij je, zelfs als je slaapt?"
Bram fluisterde: "Is het tijd?"
"Nee!" riep de draak blij. "Dus ja, het is tijd! Jullie mogen de batterij niet meenemen. Dus wel!"
De draak gaf hen een grote glimmende batterij. "Dankjewel!" riepen de kinderen, en zelfs de pratende kat deed miauw.
"Blaas op je neus om terug te vliegen naar het plein!" zei de draak nog.
Dus iedereen blies op zijn eigen neus, en plotseling zweefden ze vliegensvlug terug naar het plein, midden tussen de dansende bloemen.
Hoofdstuk 4: Terug in de Tijd
Op het plein stond Tiktak, de Tijd Tovenaar, al te wachten. "Jullie hebben het gefaald! O nee, jullie zijn geslaagd!" riep hij, want ook Tiktak hield van grapjes.
Mila gaf de batterij aan Tiktak. "Hier is de batterij, voor uw magische klok!"
Tiktak stopte de batterij in zijn jaszak en draaide aan zijn klok. Plots stond de tijd stil… en begon toen vrolijk rondjes te draaien, precies goed.
Iedereen juichte. De klok zong: "Dankjewel, kinderen! Nu kan ik weer op tijd tikken!"
Overal in Bliebeldom begonnen de bloemen nog harder te dansen en de robots maakten een vreugdedansje. Zelfs de vliegende trein maakte een rondje extra, speciaal voor de drie vrienden.
Bram lachte hard. "Ik vond het leuk in de Lavendelgrot. De draak was zo grappig!"
Noa draaide rondjes en haar hoed huppelde mee. "En nu kan iedereen weer spelen!"
Mila fluisterde: "Misschien krijgen we nog wel een nieuw avontuur…"
De pratende kat sprong omhoog en riep: "In Bliebeldom is iedere dag een beetje magisch!"
En zo gingen Mila, Bram en Noa lachend naar huis, hand in hand. In hun stad was technologie magisch en magie gewoon. En dat vonden ze heel gewoon.
Einde.
